San's Weblog

Het is echt van dat zalig weer: net warm genoeg zonder te warm te zijn, een fris windje dat alles nog aangenamer maakt. Sinds het warm weer is heb ik nog niet gezweet. Toch niet in de zin van dat het van u afloopt wegens ontiegelijk warm. Ideaal weer dus. Zo mag het voor de rest van de zomer blijven.

En zo’n weer, daar krijg ik zo’n echt vakantiegevoel van. Dan heb ik zin om de deur van het kantoor achter mij dicht te trekken en de zon op te zoeken met een boek, een drankje, de kinderen die spelen rond mij en gewoon te genieten.

Vanavond eens proberen om buiten op straat te eten, eens zien of ik iets tafelachtigs ergens staan heb waaraan we kunnen zitten. Ik heb een zeer lekkere rauwkostsalade gekocht, een beetje salamie en hesp, vanavond dan pasta koken, het vlees in blokjes snijden, alles vermengen en presto: pastasalade. Niets beter om buiten in de zon op te eten. En dan vlak erna gaan de kinderen met de buurtkinderen spelen, lees ik nog een beetje in mijn boek en zo heb ik nog wat geniet van het mooie weer en buit ik dat vakantiegevoel ten volle uit.

Morgen ben ik zoals elke vrijdag thuis, maar het werk is sowieso gesloten: het is Shuman-dag, een Europese vakantiedag en wij krijgen die dus kado van onze werkgever. Maandag is het Pinksteren en dat betekent dus dat wij hier op het werk allemaal een lekker lang weekend hebben. Met het mooie weer zullen de collega’s (uit ongeveer elke hoek van Europa) eens niet kunnen klagen over hun vakantie doorbrengen hier. Integendeel, want ik heb deze morgen gehoord dat België momenteel (en dit tot na het weekend) het warmste land is in Europa.

Hmm. Zouden er dit weekend meer toeristen komen na zulk een nieuws?

Na twee drukke vergaderavonden ben ik vanavond thuis. Op een woensdag. Met een wijvenfilm op WijfTV dus. Must love Dogs.

Fijn, want het is met John Cusack en die vind ik wreed wijs. En anderzijds verschiet ik er altijd van dat die mens ook ouder wordt. In mijn geheugen zit hij blijkbaar vastgeroest in zijn twintiger jaren.

Vandaag kijk ik alleen: den anderen zit beneden iets uit te leggen over foto’s en beelden en whatnot. Iets technisch en misschien niet te ingewikkeld maar soms is het beter bewust iets niet te leren. Ziet dat ie dan gaat zeggen dat ik het zelf moet doen.

Dus nu nog een beetje genieten, dan vroeg in bed (het is al wat laat geworden met de vergaderingen). Morgen ook thuis, alleen met de kinderen. Pay back vermoed ik voor gisterenavond

Twee jaar na hun zogenaamde split is Coldplay dus terug in gang geschoten en na de eerste nieuwtjes dat er weer leven in de brouwerij kwam, was het wachten op de singel.

Inmiddels is die dus al bijna twee weken uit (sinds 29 april). De dag zelf mooi officiëel voorgesteld op Stubru en alles en er werd zelfs de mening gevraagd van ‘Coldplay fan’ Serge Simonart … die er blijkbaar niet mee opgezet was. Kritiek langs alle kanten en hij vond het nieuwe geluid van Coldplay dus maar genen vetten.

Al dit om te zeggen dat het mij toch niet belet heeft om naar hun site te gaan en de singel te bestellen zodat ik er dan op mijn gemak naar zou kunnen luisteren. Inmiddels staat hij op mijn computer (als ge hem niet besteld hebt kan het nu niet meer, maar je kan hem altijd beluisteren op de site zelf) en ik moet zeggen: ik ga niet akkoord met Simonart.

OK, het is niet wat ze bij de vorige platen deden en in eerste instantie wist ik niet goed wat er juist van te denken. Maar hoe meer ik het hoor en er naar luister, hoe beter ik het vind. Het is nog altijd Coldplay maar er zit een twist in die meer dan te smaken valt. Het is een muzikale evolutie die volgens mij goed zit en ik kan bijna niet wachten tot het album uit is om de rest te horen.

Eens je het nieuwe geluid gewoon geworden bent smaakt het alleen naar meer, en meer, en meer … Yep. Ik ga nog eens naar de singel luisteren ondertussen.

Opvoeden zou in een rechte lijn moeten lopen. Het zou alles veel eenvoudiger maken. Eens je ze iets bijgebracht hebt zouden ze dat toch moeten onthouden en, eens ze het toegepast hebben, dat blijven toepassen?

Tussen droom en werkelijkheid zit er een (soms toch groot) verschil.

Want ik ging er eerst niets over zeggen, maar uiteindelijk draait het ouderschap niet alleen om de leuke en plezante kanten van het opvoeden. Over de grappige en positieve anecdotes van de kinderen. Deze post was eigenlijk de aanzet om ook eens iets te schrijven over de minder positieve kanten die je soms tegenkomt.

Eergisteren heb ik namelijk een deftig woordje moeten klappen met onze oudste dochter. De aanleiding was nochtans iets zeer triviaals en stom: Zelie had een koek genomen zonder het te vragen en probeerde die in den duik op te eten en uiteraard, als ze geniepig proberen doen, valt het op en had ik het dus gezien.

Ik maakte er dus een strenge opmerking over en dacht dat het daarmee geregeld was. Uiteindelijk valt er niet te klagen over Zelie, integendeel. Ze is zo goed als een modeldochter: zeer eerlijk, open, flapuit, extravert, levendig, … Maar dit kleine deukje op haar eerlijkheid vond ik toch niet zo mooi staan.

Maar de strenge opmerking was blijkbaar toch niet aangekomen. Na het eten vroegen de jongens of ze nog een koek mochten hebben en Zelie sloot zich bij die vraag aan. Aangezien de jongens nog geen koek gekregen hadden en Zelie het deze keer mooi gevraagd had, mocht het. Iedereen nam een koek (Anna kreeg er uiteraard ook een) en ging aan tafel zitten om hem op te eten, behalve Zelie: zij stond met haar rug naar de tafel en toen ik vroeg of zij ook aan tafel zou komen bleef ze nogal stiekem dralen. Dus vroeg ik haar wat ze aan het doen was. Eerst wou ze niet toegeven en bleef ze haar koek wegsteken. Wel draaide ze zich nog eens rap om om toch stiekem een hap te nemen. Toen ik uiteindelijk ‘eiste’ dat ze aan tafel zou zitten en haar koek normaal zou opeten kwam de aap uit de mouw: Zelie had niet één koek genomen, maar niet minder dan vier koeken: vier sneetjes peperkoek aan elkaar geplakt en die stiekeme beet, die had ze in de vier sneetjes tegelijk gezet zodat ze zeker geen sneetje zou moeten terugleggen.

Veel drama om zo’n klein iets, hoor ik jullie al denken, maar ik vond dat dus niet. Zelie is normaal gezien de eerlijkheid zelve en ik was eigenlijk relatief wreed geschokt door haar doen. Als ze zeggen ‘ik ben niet boos, ik ben teleurgesteld’ dan telde dat zeker in mijn geval: ik was veel te teleurgesteld en voelde mij zo persoonlijk mislukt in dat deel van haar opvoeding dat ik gewoon niet boos kon zijn.

We hebben dus een serieuse babbel gehad. Eigenlijk drie serieuse babbels want ik had niet de indruk dat ze de ernst van haar gedrag inzag die eerste twee keren. Plots, bij de derde babbel, zag ik het dagen in haar ogen, waarom ik er zo zwaar aan tilde. Tegen dat ze naar bed ging was ze gelijk wat gekalmeerd, maar een half uur later stond ze huilend terug op de gang: of ze in ons bed mocht slapen want anders zou ze haar zus wakker maken. Waarom? vroeg ik. Omdat ze huilde omdat ze boos was, niet op mij maar op zichzelf. Ik heb haar dus gerustgesteld dat ik zeker niet boos was en dat ik blij was dat ze besefte dat ze verkeerd was, dus dat ze nu mocht kalmeren en gaan slapen.

Opvoeden met vallen en opstaan. Op naar de volgende hindernis.

Gisteren was het de eerste communie van achterneefje B. De mis was pas in de namiddag zodat het feest pas om 17u kon beginnen. Maar beter laat dan nooit, zeggen ‘ze’ wel eens.

Niet dat 17u zo laat was, maar wij kennen ondertussen de familiefeestjes: die zijn niet op twee uur gedaan dus het beloofde een lange avond te worden voor de kinderen. Maar dat zijn uitzonderingsavonden en voor zo’n feestje hebben ze altijd energie ten over.

En het was zoals gedacht. Dank zij het prachtige weer zijn we de hele tijd buiten gebleven: lekkere bubbels, hapjes, sandwiches, taart… De mooi gedekte tafels binnen leven onaangeroerd. Het was leuk om weer samen te zijn met de familie, gezellig te babbelen en gewoon buiten te staan en naar de kinderen te kijken. Eén woord: genieten.

Er was een speeltuig (zo een groot houten ding met klimrekken, glijbaan, stokken, huisje binnenin, hangbrug…) waar de 13 kinderen zich op uitleefden, er waren ballen om mee te shotten, er was een grote tuin om in rond te lopen…

Pas om half elf ’s avonds kwam ons eerste kind bij ons om te vragen wanneer we naar huis gingen: Jan was moe. De anderen nog lang niet. Zelfs Anna zat nog vol energie en zij had inmiddels één van de kindjes tot haar persoonlijke slaaf gemaakt

De ‘groten’, en eigenlijk ook de kleintjes, hadden er inmiddels muziek bijgehaald en er werden toch een paar beentjes losgegooid. Wij zijn uiteindelijk rond 23u vertrokken, heel erg tegen de zin van drie kinderen.

Voor we vertrokken waren hadden we Anna en Jan nog hun pijama aangetrokken: indien ze in slaap zouden vallen, dan konden we ze rechtstreeks naar bed dragen. Op weg naar huis droegen we de kinderen op om stil te zijn en te proberen slapen. Zelie en Louis zeiden dat ze toch niet konden slapen in de auto en zaagden een beetje, maar na een tijdje was het toch stil. En het onverwachte gebeurde natuurlijk: tegen dat we halfweg waren lagen Zelie en Louis te slapen. Jan en Anna daarentegen zijn de hele rit naar huis wakker gebleven.

Het was half twaalf tegen dat ze in bed zaten maar ze hadden eigenlijk allemaal nog energie te geef, Zelie en Louis zeker na hun dutje in de auto. Bijna niet te geloven. Ik daarentegen was volledig uitgeteld en toen de kinderen allemaal in bed zaten ben ik er ook direct ingekropen.

A great day was had by all though.

Anna wordt aangekleed. Een licht zomerkleedje en ik zeg: mooi hé Anna.

Antwoord: Papa vragen 

Louis komt (klagend) boven: ‘maar ze zeggen dat ik altijd de baas speel en ik doe dat niet’

‘Allez, gaan jullie nu altijd ruzie maken als jullie moeten opruimen? Komaan. Lief zijn en doe voort’ dixit mama.

Louis gaat naar beneden en dan hoor ik hem streng zeggen tegen zijn broer en zus ’Niet ruzie maken en niet de baas spelen’

Uiteraard zijn we geen boekenwinkel buitengekomen zonder boeken voor mijn eigen kinderen mee te nemen. Het zijn nu eenmaal allemaal lezers of boekenkijkers (die twee die nog niet kunnen lezen) en een boekenwinkel binnengaan met hen zonder iets te kopen is nog erger dan een snoepwinkel binnengaan zonder iets te kopen. ‘k Vind dat absoluut niet erg want lezen is goed en stimulerend en zo en ze hebben het nu eenmaal niet van vreemden.

Louis en Zelie wouden ook Fantasia III en eerst had ik hen het boek in de handen gestopt om te kopen. Even later besloten we toch nog even te wachten (ge weet nooit dat achterneeftje B. het boek twee maal krijgt morgen). Maar toen Jan zag dat Louis en Zelie een boek kregen wou hij er uiteraard ook een en waarom niet? Dus koos hij een boekje en na een paar minuten wou hij plots een ander boekje. Gezien het nog niet betaald was mocht hij uiteraard wisselen en het werd ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft’.

Blijkbaar is het een boekje dat ook bij Jan op school staat en ook in de opvang en ze vinden het allemaal hilarisch. Jan zit het zelf te ‘lezen’: blijkbaar heeft hij er genoeg van onthouden om de tekst bij de prentjes te vertellen.

Zijn gezichtje is goud waard: de vettige lach terwijl hij het verhaaltje vertelt, de pretlichtjes in zijn ogen, …

Het is weer zover: de lente komt in het land, de communiefeestjes (en andere feestjes) zijn weer begonnen en dan wordt het tijd voor nieuwe schoenen voor de kinderen.

De winterschoenen zijn niet alleen rot versleten. Zo van die lompe kloefen onder zomerkledij gaan niet. De schoenen van vorig jaar zijn uiteraard te klein (alhoewel ze hun sandalen al weer gedragen hebben, maar dat is open hé vanvoren) en dus besloot ik dat het tijd werd om op schoenenjacht te gaan vandaag.

Ik heb gewacht tot Anna in bed lag: voor haar had ik al schoenen gekocht in januari, toen een kinderschoenenwinkel totale uitverkoop deed en er daar ook zomercollectie in zat. Eén paar schoenen en een paar sandalen en zij kon al de zomer beginnen. De drie anderen dus nog niet.

Eens Anna in bed lag dus de fiets genomen met de drie oudsten. Een paar weken geleden per toeval een winkel ontdekt waar ze einde reeksen verkochten en dus eerst daar naartoe getogen. En geluk gehad: zowel Zelie als Louis vonden er hun gading voor schoenen én sandalen. Voor Jan een mooi paar schoenen gevonden, maar de sandalen ontbraken: in zijn maat was het toch maar zeer nipt (alsof het een maat minder was) en een maat groter was dan direct véél te groot. Maar vijf paar schoenen voor € 220 is mooi meegenomen.

Behalve schoenen moest ik nog een lader kopen voor mijn fotoapparaat. Den anderen heeft namelijk een handig dingetje meegenomen uit Miami, maar gezien de lader een Amerikaans stopcontact nodig heeft, moet ik dus een andere lader kopen (of zo’n stopcontact vinden dat kan converteren). Wijle weer de fiets op naar de Fnac … die gesloten bleek voor 2 mei.

Dan maar terug naar huis, of neen: eerst langs de speelgoedwinkel. Die communiefeesten, dat is namelijk geen foefke om op schoenenjacht te kunnen gaan, dat is een feit. De oudste zoon van mijn nicht A. doet namelijk morgen zijn eerste communie en dus moesten wij nog een kadootje hebben. In de speelgoedwinkel toch maar eerst eens gebeld naar zijn mama, kwestie van toch niets mee te hebben waar hij toch niet zou mee spelen, en nog goed ook: hij had liever iets om te lezen.

Van de speelgoedwinkel naar de boekenwinkel om te gaan zien of ze de boeken hadden die ik wou kopen. Onderweg passeerden we nog een kinderwinkel van einde reeksen waar ze ook schoenen hadden en ben ik rap even gestopt om te zien of ze daar dan wel sandalen hadden voor Jan en joepie! we hadden geluk: één paar in zijn maat die nog mooi waren ook. Verkocht dus. Hop terug de fiets op en verder naar de boekhandel.

Zoals zovele kindjes (Zelie en Louis niet in het minst) leest achterneefje B. graag Geronimo Stilton. Hij heeft al Fantasia I en II en dus wou ik hem Fantasia III kopen (gelukt) en Reis door de tijd (niet gelukt). Niet getreurd, er zijn nog boekhandels en dus zouden we wel ergens anders geluk hebben. Maar toen we buitenkwamen begon het eerst zachtjes te regenen. Valt nog mee, dacht ik zo, en we maakten de fietsen los. Maar ze waren nog niet goed en wel los of de zachte regen veranderde in een plensbui van jewelste en gezien we geen van allen regenjassen aanhadden zijn we maar gaan schuilen, eerst onder een luifel van een (volzette) brasserie en daarna terug in de boekhandel. Het was mij namelijk ingevallen dat achterneefje B. graag voetbalt én dat er een voetbalboekje is van G.S. dus zijn we dat maar gaan halen.

Eens terug buiten de boekhandel was het eindelijk zo goed als opgehouden met regenen en zijn we vertrokken naar de zusterwinkel van de eerste boekhandel om te kijken of zij toch niet Reis door de tijd hadden en we hadden geluk: daar hadden zij wel nog een exemplaar.

En zo waren wij twee uur na ons vertrek weer thuis met alles wat we nodig hadden. We kunnen morgen met een gerust hart naar het feest en schoensgewijs mag de zomer (of zelfs maar de lente) nu wel beginnen.

Het is half zes in de namiddag en ik heb eindelijk mijn eerste koffie gedronken.

Tijdens een gewone werkdag heb ik er tegen dit moment toch wel al minimum drie binnen, tenminste, als je het vocht dat op het werk uit de machines komt koffie kunt noemen. Maar ik ben te hard: de koffie valt eigenlijk wel mee. In ons gebouw hebben we namelijk een beetje gezeurd: toen de man van de machineonderhoudsdienst langskwam vroegen we hem of dat in te stellen was, die koffiesterkte. Toen hij ja zei, hebben wij prompt met twee man koffie zitten proeven tot hij drinkelijk was. Maar dit terzijde.

Dat ik koffieverslaafd ben zou ik niet zo direct durven zeggen, maar een goei zjat kaffe gaat er wel vlot in. Dus het schema op een werkdag: eerste kop van de dag wordt in het cafetariaatje op het perron gedronken (of als ik nipt op tijd ben voor de trein: op de trein zelf). Daar eet ik dan mijn ontbijt bij. Meestal zelfgesmeerde bokes met confituur of choco of speculaaspasta of préparé. Tegen dat ik in Brugge ben heb ik dus mijn ontbijt binnen.

Tas twee wordt gedronken bij aankomst op het werk: eerst naar mijn bureau om de computer op te starten en alle balast af te leggen en terwijl de computer in gang schiet wordt kopje koffie twee gehaald.

Tussen tas twee en het middagmaal kwam daar soms nog tas vier en vijf tussen, maar sinds vorige week zijn die radicaal afgeschaft: twee tassen in de voormiddag is genoeg.

Na het middagmaal komt tas drie. Niet direct erna, wel ongeveer anderhalf uur nadat ik terug aan het werk ben. En tijdens de werkweek is dat dan onmiddellijk de laatste tas … behalve als ik later nog eens passeer bij mijn schoonouders.

Deze morgen was dus een vrije dag en den anderen was zo lief mij (eindelijk) nog eens te laten uitslapen. De ontbijt-/voormiddagkoffie is er dus bij ingeschoten. Want tegen dat ik opstond was het bijna middag en hebben we ons klaargemaakt om te gaan eten. ‘t Is feestdag voor iets hé, dus ook voor mij (dat en ik had geen boodschappen gedaan, maar dit terzijde). Na het restaurantbezoek zijn we nog een ijsje gaan eten en alhoewel ze daar zeer lekkere koffie hebben en ik meestal koffie kies in plaats van een ijsje, heb ik deze keer toch een ijsje genomen (speculaas en koffie – hé toch nog een beetje koffie).

Daarna zijn we gaan kijken naar de 1 mei festiviteiten op de Vrijdagmarkt en zijn we gebleven tot de kinderen geshminkt waren, een mooie ballon hadden en we volledig  doorregend waren. Thuis nog wat geprutst op de computer, fruit gegeten (de kinderen) en dan er pas aan gedacht om een koffietje te drinken. En of het gesmaakt heeft.

Bijna een dag voorbij zonder koffie. Waar zouden we dat geschreven hebben