San's Weblog

Mijn zus is zwanger van haar derde kindje en de baby is uitgerekend voor deze vrijdag, 23 mei. Ik krijg kriebels in mijn buik bij de gedachte alleen al.

Spannende momenten breken aan. Bij elke telefoon ga ik opspringen en denken ‘misschien…’ Haar andere kinderen, daar kunt ge niet op afgaan: de oudste was 12 dagen ‘te vroeg’ en de jongste 10 dagen ‘overtijd’.

Oh ja, en we weten dus niet wat het gaat worden, een jongen of een meisje: ze wil het niet zeggen. Dus is het dubbel spannend. Ik hoop op een meisje en Zelie ook, want het wordt tijd dat de meisjes in onze familie aan een inhaalbeweging beginnen, maar vooral: dat het gezond mag zijn en dat alles vlot mag verlopen.

Eigenlijk is het weer hier toch niet te geloven. Weken aan een stuk prachtig weer. De laatste dagen was het wat verminderd, maar gisteren had ik toch nog korte mouwen aan.

Vandaag. Vergeet het. Toen ik deze voormiddag mijn neus buiten de deur stak voelde het bijna aan alsof hij zou afgevroren worden. OK. Ik weet het. Het vroor niet, bijlange niet zelfs, maar na de verwennerij van de laatste tijd was het toch wreed koud.

Dus heb ik de kinderen opnieuw hun winterkleren laten aandoen en ik kan u verzekeren, dat viel niet in goede aarde. Zeker niet toen ze naar buiten keken en de zon nog zo schoon scheen ook.

Tegen het einde van komende week geven ze opnieuw mooi warm weer, maar ik denk niet dat de kinderen zo lang zullen wachten om hun zomerkleren aan te doen. Het minste dat ge er van kunt zeggen is dat het toch echte Belgen zijn: ze kleden zich naar het seizoen, niet naar het werkelijke weer.

Vanavond en morgennamiddag is het het turnfeest van Zelie en Jan. Dat is zo’n jaarlijks feest waarbij dan de verschillende groepen tonen wat ze zoal geleerd hebben. Dit is het eerste jaar dat wij daar naartoe gaan. De vorige jaren vierden we dat weekend altijd de verjaardag van mijn neefje en dat hadden wij al maanden op voorhand toegezegd.

Dit jaar was anders. Ik had nog niets geen nieuws gehad van mijn broer toen de eerste berichten van het feest binnenkwamen. Toen een dolentousiaste Zelie dus vroeg of ze mocht meedoen dit jaar kon ik niet anders dan ‘ja’ zeggen.

En dus zaten we vanavond voor de eerste voorstelling ter plaatse en ik moet zeggen: ik was serieus onder de indruk. Niet dat alles perfect was en topklasse, maar het hele gebeuren, de verhaallijn die erin zat, de organisatie en coördinatie van iedereen en alles, de inzet en het enthousiasme van alle kinderen. Bij sommige van de optredens (en niet alleen die van mijn eigen kinderen) kreeg ik zowaar een krop in mijn keel en er zijn er daar een paar kinderen bezig in de competitie die zeer goed bezig zijn, echt wel topklasse.

Morgennamiddag nog eens. Ik zou zeggen, als ge niets te doen hebt, kom die kinderen maar een hart onder de riem steken: Arena van Vletingen, Lange Violettenstraat, om 14u30.

Toen Anna bij de onthaalmoeder wegging was ik van plan om op vrijdag wel eens langs te gaan. Gewoon goededag zeggen, eens langsgaan zodat ze zou zien hoe Anna evolueert, hoe ze groter wordt.

Tot nu toe is het niet gelukt en het heeft echt niets te maken met slechte wil, maar om één of andere reden vind ik nooit de tijd. Nochtans ben ik elke vrijdag thuis en doe ik toch een ganse dag niets?

Vandaag bijvoorbeeld. Opstaan om 6u40, kinderen wakker maken, kleren geven, ontbijt geven, zorgen dat de boekentassen klaar worden gemaakt, … gewone ochtenroutine dus, uiteraard met hulp van Michel. Michel vertrekt naar zijn werk (7u30), de kinderen maken zich verder klaar.

We gaan op vrijdag met de fiets naar school. Vertrek 8u05. Eerst met Zelie en Louis naar hun school; zij fietsen zelf. Anna en Jan zitten bij mij op de fiets en eens Zelie en Louis afgezet dan fiets ik door tot Jan zijn school om hem af te zetten (8u25). Even met de juffen gebabbeld terwijl Anna nog wat speelde. Daarna (8u40) rijd ik met Anna terug naar huis en passeer daarbij opnieuw langs de school van Zelie en Louis. Toen ik daar deze ochtend passeerde (8u40) kwam vriendin A. net uit de school en toen bleek dat zij niets dringends te doen had zijn we een koffie gaan drinken.

9u20: Na de koffie terug op de fiets en op weg naar huis gestopt op de markt om boodschappen te doen. Boodschappen thuis afzetten (10u05), alles wegzetten, mails controleren en dan opnieuw vertrokken naar de fietswinkel voor een nieuwe helm voor Anna (10u20): haar oude viel letterlijk uiteen en dat vond ik niet zeer veilig meer. Helm gekozen en doodblije Anna moest en zou hem natuurlijk onmiddellijk aandoen, ook al waren we toen met de buggy op stap.

Op het gemak door de oude markt gewandeld richting stadhuis alwaar we voor Het Project de persconferentie van de stad zouden bijwonen (10u50 aankomst, 11U30 vertrokken). Na de persconferentie verder boodschappen doen: naar Fnac om een oplader voor mijn fototoestel te kopen (bestellen bleek later) en nog even naar boven om te zien of er nog nieuwe chicklit was (twee boeken gekocht waarvan maar één chicklit) en dan opnieuw op weg om iets te gaan eten (12u15).

Lunchen is Exki alwaar Anna mij toch een goed uur heeft beziggehouden: pas om 13u30 het restaurant verlaten en dan nog met de rest van haar eten op haar schoot.

Richting huiswaarts want na de persconferentie had ik telefoon gekregen van de kleuterschool: de tweede kleuterklas was naar het toneel en ze hadden te weinig ouders om alle kindjes terug naar school te voeren na de voorstelling: of ik om 14u30 toch zou kunnen rijden? (ik had het hen ’s ochtens voorgesteld om te rijden, in geval dat … en het geval was gebeurd duidelijk).

Eerst langs de bakker dus om voor het avondeten te zorgen en dan de auto in naar de Kopergietery om de kinderen van de tweede kleuterklas terug naar school te voeren. Met een beetje vertraging (14u45) vertrokken naar school, kinderen afgezet, Jan meegenomen, naar school van Zelie en Louis om hen op te halen en hun fiets in de auto te steken (15u10) – geen tijd meer om eerst naar huis te gaan en mijn fiets op te halen – en rechtstreeks naar huis … om de auto achter te laten, de fiets te nemen en een kadootje te gaan kopen voor een verjaardagsfeestje waar Louis morgen naartoe moet.

16u05: Van de speelgoedwinkel naar vriendin F. en (haar) kinderen om iets af te geven en af te spreken voor morgen: groot turnfeest voor haar drie dochters en mijn oudste dochter en jongste zoon en er moet getraind worden in de namiddag en opgetreden ’s avonds. Een beetje blijven plakken door te babbelen (ik) en te spelen (de kinderen) (17u10) en dan naar huis. Kinderen hun huiswerk laten maken terwijl ik mijn artikel afwerkte (17u55) dan tafels en stoelen buiten gezet om op straat (een hotdog) te eten.

Na het eten hebben de kinderen nog wat buiten gespeeld. Anna en Jan tot zij om 19u15 in bad moesten en dan naar bed gingen na een verhaaltje (19u45). Even naar de schoonouders (19u50) met Zelie en Louis om een fotoapparaat te halen/lenen. Een korte babbel en terug naar huis (20u30) en Zelie en Louis in bed steken.

Zo. Een hele dag niets gedaan en toch genen tijd gehad. Wreed hé.

Tegenwoordig voel ik mij op mijn werk weer alsof ik in het humaniora zit: het kind dat niet mag meespelen met de anderen.

Sinds een week of twee ‘vergeten’ mijn collega’s meer ‘nu’ dan ‘dan’ om mij te zeggen wanneer ze gaan eten. Dus zit ik op mijn bureau te wachten gelijk een kieken tot ze bellen of komen zeggen dat ze vertrekken. Enfin, wachten is een groot woord. Gelukkig heb ik werk genoeg om de tijd niet in het oog te houden maar tegen dat ik op het uurwerk kijk omdat mijn maag begint te knorren weet ik dat ‘ze’ al vertrokken zijn. Gaan eten. Zonder mij.

De laatste tijd ga ik dan ook alleen gaan eten. Zo in mijn eentje. Nog een geluk dat ik altijd een boek bij mij heb om te lezen. Maar ik voel mij wel ongelooflijk zielig. En kwaad. En nijdig. En triestig. En 14 jaar oud.

‘t Is blijkbaar de moment van accidenten: eerst mijnen vinger en nu de bal van mijn hand en mijn gat.

Toen ik van het werk naar het station fietste ben ik namelijk gevallen. Stom. Zoals gewoonlijk. Een beetje te gehaast, een andere fietser willen voorbijsteken in een bocht, niet zien dus dat er een fietser van de andere kant kwam (het was een eenrichtingsstraat dus er ging zeker geen auto tegenkomen), zowel de fietser die ik voorbij stak als de tegenligger willen/moeten ontwijken en recht de bordure op: padaboem.

Geland vlak op mijn rechterbil en de bal van mijn hand en hoe langer geleden het is gebeurd, hoe meer zeer het begint te doen. ‘t Zal een serieuse blauwe plek worden (of toch zeker twee), maar voor de rest geen schade, niet aan het lichaam en niet aan de fiets. ‘k Was wel serieus geschrokken en de twee andere fietsers ook, die nog zo vriendelijk waren om te blijven wachten tot het ergste gebeef voorbij was.

Haast en spoed en alles.

Het plan was om vanavond te fietsen naar de plaats van de vergadering maar het zal de auto worden want Michel heeft mij het beste excuus gegeven: hij heeft een kapotte band en kan dus niet fietsen en gezien het toch een paar kilometer verder is en Michel het moeilijk heeft om lang te wandelen … Maar ik ben er niet treurig om.

Het andere plan was om morgenvroeg met de kinderen naar de schoonouders te fietsen: zij hebben nog een dagje vrij van school en mamie en grandpère willen van babysit doen. Maar ik ga dus eerst eens afwachten hoe veel pijn het morgen allemaal nog gaat doen en dan een beslissing nemen.

Niet echt natuurlijk maar zo voelt het gewoon aan.

Vier dagen thuis met dit zalige weer, vier avonden op rij dat wij, en dus ook de kinderen, later dan normaal in bed zaten, en dan komt die laatste dag en moet ge uzelf voorhouden dat het nog lang geen vakantie is, alleen maar een lang weekend.

Maar zo’n fijn weekend: vrijdagavond naar de schoonouders voor de verjaardag van schoonvader te vieren. De kinderen waren uiteraard ook mee. Spaghetti gegeten, taart en fruitsla als dessert en nonkels en tantes als bijkomend gezelschap en dat allemaal buiten op het terras. Het was zeer aangenaam en ik ben iets vroeger doorgegaan met de kinderen, maar we waren nog maar pas tegen half elf thuis.

Zaterdagavond naar de dernière van Loebas. De kinderen bleven slapen bij de schoonouders en zaten dus ook niet op hun ‘gewone schooldaguur’ in bed, maar voor één keer kan dat geen kwaad hé. Wij waren pas tegen half drie terug. Toen de kinderen mij om 5u45 wakker maakten viel dat nogal zwaar, maar dat werd rap opgelost.

Zondagavond zijn we hesp met meloen gaan eten bij de schoonouders: nog eens lekker buiten op het terras, de kinderen die vrolijk rondliepen en uiteindelijk was het weer tien uur tegen dat we thuis waren.

Vanavond dan afgesloten zoals we begonnen: op een terras bij iemand thuis in wreed aangenaam gezelschap. We waren uitgenodigd om kliekjes te komen opeten maar in de plaats daarvan kregen we een uitgebreid buffet voorgeschoteld. Opnieuw was het tien uur tegen dat de kinderen in bed zaten.

Lange, ontspannen avonden maar genoten hebben we alle zes. De drie oudste kinderen hebben nog twee dagen om te recupereren: zij hebben donderdag pas weer school. Morgen een rustige dag met papa thuis en overmorgen bij de schoonouders. Er nu wel voor zorgen dat ze beide avonden op tijd in bed zitten of we sturen donderdag drie zombies terug naar school. Anna mag morgen al terug naar de peutertuin. Morgen zal zij het wel wat lastiger hebben, maar dat zal rap genoeg ingehaald zijn.

Maar zo’n weekends doen mij wel ongelooflijk verlangen naar de grote vakantie. Ik heb weer ouderschapsverlof genomen en in combinatie met mijn ‘gewone’ vakantie ben ik dus weer de volle twee maanden thuis. Als het weer dus zo blijft en met onze families en vriendenkring kan het niet anders dan een zalige vakantie worden.

De kinderen zijn al weken bezig op school met de voorbereidingen voor moederkesdag. Hier en daar vielen al (onbedoelde) hints … dat gebeurt als je briefjes met instructies voor benodigheden laat rondslingeren

Donderdag en vrijdag kwamen ze dan naar huis met hun respectievelijke verassingen, al dan niet goed ingepakt. Het waren allemaal nogal fragiele dingskes en de meest gehoorde uitspraak die dagen was ‘niet kijken hé’ en ik deed dan mijn best om dat niet te doen.

Om maar te zeggen dat ze enthousiast waren voor vandaag: moederkesdag, zo enthousiast dat ze deze morgen om 5u45 al aan mijn bed stonden en alhoewel ik hun enthousiasme in theorie wel op prijs kon stellen, ik heb ze toch maar met strenge hand (maar na een dikke knuffel en kus) terug naar hun bed gestuurd tot het wat later werd.

Om 7u20 waren ze dan terug voor een tweede poging en die is vlekkeloos verlopen: de kadootjes werden overhandigd, we hebben samen nog een beetje in bed gelegen en geknuffeld en gespeeld en dan zijn we allemaal opgestaan om verder van de dag te genieten.

Leve (laattijdige) moederdag aan alle mama’s: feitelijke en toekomstige.

Ge hebt zo van die dingen, weet ge. Zo van die dingen die ze op de markt verkopen en zo’n scherpe messen hebben en waar ge verschillende plankjes kunt insteken om reepjes/blokjes/schijfjes mee te snijden in één, twee, drie.

Dat ding, dat ken ik al van mijn moeder. Zij had nog een (dunnere) oranje versie en toen ik alleen ging wonen en ik eens op de jaarbeurs hier in Gent was heb ik er mijzelf ook één aangeschaft: een nieuwere, dikkere en witte versie. We hebben ding nu toch al een goede tien jaar en dat werkt nog altijd fantastisch.

Dat ding is gevaarlijk. Het wordt verkocht met een beschermhoedje voor uw vingers in te steken. Kwestie dat als ge niet oplet, dat ge evengoed uw vingers in schijfjes/reepjes/blokjes kan snijden. En dat is niet overdreven want indertijd, toen ik dus nog een kind was en thuis woonde en wij een babysit hadden die op ons lette tot ons ouders gedaan hadden met werken en zij voor het eten zorgde, indertijd zijn mijn ouders eens met de babysit in allerijl naar het ziekenhuis moeten rijden want zij had dat ding gebruikt zonder beschermhoedje en toen hebben ze er in het ziekenhuis haar vingertopje terug moeten aannaaien.

Om maar te zeggen dat ik dat ding vandaag gebruikt heb om een komkommer in schijfjes te snijden. Dat een komkommer lang is en je dat hoedje dan niet kan gebruiken want anders breekt die in stukken. Dus dat je dan de komkommer maar eerst een tijdje in je blote handen neemt tot hij kort genoeg is om in het hoedje te steken. En dat je dan zeer voorzichtig moet zijn.

Blijkbaar had ik de lengte van de komkommer verkeerd ingeschat, vandaag. En nu is er een serieus stuk vel (met een beetje huid) van mijn pink af en is er vreselijk veel bloed, of m.a.w. dat ding werkt nog altijd fantastisch.

Het doet pijn. Zo van die pijn die geen jankpijn is maar die op uw maag slaat en waar ge dus nogal onpasselijk van zijt. Bwèrk!

De avond is volledig geworden zoals ik het mij voorgesteld had. Terwijl ik de pasta kookte en het vlees sneed zorgden de kinderen voor het tafeldekken: (kinder)tafel buitenzetten, stoelen erbij, kommetjes op tafel, bestek en bekers. Ik zette dan mijn strandstoel erbij en zo zat ik laag genoeg om aan hun tafeltje bij te zitten.

En daar zaten we dan alle vijf smakelijk te eten. We zagen de helft van de straat passeren en zeiden tegen iedereen goededag en iedereen zei smakelijk terug. ik zag er zelfs een paar jaloers kijken. Er was zelfs genoeg zodat het buurmeisje ook nog meegegeten heeft.

Daarna was het tijd om Jan en Anna in bad en bed te steken. Even was er wat tegenstribbeling van Jan want de andere buur(t)kinderen kwamen net allemaal op straat om te spelen, maar uiteindelijk ging hij toch braaf mee. Terwijl Jan in bad zat kreeg Zelie Anna ook eindelijk naar boven dus tegen dat hij eruit was kon zij erin en zo zaten de twee kleinsten op tijd in bed.

Eens Anna doorhad dat Zelie terug naar beneden was is ze wel drama beginnen maken, maar uiteindelijk is ze gekalmeerd en braaf meegegaan naar boven om een verhaaltje te lezen. Na het verhaaltje begon ze opnieuw tegen te stribbelen, maar uiteindelijk ben ik maar één keer terug moeten gaan en is ze daarna onmiddellijk in slaap gevallen.

Dan nog een half uurtje naar beneden om gezellig in mijn strandzetel te lezen terwijl Louis en Zelie wat verderop speelden. Toen het tijd was voor Louis om te gaan slapen ging hij zonder problemen in bad en naar bed. Eens hij in bed zat opnieuw verder gelezen, buiten, in de zetel en toen Zelie moest gaan slapen was er deze keer ook absoluut geen probleem om naar bad en bed te gaan.

Eens de kinderen binnen waren ben ik ook binnen gebleven: alles was inmiddels opgeruimd en zo alleen op straat gaan zitten is nu ook niet je dat. Maar aangenaam, dat was het wel geweest.

De komende vier dagen ben ik thuis en ik weet nu al, we gaan nog van die avonden tegemoet, te beginnen bij morgenavond: gezellig in de tuin bij de schoonouders.