San’s Weblog

Twee voor de prijs van één, dacht ik zo. Zo’n belangrijk thema als uw eigen lijf, daar kunt ge oneindig over schrijven en dus doe ik er nog een schepje bovenop.

De eisen die gesteld worden aan vrouwen zijn eigenlijk toch niet te geloven. Hoe stom zijn wij eigenlijk om daaraan mee te doen. Maar het zit er zo ingebakerd dat het onnatuurlijk aanvoelt om niet mee te doen met de massa, en zij die niet meedoen worden nagewezen en aangestaard.

Als ge het nog niet doorhad: ik heb het over haar. Niet uw hoofdhaar, daar kunt ge vanalles mee doen of laten en niemand die er iets over zou zeggen. Misschien een zeer korte opmerking, maar alleszins niets om over nagestaard te worden. Van hoofdhaar zijn we allang vanalles gewoon. Hoogstens zullen de mensen nog eens hun wenkbrauwen optrekken, maar daar blijft het bij.

Ander haar, daarentegen. Wenkbrauwen, oksels, benen, bikini … noem maar op. Om één of andere reden mag dat dus niet gezien worden. Wordt dat als vies beschouwd.

Eens een meisje volwassen wordt en zij beharing krijgt op andere plaatsen dan op haar hoofd, moet dat weer verdwijnen. Volgens mij kan het dus niet anders dan dat dat door mannen opgelegd is geweest. Het ontkennen dat meisjes vrouwen worden. Het klein houden van vrouwen, of zoiets toch.

Ik heb mij daar jarenlang, minstens gedeeltelijk, tegen verzet. Niet dat ik niets deed om het te verdoezelen. Mijn beenhaar werd gebleekt, mijn okselhaar ging er af. Van mijn bikinilijn bleef ik af. Te nemen of te laten. This is me. Een volwassen vrouw met alle volwassen tekenen vandien.

En eigenlijk heb ik daar nooit commentaar op gekregen, toch niet openlijk. Wel de nodige scheve blikken die ik dan vol minachting beantwoordde.

Eigenlijk ging ik het maar één keer doen: er was een beach party. In een café. Niet op het strand dus of in het openbaar. Allemaal mensen, vrienden en kennissen zeer dicht op elkaar. De confrontatie zou een beetje te hard zijn dacht ik. De eerste keer dat ik zo ‘naakt’ onder die mensen zou komen en ik wou een goede indruk maken. Dus haalde ik het scheermes boven. Sindsdien is het dus weekelijkse kost.

Ik hou het bij een scheermes. Wax is aan mij niet besteed: ik ben geen massochist. Ooit wel crèmes geprobeerd, meer dan één merk, maar dat is maar een vieze bedoening en veel omslachtiger dan een scheermes. Ook niet altijd zo ontharend en ge hebt er meer tijd voor nodig. Bovendien kunt ge het niet overal gebruiken. Niet dat ik met een scheermes op zak loopt, maar het is de gedachte die telt, nietwaar.

Maar dat ontharen, wil dat eigenlijk zeggen dat er in elke man een pedofiel schuilt?

Kijk zie: wijvenweek is begonnen en als regelrechte vrouw (denigrerend soms ook ‘wijf’ genoemd) doe ik daar uiteraard aan mee. Dus de komende dagen ga ik hier een beetje wijvenpraat proberen neerpennen. Niet dat er veel verschil zal zijn met andere dagen, maar toch. Enjoy.

Ik kan niet zeggen dat ik ooit mistevreden geweest ben over mijn lichaam. Als kind was ik nogal aan de magere kant. Mager genoeg om ‘opgemerkt’ te worden toen ik als 17-jarige naar huis fietste van mijn vakantiejob. Of ik geen model wou worden? Bleek na een paar vijven en zessen dat ik zou naakt moeten poseren, dus dat was direct een njet, maar zo slecht zag ik er dus niet uit.

Maar zoals mijn mama altijd zei: ik ben een valse magere. Een fijne taille maar een serieus gat waardoor het altijd leek alsof ik slanker was dan ik eigenlijk was. Maar dat gat, dat heeft mij nooit echt gestoord. Mijn mama had er geen en als ik dan toch mocht kiezen, dan liever het mijne.

Complexen heb ik niet gehad. Misschien bedenkingen nu en dan, maar echt complexen, dat denk ik niet want een complex, dat weegt door. Dat sleept ge mee. Daar wilt ge trouwens ‘iets’ aan doen, gelijk hoe of wat en die noodzaak heb ik nooit gevoeld.

Over de jaren is er een maatje bijgekomen. Of beter: dat maatje is erbij gekomen nadat ik op uitwisseling gegaan ben naar Finland. Op de noordpoolcirkel zat ik. Blijkbaar was mijn lichaam niet voorzien in de nodige bescherming tegen -35 °C en heeft het zich een beschermlaagje aangemeten: 5 volle kilo’s die ik nooit meer kwijtgeraakt ben. Niet dat ik daar eigenlijk ook maar enige moeite voor gedaan heb, maar toch.

Voordien gingen die kilo’s er vanzelf af: gewicht x voor de kerstvakantie, gewicht x+5kg na de kerstvakantie, want heb ik ooit al gezegd dat ik ongelooflijk graag én veel eet? Tijdens de kerstvakantie deed ik daar dus nog een schepje bovenop. Maar ik maakte mij daar geen zorgen over want over de loop van het jaar gingen die er zonder enig probleem af, zonder dat ik daar iets voor moest doen. Tot ik naar Finland ging dus.

Op een bepaald moment werden het twee maatjes. Hoe dat ooit zover gekomen is, daar begrijp ik tot vandaag nog steeds geen sikkepit van, maar de kilo’s waren er. Niet te miskennen, en daar waar ik in mijn leven nog nooit een dieet gedaan had, heb ik mij voor één keer verplicht om er nu wel één te doen. Want voordien at ik en at ik en er kwam geen gram bij (of toch genen die er ook definitief aanbleef) en nu plots wel.

Mijn eerste en enigste dieet dus: Montignac. Resultaat na twee maanden: 7 kg lichter en sindsdien zit ik eigenlijk op een relatief vast gewicht. Nooit geprobeerd om er meer te verliezen want ik zat daarna terug op mijn ‘begingewicht’ en dat volstond voor mij.

Veel nut heeft het niet gehad, of juist wel: een jaar later was ik zwanger en uiteindelijk is het beter om een zwangerschap met geen extra kilo’s te beginnen: er komen er toch alleen bij.

Zwanger zijn heeft ook zijn sporen nagelaten op het lijf. Vooral B&B hebben eronder te lijden gehad en de taillestreek is ook een beetje breder, maar als ik vergelijk (en ik ben een vrouw, dus uiteraard doe ik dat), dan valt het al bij al nog mee. Genoeg alleszins om er nog steeds niets aan te doen.

Alles kan beter, maar dan moet ge het karakter en de wil hebben om het te veranderen en als het op mijn lijf aankomt heb ik noch het een, noch het ander, en moet ge wat weten: het kan me geen reet schelen ook, want wat ik altijd al gezegd heb: ik heb een schone lijn, want een ronde lijnen zijn mooier dan rechte.

Toch nog sneeuw dit jaar. Op Pasen dan nog. En nog geen klein beetje. Het was een beetje gevaarlijk in het naarhuisrijden vandenavond.

Er zijn geen seizoenen meer, mevrouw.

Ha! Na alle denigrerende opmerkingen na de Bwards over ‘wijvenblogs’ gaan we u eens laten zien wat een echte wijvenblog is. ‘We’ zijnde een hele hoop leuke wijven.

Vanaf morgen is het wijvenweek. Houdt u dus vast aan de takken van de bomen. Vrouwelijke hormonen in overvloed. En als ge het allemaal wilt weten (wie wat schrijft over wat en hoe), volg alles dan via de wijvenblog zelf.

Leve oestrogeen!

En zo is de deze Paasdag ook al bijna afgelopen.

Deze ochtend nog in een zeer rapke in gang geschoten. Gisterenavond had ik er wel even aan gedacht om de eieren te verstoppen, maar als het puntje bij paaltje kwam was ik dat ook weer direct vergeten.

Toen ze deze morgen dus aan mijn bed stonden heb ik er mijzelf onmiddellijk uitgeschopt in plaats van mij nog eens te draaien terwijl de kinderen TV kijken. ‘Onopvallend’ naar beneden gegaan (mama, wat doe jij daar beneden? - De was uithalen) om algauw de eiers te verstoppen en dan met mijn armen vol was weer naar boven (niet volledig gelogen dus).

Een half uurtje later zo langs mijn neus weg gevraagd of niemand geïnteresseerd was in deze speciale dag. ‘Welke dag?’ ‘Pasen’ ‘Ah ja: vrolijk Pasen’ en onmiddellijk de aandacht terug op de TV gericht. Dus vroeg ik maar door: ‘En. Niets vergeten?’ Blikken zonder inhoud werden op mij gericht toen ik plots toch langzaam maar zeker iets zag dagen in hun ogen: ‘De paashaas is geweest!’ en zo rap als tel waren ze naar beneden.

Na het ontbijt heb ik dan eindelijk mijn halfslachtige poging van vrijdag ‘gerepareerd’. Alles opnieuw losgevezen en teruggevezen. Deze keer de juiste sleutels gebruikt om alles deftig te kunnen vastvijzen en deze keer is het wel gelukt. Het ‘moest’ want ondertussen liep mijn badkamer onder elke keer ik de hoofdwaterkraan opendraaide.

We werden voor het middageten verwacht bij mijn zus. Mijn broer en zijn gezin waren er ook en mijn papa ook. Veel gekletst en gebabbeld, gezellig samenzijn, wreed goed gegeten, lekkere taart toe, meer moet dat niet zijn.

Het was half negen voor we thuis waren. Anna was al in de auto in slaap gevallen en Louis en Jan zakten ook bijna door hun benen van vermoeidheid. Maar het was een zeer leuke dag (zelfs het kranen installeren). De drie jongste zijn onmiddellijk gaan slapen, Zelie heeft nog een beetje bij ons gezeten: het is nu eenmaal vakantie en dan mag dat wel eens.

We gaan afsluiten in schoonheid: Pappenheimers en dan over naar WijfTV of naar VT4, meestal mijn vaste zondagavond stek.

Ik heb er hier zo één in huis (kuch, proest *verslikt zich bijna dood*) want hij ziet graag wijvenfilms. En dat klopt nog ook hoor want vanavond zapte hij zelf door naar een ‘wijvenfilm’, met J. Lo en Jane Fonda.

Het is een aandoening die nog maar redelijk recent is. Enfin, het duurt al een paar jaar, maar in verhouding met de tijd waarin wij samen zijn, is het recent. Maar ge hoort mij niet klagen.

Daar houdt het bij op hoor, en ook: dankbaar zijn voor de kleine dingen en zo, nietwaar. ‘k Vraag mij eigenlijk af wat dat gaat geven binnen nog eens 16 jaar.

Gisterenavond voor de eerste keer sinds eeuwen geluisterd naar mijn lichaam.

Toen ik ’s avonds ‘mijnen klop’ kreeg was ik ervan overtuigd dat het al elf uur of zelfs middernacht was. Toen ik op het uurwerk keek en het bleek pas half tien bleek te zijn verschoot ik mij een ongeluk maar heb ik daar eens de goede conclusies uit getrokken.

Gewacht tot de wasmachine gedaan was (wegens het water nog moeten afsluiten) en om 22u15 zat ik in mijn bedje. Geslapen tot half negen deze morgen.

En of het mij deugd heeft gedaan.

Anna is ongelooflijk lief. Ondanks haar kuren die ze tegenwoordig af en toe heeft blijft het een schatje met een zeer sterke wil.

Het plezante is dat ik er absoluut mee kan buitenkomen. Ook als ze moe wordt, wordt ze niet echt lastig. Het gebeurd meer dan eens dat, als ik haar ergens meeneem, dat we haar de hele tijd absoluut niet horen. Niet dat ze heel braaf stilzit, maar ze is beweeglijk zonder iemand te storen of iemand lastig te vallen of zelfs de aandacht op te eisen.

Slapen is iets minder tegenwoordig. Dutjes wil ze niet meer doen, alhoewel ze ze nog absoluut nodig heeft. Dus steek ik haar wel in bed en wordt er gekrijst alsof haar het grootste onrecht wordt aangedaan.

Deze middag had ze een nieuwe truuk: mama kaka doen! Maar ze had net kaka gedaan … in haar broek. Want toen ik voor de middag haar pamper moest verversen wou eerst nog op het potje om te plassen (gelukt) en daarna wou ze haar pamper niet meer aan. Na het eten heeft ze haar behoefte dus maar in haar broek gedaan in plaats van iets te zeggen en op het potje te gaan. Dus kaka doen, dat moest ze niet doen, maar plassen misschien wel, dus heb ik haar potje gehaald, Anna uit bed en op het potje met de ‘afspraak’ dat ze daarna dus wel mooi ging slapen.

Even op het potje, geen plas (want die zat ondertussen al in haar pamper) en toen ze eraf kwam en ik haar oppakte om naar bed te dragen fluisterde ze bijna onhoorbaar ‘teevee kijken’. Ik heb toen maar gedaan of ik niets gehoord had en gebabbeld over onze ‘afspraak’ en dat ze nu dus flink ging slapen. Linea recta naar haar bed en toen ze merkte dat we niet naar beneden gingen zette ze het weer op een krijsen.

Ik ben dan maar een beetje in haar kamer gebleven tot ze in slaap was gevallen. Misschien niet volgens ‘de boekskes’ maar als ze zo over haar toeren is, valt daar anders toch niets mee aan te vangen. Drie minuten later lag ze al te slapen. Totaal uitgeput dus.

’s Avonds maakte ze ook zo’n drama’s de laatste week: tot meer dan een half uur hield ze het vol om te huilen en protesteren. Maar sinds twee dagen heb ik daar iets op gevonden. Eerder puur toeval.

Toen ik eergisteren een verhaaltje ging voorlezen voor Jan en Anna wouden Zelie en Louis ook meeluisteren. Dus zaten we allemaal samen op bed het verhaaltje te lezen. Toen het afgelopen was gaven broers en zusjes allemaal kusjes en knuffels aan elkaar en tegen dat Anna naar haar kamer ging waren Zelie en Louis al stilletjes naar beneden verdwenen. Toen ik Anna in bed stak (lichten uit, alleen met licht van de gang) vroeg ze ‘Elie slapen?’ en loog ik glashard: Ja. Sssst. Stilletjes zijn hé. Geen kik gaf ze meer. Ze is zonder het gekrijs en protest van de vorige avonden in slaap gevallen.

Gisteren hebben we dan weer hetzelfde gedaan: allen samen naar boven om een verhaaltje te lezen en opnieuw aan Anna gezegd dat Zelie al lag te slapen. Zalige rust als resultaat.

Opgroeiende kindjes: hoeveel ge er ook al moogt gehad hebben, het blijft toch altijd zoeken naar een oplossing voor dat ene kind.

Stoute mensen die ooit beweerden dat Coldplay zouden splitten. Zeer stoute mensen. Bleek achteraf dat ze enkel een pauze zouden inlassen. Niets geen sprake van de groep stopzetten.

Even ongerust geweest, maar nadien had ik er weer alle vertrouwen in dat alles wel in orde zou komen. En ja hoor. Wat hoor ik daarnet op de radio: de nieuwe plaat van Coldplay komt eraan. Wanneer is nog niet juist geweten, maar dat ze eraan komt is een zekerheid.

*doet een vreugdedansje rond het ingebeeld kampvuur*

Het ‘klevigste’ vuil wordt in de reclame nu ook al verwijderd. Fijn hé.

En ‘zwijnegoedkoop’: ik kan er gewoon niet bij dat er blijkbaar iemand was die dacht dat dat een goede slogan zou zijn … en dan hebben we het nog niet over de spot zelf.

Zucht.