San’s Weblog

Zelie en Louis zijn zich de kunst van het zich onzichtbaar maken onder de knie aan het krijgen.

Het is een kunst die handig is voor als ze naar bed moeten gaan. Dan trekken ze hun pijama’s aan en zetten ze zich nog heel even in de zetel. Daar blijven ze dan doodstil zitten (letterlijk én figuurlijk: je hoort ze niet meer én ze bewegen niet meer) en als je dan met iets bezig bent merk je hen niet meer op.

Op die manier rekken ze hun bedtijd. De teleurstelling die op hun gezichten verschijnt als we hen dan ‘ontdekken’ … Ge moogt er niet mee lachen, maar ik moet het toch doen.

Zegt den anderen daarnet: leest dat ne keer om mijnen weblog en zeg wat ge er van vindt. Dus ben ik de gehoorzame en volgzame vrouw zoals altijd en doe wat mij gevraagd wordt.

Er is een post van ‘Iets over HTML’ wat bij mij de spontane reactie ontlokt: ‘wijs: html voor dummies. op mijn lijf geschreven dus’. Want die inleiding, dat is effectief op mijn lijf geschreven hé: ‘voor mensen met een weblog die geen HTML kennen, en het eigenlijk ook niet willen kennen‘, die ‘mensen’, dat ben ik dus.

Ondertussen ben ik tot ongeveer de helft van de post gekomen (ik zit aan ‘links’) en ik kan u verzekeren: ik ben nog mee. Waarom ik dan niet verderlees? Omdat ik doodmoe ben (hebt ge ‘t uur al gezien?) en nu eerst ga slapen en morgen de rest dus ga lezen.

Maar ik vind dat wel wreed wijs: ik ga hier begod iets van onthouden en eindelijk iets meer weten over html en alles en dink. Wijs!

Een programma op VijfTV. Over ouders en opvoeden en of het al dan niet kan/mag om uw kind een ‘tik’ te geven.

Er worden daar ouders geportretteerd die dus vinden dat dat moet kunnen en het ook doen: nen tik hier, enen daar. Ze ranselen ze niet af hoor, ‘alleen’ maar een tik af en toe.

Ik heb 20 minuten zitten kijken en ik ben nu echt onpasselijk. Slecht wordt ik daarvan. Ik kan echt niet verder kijken: mijn hart breekt voor die kinderen. ‘t Is degoutant gewoon.

Tussen dat ik de drie jongste van respectievelijk de peutertuin en het school had afgehaald, en dat ik Zelie moest afhalen aan de muziekschool, had ik vandaag uitzonderlijk 45 min tijd.

Het plan: in een rapke naar huis en boterhammen smeren. Louis, Jan en Anna konden die dan opeten ofwel thuis, vooraleer we weer vertrokken, ofwel in de auto. We maakten er ook voor Zelie zodat zij ook onmiddellijk kon eten als ze gedaan had.

Want op de muziekschool komen we dan de vriendinnetjes tegen (zowel mijn vriendin als de vriendinnen van de kinderen dus) en dan blijven we nogal lang kletsen (ik) en spelen (de kinderen dus) en voor we het weten is het een half uur later en zijn we veel te laat thuis en zitten Jan en Anna dan te laat in bed.

Een goed plan dus.

Maar het was een beetje opjagen om alle boterhammen gesmeerd te krijgen en ik moest nog iets halen voor Anna van boven, dus vroeg ik aan Louis of hij de laatste twee boterhammetjes wou smeren: één met zalmsla en één met een hespensla. Geen probleem voor hem en ik dus naar boven.

Als ik terug beneden ben vraagt Louis mij waarom er nog een tweede boterham bij hem ligt? Om te smeren: één met zalm en één met hesp? Hij kijkt mij met veel verbazing aan en zegt dat hij op die eerste boterham … beide slaatjes heeft gesmeerd.

Even gecontroleerd, gezien dat dat juist was en de boterham dan toch maar in de vuilbak gedaan. De volgende keer dus nog gedetailleerder instructies geven :)

Toen ik vannamiddag in Brugge de gang onder het station doorliep om naar de trein te gaan, zag ik allemaal mensen met een meiklokje in hun handen. Naar wat ik kon afleiden stonden er dus aan de ingangen mensen bloemetjes uit te delen, maar niet aan de ingang waar ik binnen was gegaan. Typisch.

Ook op de trein zat het vol met mensen met een bloemetje en ik was toch wel een beetje jaloers. Ik was ook maar net op tijd aan het station aangekomen en had geen tijd gehad om nog eens terug (of door) te lopen naar een andere ingang. Snif dus. Maar mijn oren stonden open en ik hoorde de mensen het kaartje lezen dat bij de bloemetjes zat. Bleek dat het bloemetje werd uitgedeeld door de NMBS zelf en het had iets te maken met het net houden van het station.

De vraag die de medereizigers zich stelden, en ik dus met hen, was of het te maken had met Brugge specifiek (de verbouwingen zijn daar goed bezig), of of het iets nationaals was.

In Gent aangekomen zag ik weer kweetniehoeveel mensen met zo’n bloemetje rondlopen en dus ben ik eerst en vooral naar de ingang gegaan om te kijken waar de bloemetjes werden uitgedeeld. En ik had geluk: ook in Gent stonden ze meiklokjes uit te delen aan iedereen die eventjes wou blijven staan.

Ik ben dus eventjes blijven staan en ben nu ook de trotse bezitter van een meiklokje: een zalig mooi bloemetje, in mijn ogen toch.

Toen ik deze morgen mijn fiets, die gestald was in de fietsenstallingen aan het station in Brugge, wou losmaken bleek iemand het fantastische idee gehad te hebben om hem nog eens vast te maken: met zo’n plastic sluiting die je aantrekt om dan, zonder enige hulp van iets scherps, niet meer los te krijgen.

Ik stond daar toch even met mijn mond vol tanden naar te kijken. Bekeek dan de fietsen naast mijn fiets om te zien of het één of ander modeverschijnsel was (het vastmaken van fietsen die de uwe niet zijn), maar mijn fiets leek de enige.

Het fietsmeldpunt heeft er een container vlakbij staan maar uiteraard was daar om 9u ’s ochtends nog niemand aanwezig, net zoals de stadswachters die op andere dagen daar wel met twee rondwandelen om hun tijd te passeren.

Na deze vaststellingen was mijn verbazing ook uitgewerkt, heb ik mijn zakmes genomen en het spul doorgesneden. Wie denken ‘ze’ wel dat ze zijn en wie krijgt het nu in godsnaam in zijn hoofd om iemand anders zijn fiets vast te maken? Langs de andere kant: beter nog eens vastgemaakt dan gestolen.

‘k Wist eigenlijk niet goed wat vandaag zou geven. We hadden Anna’s meter en peter uitgenodigd voor haar verjaardag. Ondertussen al rijkelijk laat maar probeert maar eens een weekend vast te leggen tussen drie koppels met een drukbezette agenda.

Maar meter A. kon uiteindelijk toch niet wegens geöpereerd aan een hernia, wat wel een valabel excuus is. Van peter R. hadden we, sinds het vastprikken van een datum een aantal weken geleden, uiteindelijk niets meer gehoord. Pogingen om hem te bereiken liepen op niets uit en dus wisten we deze middag niet of we nu met zes of met acht zouden zijn om te eten.

Voor het eten maakte het niet echt veel uit: deze middag was het lasagne en het enige verschil was de grootte van de ovenschotel. ‘k Heb het er uiteindelijk maar op gewaagd om een schotel te nemen die, als peter toch zou komen, nét genoeg zou zijn.

Maar de middag kwam zonder dat de peter toekwam en tegen dat de lasagne klaar was hebben we hem maar opgegeten zonder bezoek. Gelukkig dat ik dus geen tijd had gehad om taart te halen, maar hadden we dat toch gedaan was dat ook geen ramp geweest: taart is lekker, zeker als ze van bij Françoise komen.

Een geluk bij een ongeluk wel: nu de peter niet afkwam ben ik met een paar vriendinnen naar Hup la Jupe kunnen gaan. Zo een namiddagje zonder (mijn) kinderen (alhoewel: Zelie was wel mee), zeer rustig kletsen met andere volwassen vrouwen. Gezellig.

Vorig jaar zijn we er ook naartoe gegaan en heb ik toch drie stuks op de kop kunnen tikken. Eén ervan doe ik ongelooflijk veel aan, de andere twee stuks zijn echte zomerdingen en wegens het gebrek aan zomer vorig jaar zijn ze niet zoveel uit de kast geraakt. Dus keek ik er dit jaar eigenlijk wel naar uit.

Er waren opnieuw een paar zeer mooie dingen tussen, maar jammer genoeg niet altijd in mijn maat of dingen die niet op mij pasten, al waren ze in mijn maat. Niet zo’n grote buit dus als vorige keer, maar toch één kleedje goedbevonden en dus meegepakt. Maar! Er is een maar! Het is (opnieuw) een echt zomerkleedje, zo een met een haltertopje. Dus wordt het duimen dat het een mooie zomer wordt, anders mag ik het in mijn kast hangen naast het kleedje van vorig jaar.

Een aangename en plezante, rustige namiddag na een ontspannen ochtend, daar kan ik zo van genieten.

7u15: Ik hoor Louis en Jan opstaan en ze komen vragen of ze TV mogen kijken, wat mag, zo op zondagochtend.
8u10: Ik hoor Zelie opstaan en even later hoor ik aan het gekwetter dat Anna erbij is.
8u45: Trippel trappel van kleine voetjes: Anna komt bij mij in bed liggen
9u00: Trippel trappel van iets grotere voetjes: Jan komt erbij liggen
9u05: Tijd om op te staan en te vragen wie koeken gaat halen. Het wordt Zelie.
9u20: Zelie gaat koeken halen. Louis zit in één zetel, ik in de andere met naast mij Anna en naast haar Jan en samen kijken wij in afwachting van Zelie’s terugkomst TV
9u25: Anna begint spontaan ‘ik ben megamindy’ te zingen

Meer moet dat niet zijn

Het beloofde al goed te worden toen ik zaterdagochtend Zelie naar haar turnles bracht en ik gewoon veel te warm had met mijn trui aan. Zo om 9u al in korte mouwen kunnen lopen, dat geeft al een goede indicatie voor de rest van de dag.

Nog een geluk ook, het mooie weer, want het was het jaarlijkse schoolfeest op school, en met dat de school 175 jaar bestaat hadden ze een beetje extra werk gemaakt van de optredens van de kinderen. Er liep dit jaar een rode draad door de optredens van alle kinderen, van de eerste kleuterklas tot en met het zesde leerjaar, en het zat allemaal leuk en goed in elkaar.

Het verhaaltje: ze waren met een vliegtuig in de jungle neergestort en probeerden nu de weg naar de bewoonde wereld terug te vinden. De mensen hoopten dit te kunnen doen door de junglebewoners te volgen. Zo kwamen ze olifanten tegen (Jan), vlinders, nijlpaarden, vogels, apen, junglebewoners (Zelie) en uiteindelijk zigzagmuizen (Louis), tiktakdiertjes (of zoiets), …

Even bang geweest dat Jan forfait zou geven. Vorig jaar weigerde hij ook mee te doen en daar waar hij dit jaar initieel vol enthousiasme naar de klas ging om klaargemaakt worden stond hij een paar minuten later opnieuw boven en was hij aan het wenen. ‘k Ben dan met hem meegegaan, heb hem toch kunnen overtuigen om zijn kleren aan te doen en zich te laten te shminken, zijn handje vastgehouden tot we beneden waren en daar, samen met zijn papa, hem eindelijk kunnen overtuigen om met zijn juf mee te gaan en zijn dansje te doen. En hij deed dat nog zeer goed ook (zegt de mama zeer onbevooroordeeld).

Zelie heeft eerst nog gezongen met het kinderkoor vooraleer zij haar stukje van het verhaal mocht dansen. Daar waar wij er vroeger van overtuigd waren dat zij nooit een zangeres zou worden (als kleuter zong ze allesbehalve toonvast) was zij vandaag één van de vijf kindjes die een stukje solo mochten zingen. Je groeit toch wel een paar centimeter als ouder als je dat ziet en nog meer als je ziet hoeveel plezier ze erin had om daar te staan zingen.

Louis was ook uitverkoren om een stukje te zingen in de microfoon toen de kindjes van zijn jaar hun dansje mochten doen en dat was al een stuk minder toonvast, maar ik was er niet minder trots op en hij had er alleszins evenveel plezier in.

En tussen al die grote kindjes liep Anna als een zelfverzekerde dame rond, niet gehinderd door enige vorm van afhankelijkheid of vreemdhied. Ze had het springkasteel gezien en telkens we haar even niet vonden moesten we maar naar daar kijken en we vonden haar direct. Schoenen uitdoen en erop kruipen en springen, meer moest dat niet zijn voor haar.

En bij al die leuke dingen prachtig weer, schitterende zon en toen ik het laatste anderhalf uur moest ‘werken’ (aan één van de standjes met een spelletje staan en de punten bijhouden) was dat in een zalige zon. Ik denk zelfs dat ik er een kleurtje aan overgehouden heb, een rood jammer genoeg.

We hebben de dag beëindigd in de ‘grote’ school, het humaniora dus. Met nog een paar ouders naar daar afgezakt om stoverij met frietjes te eten en nog veel te kletsen en de kinderen (niet alleen de mijne dus)maakten ondertussen de speelplaats onveilig.

Meer zo’n dagen zouden er moeten zijn.

Na een tweetal weken door allerlei omstandigheden niet naar mijn zus te kunnen gegaan geweest zijn ben ik eergisteren voor het eerst terug geweest.

De opluchting de dag nadien, het had geen naam. Zo’n hemelsbreed verschil. Toen ik het haar vandaag zei, kwestie dat het anders wel helpt maar zo’n onmiddellijk enorm positief resultaat had ik nog nooit gehad, zei ze dat het maar normaal was: niet alleen mijn bekken zat volledig geblokkeerd maar mijn hele rug (anders is het dus voornamelijk mijn bekken).

En toen vielen de puzzelstukjes ineen: ze had aan mijn hoofd zitten trekken en doen (wat ze dus anders niet doet) en op plaatsen zitten duwen en trekken die ze ook niet zeer regelmatig doet en vandaar dus dat ik mij zo goed voelde nadien. Twee weken zonder behandeling is dus niet wreed positief.

Vanavond terug geweest en volgende week sta ik er ook voor twee dagen op en hopelijk laten de agenda’s toe dat het de komende weken telkens twee keer per week kan, alhoewel ik al zie dat ik over twee weken weer een dinsdagavond vergadering heb maar tegen dan zal het al een stuk beter gaan met de rug.