San’s Weblog

Tussen dat ik de drie jongste van respectievelijk de peutertuin en het school had afgehaald, en dat ik Zelie moest afhalen aan de muziekschool, had ik vandaag uitzonderlijk 45 min tijd.

Het plan: in een rapke naar huis en boterhammen smeren. Louis, Jan en Anna konden die dan opeten ofwel thuis, vooraleer we weer vertrokken, ofwel in de auto. We maakten er ook voor Zelie zodat zij ook onmiddellijk kon eten als ze gedaan had.

Want op de muziekschool komen we dan de vriendinnetjes tegen (zowel mijn vriendin als de vriendinnen van de kinderen dus) en dan blijven we nogal lang kletsen (ik) en spelen (de kinderen dus) en voor we het weten is het een half uur later en zijn we veel te laat thuis en zitten Jan en Anna dan te laat in bed.

Een goed plan dus.

Maar het was een beetje opjagen om alle boterhammen gesmeerd te krijgen en ik moest nog iets halen voor Anna van boven, dus vroeg ik aan Louis of hij de laatste twee boterhammetjes wou smeren: één met zalmsla en één met een hespensla. Geen probleem voor hem en ik dus naar boven.

Als ik terug beneden ben vraagt Louis mij waarom er nog een tweede boterham bij hem ligt? Om te smeren: één met zalm en één met hesp? Hij kijkt mij met veel verbazing aan en zegt dat hij op die eerste boterham … beide slaatjes heeft gesmeerd.

Even gecontroleerd, gezien dat dat juist was en de boterham dan toch maar in de vuilbak gedaan. De volgende keer dus nog gedetailleerder instructies geven :)

Toen ik vannamiddag in Brugge de gang onder het station doorliep om naar de trein te gaan, zag ik allemaal mensen met een meiklokje in hun handen. Naar wat ik kon afleiden stonden er dus aan de ingangen mensen bloemetjes uit te delen, maar niet aan de ingang waar ik binnen was gegaan. Typisch.

Ook op de trein zat het vol met mensen met een bloemetje en ik was toch wel een beetje jaloers. Ik was ook maar net op tijd aan het station aangekomen en had geen tijd gehad om nog eens terug (of door) te lopen naar een andere ingang. Snif dus. Maar mijn oren stonden open en ik hoorde de mensen het kaartje lezen dat bij de bloemetjes zat. Bleek dat het bloemetje werd uitgedeeld door de NMBS zelf en het had iets te maken met het net houden van het station.

De vraag die de medereizigers zich stelden, en ik dus met hen, was of het te maken had met Brugge specifiek (de verbouwingen zijn daar goed bezig), of of het iets nationaals was.

In Gent aangekomen zag ik weer kweetniehoeveel mensen met zo’n bloemetje rondlopen en dus ben ik eerst en vooral naar de ingang gegaan om te kijken waar de bloemetjes werden uitgedeeld. En ik had geluk: ook in Gent stonden ze meiklokjes uit te delen aan iedereen die eventjes wou blijven staan.

Ik ben dus eventjes blijven staan en ben nu ook de trotse bezitter van een meiklokje: een zalig mooi bloemetje, in mijn ogen toch.

Toen ik deze morgen mijn fiets, die gestald was in de fietsenstallingen aan het station in Brugge, wou losmaken bleek iemand het fantastische idee gehad te hebben om hem nog eens vast te maken: met zo’n plastic sluiting die je aantrekt om dan, zonder enige hulp van iets scherps, niet meer los te krijgen.

Ik stond daar toch even met mijn mond vol tanden naar te kijken. Bekeek dan de fietsen naast mijn fiets om te zien of het één of ander modeverschijnsel was (het vastmaken van fietsen die de uwe niet zijn), maar mijn fiets leek de enige.

Het fietsmeldpunt heeft er een container vlakbij staan maar uiteraard was daar om 9u ’s ochtends nog niemand aanwezig, net zoals de stadswachters die op andere dagen daar wel met twee rondwandelen om hun tijd te passeren.

Na deze vaststellingen was mijn verbazing ook uitgewerkt, heb ik mijn zakmes genomen en het spul doorgesneden. Wie denken ‘ze’ wel dat ze zijn en wie krijgt het nu in godsnaam in zijn hoofd om iemand anders zijn fiets vast te maken? Langs de andere kant: beter nog eens vastgemaakt dan gestolen.