San’s Weblog

Het is zover: het langverwachte alleen zijn voor de komende negen-en-een-halve dag is begonnen.

Technisch gezien is hij nog niet weg, den anderen. Momenteel zit hij ergens in Brussel te wachten tot het uur van vertrek is aangebroken. Maar hij is dus al weg thuis en ik zit hier nu alleen (uiteraard met de vier gastjes dus echt alleen is dat niet hé). Morgenvroeg verlaat hij dan het Belgisch grondgebied om naar het andere werelddeel te vliegen.

Er is niet veel gepland de komende week want om één of andere onverklaarbare reden voel ik mij niet ‘de sterke vrouw’ waarvoor iedereen mij aanziet. Ik voel mij relatief ellendig. ‘k Zie het niet echt zitten. Maar dat komt nog wel. Eens er een nieuw ritme vastgelegd is zal alles hier weer vlot verlopen en zal alle paniek verdwenen zijn. Alhoewel ‘paniek’ nu wel ook overdreven is.

Geef mij een dag of twee en vraag mij dan nog eens hoe het ermee is. Nu even niet.

Thuis werk/pruts/verdoe ik mijn tijd voornamelijk op de laptop van het werk.

De laatste maanden had hij al af en toe bizar gedaan: in het midden van dat ik met iets bezig was gewoon uitvallen en heropstarten of gewoon uitvallen zodat ik hem zelf moest heropstarten; uitvallen, maar dan bleek het gewoon het scherm dat volledig zwart werd en opeens weer aanschoot; als ik op batterij werkte ging dat maximaal een uur en daarna viel hij al uit. Kortom: er zat miserie aan te komen.

Gisteren heeft hij dan maar definitief de geest gegeven: in het midden van een beetje werk voor Het Project kreeg ik de boodschap dat mijn batterij laag was … terwijl ik op de voeding zat … en hij schakelde zichzelf uit.

Tot daar de computer van het werk. Een nieuwe zal ik voorlopig op mijnen buik mogen schrijven wagens leasingcontract ten einde en dat er nieuwe computers moeten besteld worden en dat ze er nog niet uit zijn over hoeveel er zullen moeten aangeschaft worden wegens personeelsveranderingen op komst einde juni.

Dus leen ik voorlopig den anderen zijnen laptop en morgen krijgt het werk zijnen computer terug. Blèrgh!