Maand: april 2008

Gelukkig

Er zijn zo van die dagen dat ge u goed voelt en ge weet niet waarom. Awel, dit is er zo één.

‘k Ben nochtans zeer moe wegens gestreken tot 1u deze nacht. Toen de wekker afliep hoorde ik hem wel maar heb ik toch nog een half uur doorgeslapen zodat we ons eigenlijk overslapen hebben. De ochtendstress was er daardoor dus ook niet minder om.

Maar ik kwam op mijn werk toe met een licht hart en een glimlach op mijn gezicht en ik voelde (en voel) mij zeer gelukkig.

Vermoedelijk zit het weer er voor iets tussen: gisteren een boekje zitten lezen op een bankje in het zonnetje terwijl de drie jongsten rond mij aan het spelen waren met een minimum aan ruzie (zonder ruzie zou teveel gevraagd zijn). Voor vandaag geven ze ook mooi en warm weer. Deze ochtend voor het eerst sinds lang zonder sjaal op de fiets zonder dat ik bevroor van de kou.

Yep. Ik voel mij gelukkig. Er gaat al iets zeer ergs moeten gebeuren om vandaag de glimlach van mijn gezicht te krijgen.

Gezondheid

Dit weekend was er het gezondheidsdorp hier in het Baudelopark. Het begon vrijdag met een bio-ontbijt voor amper € 1 en dat was dan de aanzet voor drie dagen rond gezondheid. Niet dat ik het ontbijt heb meegedaan: niet zo praktisch als dat op een werkdag valt, want ook al werk ik op vrijdag niet, de kinderen moeten nog altijd op school geraken en zo.

Gisteren was ik er dan in een rapke gepasseerd. Jan had het springkasteel ’s ochtends al zien staan en wou er dus naartoe. We zijn toen eens langsgeweest toen Zelie en Louis naar de scouts waren. Heel kort want eerst moest ik nog een boodschap doen en tegen dat ik terug thuis was hadden we eigenlijk maar een klein half uur vooraleer we de oudsten moesten afhalen. Maar de belofte was om vandaag zeker te gaan én op tijd.

Dus na het eten zijn we vertrokken. Anna haar middagdutje laten overslaan en zo kon Michel ook mee. De kinderen vroegen of ze hun jassen mochten thuislaten en alhoewel het er vanachter glas fantastisch uitzag, had ik zo mijn twijfels: gisteren was het toch nog ferm fris. Maar vandaag dus niet: het voelde echt als lente aan: prachtige zon, lekker warm, geen kille wind, en dus zijn we zonder jassen naar het park vertrokken.

Er waren allerlei spelletjes, zoals aangekondigd, voor jong maar ook voor ‘oud’. Er stonden kraampjes met allerlei info over gezond leven, vegetarisch eten, sporten, proeven, … Alles voor zowel volwassenen als kinderen. We hebben zo’n beetje gans het ‘dorp’ afgelopen. Niet groot uiteindelijk: amper tien standjes waarvan twee voorzien waren van wel veel spelletjes en daarnaast nog steeds het springkasteel.

Veel heb ik dus niet gedaan, behalve gekeken naar de kinderen die ongelooflijk genoten hebben van de vele spelletjes en uiteraard ook veel gesprongen hebben, zelfs Anna-zonder-vrees. Hier en daar konden we ook iets proeven, zo was er o.a. ook tomatenproeventest en omdat alle vier de kinderen toch wel dol zijn op tomaten hebben we er met vier aan deelgenomen: Zelie en Louis die hun eigen evaluatieformulier kregen én invulden en ik die een beetje een meer uitgebreidere versie kreeg. En op het einde was er een tentoonstelling met allerlei nuttige tips om gezond in uw huis te leven (hoe ongedierte, schimmels, vocht, … te vermijden/tegen te gaan).

Het was puur genieten. Lekker niets staan doen in de zonneschijn en kijken naar de kinderen en hopen dat ze met hun apetoeren hun nek niet breken. Hopelijk was dit nu eindelijk echt het begin van de lente.

Tand 13

Het is dus al een hele tijd geleden, van augustus 2007 meer bepaald, dat Anna nog tanden heeft gekregen, maar nu komt tand 13 erdoor: een hoektand linksonder.

Bij Zelie was het ook bijna een jaar wachten tussen het doorkomen van haar laatste-van-de-eerste-vier-kiezen en haar eerste hoektand. Indertijd maakte ik mij daar een beetje zorgen in, want die eerste 12 tanden volgden elkaar met de regelmaat van de klok op. Eens de hoektanden erdoor moesten komen gebeurde er dus niets meer.

Toen wij eens passeerden bij mijn schoonouders en daar toevallig vrienden van hen waren waarvan de man iets met tanden had gedaan, sprak ik mijn bezorgdheid uit en heeft hij even naar Zelie haar tanden gekeken. Niets om mij zorgen over te maken, wist hij mij te melden. Haar hoektanden zaten mooi klaar maar het kon best tot haar 2 jaar duren vooraleer die erdoor kwamen. En effectief, toen ze twee werd begonnnen haar hoektanden erdoor te komen.

Hoe het bij Jan en Louis was herinner ik mij niet meer, maar ik heb zo toch de indruk dat er niet zo’n lange tijd tussen was. Misschien kwam dat omdat hun andere tanden met langere tussenpozen kwamen zodat het verschil tussen tand 12 en 13 niet zo groot leek? Of misschien zat er net zoveel tijd tussen en herinner ik het mij dus gewoon niet meer.

Maar hetzelfde dus bij Anna: er zit acht maanden tussen tand 12 en 13. Vermoedelijk dat tanden 14 t/m 16 nu vlot gaan doorbreken. I’ll keep you posted.

123 Book Tag

Ge hebt stokjes en dan zijn er stokjes. Sommige laat ik bewust aan mij voorbij gaan. Omdat ik niets zinnigs erover te zeggen heb, of gewoon omdat het niet de zaken zijn van het internet. Anderen zijn wel leuk en deze is er één van.

Gegooid door een ei en gelukkig is het zelf geen ei want in opvangen ben ik niet altijd even handig, maar voor dit stokje is het wel gelukt.

Drie vragen:

1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.

Death of a red heroine – Qiu Xiaolong

OK. Ik heb hier een beetje gezeurd (=O-Vl voor ‘vals spelen’). Toen ik gisterenavond las dat ik het stokje toegeworpen kreeg was ik te moe om er iets mee te doen. Er liggen hier wel een paar tientallen boeken rond te slingeren maar geeneen lag dicht genoeg zodat ik het vanuit mijn zetel kon nemen.

Toen ik mij deze ochtend het stokje herinnerde nam ik dan maar het boek vast dat ik momenteel aan het lezen was: het dichtsbijzijnde waarvan ik wist waar het lag 🙂

2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.

Chen believed the defector would not have discussed it with her in long-distance calls which could be tapped.

3. Post the next 3 sentences

But some Internal Security officers did not credit this, and she was questioned several times.

According to a colleague of hers, it would serve Yang right if, having left her in such a situation, she divorced him. But Chen had not discussed this with her.

Een boek dat ik in afslag gekocht heb in de club en aangezien de korte inhoud ‘misdaadroman’ schreeuwde, heb ik het gekocht: zo lees ik nog eens iets van iemand die ik niet ken. Ik ben daar namelijk een beetje een ambete in, om dingen te lezen van mensen waar ik nog niet van gehoord heb of die mij niet aangeraden zijn. Als het dan tegenvalt vind ik het erg van dat geld. Maar in afslag, dat kan dan geen kwaad hé. En ik moet zeggen, ik ben aangenaam verrast.

Oeps. Bijna vergeten. Stokje doorgeven. Eens kijken: Pharailde, Minnie en tvdv. Vang!

Guido! Guido! Guido!

Zo eindigde het optreden gisterenavond: met een staande ovatie en het scanderen van zijn naam uit volle borst. Als ik al enige twijfel zou gehad hebben of de mensen voor de man kwamen of voor een avondje lachen, dan was op dat moment alle twijfel volledig weggenomen. Het waren stuk voor stuk echte fans in de zaal.

Nu ja, stuk voor stuk echte fans. Michel en ik en Lieve en Jan waren er ook en ik denk niet dat wij onder de categorie ‘echte’ fans vallen. Maar toen Michel en ik elkaar leerden kennen, 16 jaar geleden, toen hadden wij allebei (afzonderlijk dus) al zijn platen: we vonden Guido Belcanto dus alletwee wel zeer goed. Lieve en Jan daarentegen. Lieve kende hem van hem al eens op de radio gehoord te hebben en Jan kende hem absoluut niet. Maar geen van ons vieren hadden spijt van de twee en een half uur dat we daar gezeten hebben (twee uur show, een half uur pauze).

Hier en daar kenden Michel en ik een nummer, maar uiteindelijk kenden wij het grootste deel ook niet. Maar het was een zeer goed optreden. De man bracht alles met een overgave en legde zijn ziel er volledig in, het was prachtig om zien. En hij is grappig, wat ook meegenomen is om geen dode momenten tussen de liedjes te hebben. Het grootste deel waren eigen nummers, maar hij bracht ook enkele covers die zeer goed waren.

A great evening was had by all. Jammer dat we allemaal zo moe waren, of het zou nog a great night geworden kunnen zijn.

Cute

Neen, niet mijn dochter(s), maar Dustin Hoffman.  Een van die mannen die gans hun leven ongeveer hetzelfde blijven: ze worden er niet mooier maar zeker ook niet lelijker op, ze blijven cute.

(All the President’s Men staat nu op)

Terug

Hij is terug. Sinds ergens deze middag.

Er was vaag iets gezegd van afhalen en afspreken, maar uiteindelijk heeft hij gebeld toen hij al thuis was, dat hij dus al thuis was en niet moest afgehaald worden en dat er dus ook niet moest afgesproken worden. Niet dat hij naar mij gebeld had. Neen, dat was naar zijn moeder want zij was degene die hem eventueel zou afhalen en waarmee hij dus zou moeten afspreken.

Neen, ik hoorde hem al om twintig na acht deze morgen om te horen dat hij in Rome was. En daarna hoorde ik hem terwijl hij nog uit het vliegtuig stapte. Hoe ik wist dat ik hem op dat exacte moment kon bellen? Dankzij deze mevrouw die mij op deze website wees waardoor ik het moment meemaakte dat het vliegtuig effectief in België landde. Een magisch moment toch wel. Daarna hoorde ik hem terug toen hij al thuis was en ik dus hoorde van hemzelf dat hij dus thuis was en niet bij zijn ouders.

Hij heeft blijkbaar amper geslapen sinds maandagochtend half acht Miami tijd en hij zag er nog zeer goed uit. Deze (late) namiddag heeft hij zich dan met Anna en Jan beziggehouden (ik moet er geen tekeningetje bijmaken zeker van hoe blij ze waren dat papa terug was, alle vier) en hen eten gegeven terwijl ik de twee oudsten van de Franse les haalde. Eens de kleinsten in bed zaten hebben de rest van het gezin en meneer Brutin samen gegeten en daarna heeft hij nog wat op de computer getokkeld.

Toen hij zich eindelijk in zijnen trekzetel installeerde om samen met mij naar onze wekenlijkse wijvenfilm op wijfTV te kijken is hij dan toch gestuikt. Radikaal. Met de nodige geluiden erbij. Zeer storend. Dus heb ik hem dan maar weer wakker gemaakt om hem naar zijn bed te sturen alwaar hij nu eindelijk een paar verloren uur slaap aan het inhalen is.

Maar hij is terug thuis. Eindelijk.

Fijn

Het is ‘Ook getest op dieren’. Hans Otten zei op een bepaald moment dat er straks in de uitzending een sirene zou afgaan en dat hij dan een emmer water op het publiek zou uitgieten.

En ja hoor, de sirene gaat af terwijl Hans in het midden van een zin is. Hij staat op terwijl hij gewoon verder babbelt en giet een emmer water uit over het publiek … dat braaf blijft zitten. Prachtig.

Aftellen

Nog anderhalve dag en dan is hij terug. ‘k Ben echt aan het aftellen nu. ’t Is genoeg geweest.

Nu, als ik een beetje afstand neem vind ik het ergens wel fijn, dat ik hem nog zo mis na al die jaren. Jammer dat die afstand mijn gevoelens niet uitschakelt.

Maar we hebben vanavond eventjes gebabbeld. Gewoon hij en ik. Geen kinderen in de buurt die absoluut de telefoon uit uw handen willen trekken, en dat was ook fijn.

Nog anderhalve dag (eigenlijk nog twee dagen want ik werk tot woensdagavond, maar dat gaan we voor het gemak even niet meerekenen).

Weeral een gelukkige verjaardag

Tja, onze vier kinderen verjaren allemaal in de eerst helft van het jaar en de eerste drie nog relatief dicht op elkaar.

Gisteren was het de beurt aan Louis. 7 jaar is hij geworden en de laatste tijd heeft hij nog deftige groeischeuten ook gekregen. We hadden een feestje met Chinees eten, taarten van bij Françoise en de aanwezigheid van de grootouders, zijn peter en tante en neefjes en hij kreeg een telefoon van papa uit Amerika waarbij hij de rekening deftig heeft laten oplopen door in detail zijn kadootjes te beschrijven, kadootjes waarmee hij trouwens in de wolken was.

Een heel gelukkige verjaardag (nogmaals) schat!