San’s Weblog

Kijk zie. Zit ge helemaal alleen zelfmedelijden te hebben en u vol te stoppen met troep (meer bepaald nougatti) en van zender naar zender te zappen omdat ge het nog helemaal niet ziet zitten om te gaan slapen.

Dan zapt ge voor de laatste keer en komt ge op het soort films dat ge doodgraag ziet, zoals een goede Poirot verfilming met David Suchet, The mysterious affair at Styles, en vergeet ge op slag het zelfmedelijden.

Nodig nu: een dekentje, een goed kussen, de afstandsbediening en absoluut genen computer.

De ene dag ne keer zo, den volgende dag nekeer anders. Slecht nieuws vandaag. Niets dramatisch maar desalnietemin slecht nieuws.

‘k Was al eeuwen aan het vragen dat Michel zou checken om welk uur hij dinsdag zou landen en vandaag wist hij het me eindelijk te vertellen: hij landt niet dinsdag. Hij vertrekt dinsdag, in Miami, wat concreet betekent dat hij, met de vliegtijd en het uurverschil, pas woensdagvoormiddag landt. Woensdag. Niet dinsdag. 11 dagen weg, niet 10 dagen.

‘k Ben niet vrolijk, dat kan ik u verzekeren.

Jan en Anna kijken naar Dumbo in afwachting dat we Zelie en Louis terug gaan afhalen van de scouts.

Opeens hoor ik Anna zinnetjes fraselen. Zo telkens een zinnejte, korte pauze en opnieuw een ‘antwoord’zinnetje. Dus kijk ik.

Anna zit in de zetel, met haar hand aan haar oor, haar hoofd een beetje schuin/half op haar schouder, heel geconcentreerd te ‘telefoneren’ met haar peperkoek. Als ze mij ziet kijken verschijnt er een grote glimlach, toont ze mij haar peperkoek/telefoon en zegt ‘papa’.