San's Weblog

Ik heb altijd al bewondering gehad voor alleenstaanden met kinderen. Awel, de laatste dagen is die bewondering alleen maar gestegen in het kwadraat.

Het is geen geheim dat Michel nu niet de huishoudster van dienst is, maar zelfs met het weinige dat hij doet, merk ik serieus het verschil. Alleen al zijn aanwezigheid, of dat ik eens kan ventileren, een gesprek hebben of de aanwezigheid van een volwassene zijn van onschatbare waarde.

Dus mensen die menen bewondering voor mij te moeten hebben, vergeet het. Verkeerde focus. Geef die maar aan de alleenstaande ouders. Die verdienen dat pas.

Kijk zie. Zit ge helemaal alleen zelfmedelijden te hebben en u vol te stoppen met troep (meer bepaald nougatti) en van zender naar zender te zappen omdat ge het nog helemaal niet ziet zitten om te gaan slapen.

Dan zapt ge voor de laatste keer en komt ge op het soort films dat ge doodgraag ziet, zoals een goede Poirot verfilming met David Suchet, The mysterious affair at Styles, en vergeet ge op slag het zelfmedelijden.

Nodig nu: een dekentje, een goed kussen, de afstandsbediening en absoluut genen computer.

De ene dag ne keer zo, den volgende dag nekeer anders. Slecht nieuws vandaag. Niets dramatisch maar desalnietemin slecht nieuws.

‘k Was al eeuwen aan het vragen dat Michel zou checken om welk uur hij dinsdag zou landen en vandaag wist hij het me eindelijk te vertellen: hij landt niet dinsdag. Hij vertrekt dinsdag, in Miami, wat concreet betekent dat hij, met de vliegtijd en het uurverschil, pas woensdagvoormiddag landt. Woensdag. Niet dinsdag. 11 dagen weg, niet 10 dagen.

‘k Ben niet vrolijk, dat kan ik u verzekeren.

Jan en Anna kijken naar Dumbo in afwachting dat we Zelie en Louis terug gaan afhalen van de scouts.

Opeens hoor ik Anna zinnetjes fraselen. Zo telkens een zinnejte, korte pauze en opnieuw een ‘antwoord’zinnetje. Dus kijk ik.

Anna zit in de zetel, met haar hand aan haar oor, haar hoofd een beetje schuin/half op haar schouder, heel geconcentreerd te ‘telefoneren’ met haar peperkoek. Als ze mij ziet kijken verschijnt er een grote glimlach, toont ze mij haar peperkoek/telefoon en zegt ‘papa’.

Een tijd geleden had ik iemand die voor mij de strijk deed. Iemand privé waar ik dan ’s avonds laat nog mijn mand(en) kon naartoe brengen en ze een dag of (maximaal) twee later kon ophalen.

Mijn strijkster kreeg dan gezondheidsproblemen en het was gedaan met de strijk te brengen en sindsdien is mijn huis niet echt om aan te zien. In eerste instantie zag het er niet naar uit dat het nog zou in orde komen. Toch niet genoeg om ooit nog mijn strijk te kunnen brengen, wel goed genoeg om weer gezond en gelukkig door het leven te gaan.

Maar vandaag kreeg ik het beste nieuws: mijn strijkster is toch voor de volle 100% hersteld en is herbegonnen met strijken. Dus kan ik ook opnieuw mijn strijk brengen.

Haha. Nu nog wachten tot Michel terug is en dan begin ik een paar keer over en weer te rijden.

Daarnet telefoontje gekregen van den anderen. Joepie! want ik heb Hemzelve nog gesproken ook. Ok het was kort, maar even telefoneren vanuit Den Ameriek is niet goedkoop én hij moest vijf mensen horen.

Hij zei dat hij een beetje triest was omdat de kinderen hem niet misten. Dacht hij. Ergens heeft hij misschien gelijk: op het eerst zicht lijkt het niet of ze hem missen. Maar als ze horen dat papa aan de telefoon is kunnen ze niet wachten om hem te horen. Ze staan te springen en trekken de telefoon bijna uit elkaars handen. Dus zeggen ze misschien wel dat ze hem niet missen, hun doen en daden spreken dat goed tegen.

Anna was ook fantastisch toen ze Michel hoorde. Haar wenkbrauwen trokken omhoog en ze begon helemaal te stralen. Ze deed de telefoon eventjes van haar oor weg en wees met haar andere vingertje ‘papa!’ met een vette glimlach op haar gezicht om dan weer te luisteren en dag te zeggen terwijl ze zwaaide naar de telefoon.

Het was echt wreed leuk om hem te horen en niet alleen voor de kinderen. ‘k Ga vanavond met een licht hartje kunnen gaan slapen.

Het was vergadering van de oudervereniging deze avond. Net toen ik op punt stond om te vertrekken kreeg ik telefoon van den anderen, maar omdat ik al bijna te laat was kon ik niet blijven babbelen.

Ik heb hem dan maar gezegd om op het vast nummer te bellen zodat de kinderen hem konden horen. Zo was er toch iemand (en zelfs twee iemanden) gelukkig, en gelukkig waren ze blijkbaar ook effectief wist de babysit mij te vertellen.

De vergadering was vroeg gedaan en in tegenstelling tot andere keren zijn we vandaag niet gaan navergaderen. Dus ben ik relatief vroeg thuis en voel mij nu een beetje triest omdat ik niet met Michel heb kunnen babbelen.

‘t Zal aan de vermoeidheid liggen. ‘k Ga er maar direct inkruipen.

Note to self: niet bloggen als ge kwaad zijt. Dan zegt ge dingen die misschien wel mogen/moeten gezegd worden, maar op een verkeerde manier.

Vannacht was hij bijna vertrokken, ondertussen heb ik deze morgen al een eerste bericht gehad dat hij in Rome zat. Maw: hij heeft zijn (eerste) vlucht niet gemist en is inmiddels onderweg naar het verre Amerika. Het vroegste dat ik opnieuw nieuws kan verwachten is om half negen vanavond, maar zolang ik geen nieuwsberichten lees van neergestorte vliegtuigen ben ik gerust in

Deze ochtend is alles ook supervlot verlopen. Misschien juist omdat den anderen er niet is dat de kinderen extra goed meewerkten. ’s Ochtends kan dat namelijk serieus verkeren, kwestie van een paar kinderen met ochtendhumeur (Louis en Jan), ook al is dat in vertraagde versie (Jan is het eerste half uur normaal gezien super vrolijk maar daarna slaat dat serieus om), maar deze ochtend was er geen sprake van enig ochtendhumeur of toch niet in de mate van anders.

Zelie, Louis en Jan zijn eens niet in bed blijven hangen terwijl ik moest zagen om op te staan, hebben zich rap aangekleed, zijn alleen naar beneden gegaan om de tafel te dekken en te eten en dus moest ik mij enkel bezig houden met Anna en mijzelf. Door de vlotte medewerking had ik zelfs nog tijd om zelf rap in bad te gaan en mijn haar te wassen. Luxe.

Eens beneden moest ik uiteindelijk toch Jan nog helpen (hij wist niet wat hij wou eten), maar daarna at hij vlot door en Anna was deze keer ook geen probleem, want zij kan het serieus rekken als ze wil. De drie oudsten hebben dan mooi hun boekentas klaargemaakt terwijl ik nog verder voor Anna en voor mijn eigen ontbijt zorgde en we waren mooi op tijd buiten de deur.

Als dit het scenario is voor de rest van de week, dan zie ik het weer volledig zitten. Alle negatieve gevoelens van de voorbije dagen zijn op slag verdwenen met zo’n voorbeeldige kinderen. Eens zien dus hoe lang ze het gaan volhouden

Ik had mij voorgenomen op tijd in bed te kruipen, nu de ochtendroutine opnieuw moet uitgevonden worden.

Guess what?