San’s Weblog

Vanaf ik mij kan herinneren is het Eurovisiesongfestival iets dat ik heb bekeken met mijn ouders, broer en zus. Een avondje met onze ouders voor de TV, met zelfgemaakte puntenlijsten en voorspellingen doen en alles. Wreed gezellig dus.

Tijdens mijn laatste jaren humaniora en mijn eerste studentenjaren was het wat verminderd, tot ik den anderen tegenkwam: hij keek altijd en ik ben opnieuw beginnen meekijken. Een jaarlijks vast onderdeel. Sommige jaren was het gewoon ons tweetjes, andere jaren in groep en dat laatste vond ik toch het leukst. Commentaar geven op de liedjes, samen lachen of supporteren.

Het Eurovisie is voor mij eigenlijk meer synoniem met gezellig samenzijn dan dat het over het festival zelf gaat. En vanavond is het nog eens enkel Michel en ik die samen kijken en dus vind ik het een pak minder leuk. Niet het gezelschap dus, wel het festival zelf en het feit dat vele liedjes zo saai zijn helpt al helemaal niet.

Maar het positieve: Zelie wordt al 9 jaar dit jaar en ik denk dat volgend jaar de tijd is aangebroken voor haar om eindelijk te mogen opblijven om mee te kijken. Dan kan Michel nog eens puntenkaarten maken, zetten we de chips en cola klaar en installeren we ons voor de TV met de nodige kritische (en sarcastsise) instelling om de avond door de komen.

Ik kijk er nu al naar uit.

Vandaag was het het schoolfeest van mijn neefjes, de zoontjes van mijn zus. Het plan was om met de kinderen te gaan kijken en daarna allemaal (zus, schoonbroer, vader, schoonouders-van-zus en kinderen) samen naar zusje thuis af te zakken om nog ‘nen sandwich’ te eten.

Bleek dat, tegen dat wij besloten hadden om te gaan, de zaal al volzet was en dus veranderde de planning: we zouden gewoon een beetje later naar Oudenaarde gaan en dus de neefjes/kozijntjes niet zien optreden maar er gewoon nadien bij gaan spelen.

Uiteindelijk was het plan sowieso niet rotsvast want mijn zus was uitgerekend voor gisteren, dus voor hetzelfde geld gingen we gewoon op ziekenhuisbezoek gaan en dan terug naar huis om te eten in plaats van in Oudenaarde te blijven. Maar mijn zus hoopte toch dat ze naar het schoolfeest zou geraken en haar hoop is dus uitgekomen: dé dag + één en nog geen teken van de baby.

En zo zaten we deze namiddag in Oudenaarde, in de tuin te apperitieven terwijl de kinderen zich rot amuseerden met elkaar. Daarna gegeten en nog wat blijven kletsen en spelen en zo was het plots al veel te laat voor de kinderen: half negen zijn we eindelijk naar huis vertrokken. Het zal er morgen aan te merken zijn.

Wat mij dus zo doet verlangen naar de zomervakantie: gewoon kunnen blijven plakken zonder er gevolgen aan over te houden in de vorm van lastige kinderen (wegens te moeten vertrekken maar ook wegens te weinig slapen want geen tijd om zo een avondje in te halen), om gewoon te kunnen genieten en te onspannen. Ik ben dus al serieus aan het aftellen en door de sfeer op het werk nu eigenlijk nog meer dan vorig jaar.