San's Weblog

Een paar dagen geleden had ik zoiets gezegd van het kalm aan te doen omdat Zelie en Louis volgende week op kamp vertrekken en ik wil dat ze uitgerust vertrekken. Wel, ik ben niet goed bezig om dat te bekomen.

Sinds vrijdag is het alleen maar druk geweest met late bedtijden tot gevolg. Vrijdag zaten ze pas om half tien in bed, zaterdag opnieuw zo laat en vandaag zijn we nu pas thuis, wat wil zeggen dat ze niet voor half negen in bed zullen zitten (en zo te zien zal het nog later worden want ze zitten bij papa naar iets op de computer te kijken).

Langs de andere kant, ze moeten ook niet om half zeven uit hun bed, zoals tijdens de schoolweek het geval is, en dat doen ze ook niet. Met de grote vakantie die begonnen is hebben ze blijkbaar hun biologische klok ook kunnen afzetten en ze zijn nog niet voor 8u opgestaan. Zalig dus.

Een beetje later zal dus nog zo geen kwaad kunnen. Integendeel eigenlijk, want ik weet dat op die scoutskampen het minstens even laat wordt, als het niet later is. ‘t Zal dus wel loslopen *maakt ze zichzelf wijs*

Uiteraard krijgen de kinderen op het einde van het jaar ook een rapport mee en het was zowel voor Zelie als voor Louis weer zeer goed.

Eigenlijk een herhaling van het tussenrapport in december, relatief identiek hetzelfde. Allebei hadden ze weer meer dan 90%.

Louis zit blijkbaar in een zeer sterke klas. Op de laatste dag van het schooljaar nog eens gesproken met de juf en ze zei het zelf. Ze was er enigzins verbaasd van hoe goed de klas wel was. Acht kindjes zijn geëindigd in de 90%, de rest van de klas heeft in de 80%.

In Zelie haar klas zit er al meer variatie: van 60% (2) tot 90% (2) en Zelie is opnieuw tweede geworden met één tiende verschil van haar beste vriendin die opnieuw eerste was. Ze waren alletwee zeer content, ook voor elkaar en wij waren ook blij omdat zij blij waren.

Een mooi einde dus van het schooljaar. Hoogtijd voor ontspanning.

De toekomstmuziek voor Anna ziet er minder leuk uit. Enfin, dat klinkt natuurlijk zwaarder dan het is, zo dramatisch is het nu ook weer niet, maar ik hoop dat het ook effectief niet dramatisch wordt.

Sinds de stakingen wil Anna dus niet meer naar de peutertuin. En al bij al gezien, zal het niet alleen aan de stakingen liggen. Anna is ‘een felle’, zoals ze wel zeggen: ze praat relatief vlot, is zindelijk, weet zeer goed wat ze wil, kan het zeer goed uitleggen, … en met haar drie oudere broers en zus is dat niet verwonderlijk.

Vlak voor de vakantie vroegen de kinderverzorgsters tot wanneer Anna zou blijven, kwestie dat ze aan de ouders van de volgende lichting kunnen zeggen wanneer een plaatsje vrijkomt. Maar Anna is van maart, wat wil zeggen dat ze pas eind september 2,5 jaar wordt en dus pas na de herfstvakantie (volgende instapperiode) met school kan beginnen. Mag beginnen.

Ik zei dat dus, dat hoe graag ik ook wou dat het niet zo was, Anna dus tot na de herfstvakantie zou blijven en toen gaf één van de kinderverzorgsters de opmerking dat Anna NU al (aan 2j en 3m dus) schoolrijp was.

Twee maanden gaat ze nu thuis zijn en daarna dus nog twee maanden naar de peutertuin. Ik vrees dat het twee lange maanden gaan worden, die laatste peutertuin maanden met veel ochtendlijke dramas.

In principe is het schooljaar eigentlijk, feitelijk pas deze namiddag afgelopen. Vandaag was het immers de allerlaatste dag van de buitenschoolse activiteiten: brevettendag op de turnclub.

Deze ochtend mocht Jan zijn brevet halen. Om 9u waren we ter plaatse. Jan ging zonder problemen op het bankje zitten en dat is niet altijd het geval. Hij mocht zelfs een oefening voortonen en trots dat hij was. Daarna was het dus voor echt en hij deed dat zeer goed (uiteraard!), net zoals alle andere kleutertjes.

Zelie mocht in de namiddag haar ding doen. Even een valse start genomen toen we vertrokken want toen we er bijna waren merkte ik op dat ze al haar tuigen vergeten was. Rechtsomkeer naar huis dus met als nadeel dat we wel nog op tijd waren voor de oefeningen, maar te laat om nog (veel) te kunnen oefenen.

Maar de oefeningen gingen goed, had ik toch de indruk. De jury was blijkbaar niet zo overtuigd en Zelie is dus serieus teleurgesteld, wat ik verwacht had. Nochtans heeft ze het goed weggestoken, tot vanavond. Een half uur nadat ze naar bed was gegaan is ze wenend weer buitengekomen omdat ze verdrietig was over dat brevet.

Ze is haar tuigen weer vergeten, deze keer in de turnclub, dus we zullen overmorgen mogen teruggaan om ze te zoeken (en hopelijk heeft niemand ze meegenomen). Met een beetje geluk zien we iemand die gejureerd heeft en kunnen we dan om een woordje uitleg vragen. Zoniet, dan gaan we moeten wachten tot na de vakantie.

Maar het was haar verjaardag vandaag (hoera! 9 jaar!) en dus zijn we na het turnen nog eens tot Oudenaarde gereden om iets te drinken en eten met pepe (mijn papa dus), om tante Sofie en nonkel Andy te zien en de neefjes, om nog een beetje uit te waaien en af te reageren. Het was geen ideale verjaardag, maar één van de komende dagen maken we dat wel goed, driedubbel zelfs. We hebben er nu eindelijk de tijd voor.

Deze namiddag een emotionele achtbaan meegemaakt. Dingen die boven gekomen zijn waarvan ik dus niet wist dat ze er zaten en die er dan ook uitgekomen zijn. Ik ben niet het type van opkroppen, wel van gewoon niet-beseffen dat ze er zijn, tot ge erover begint te babbelen, nietwaar.

Uiteindelijk zal alles zichzelf wel uitwijzen, dat doet het meestal. Maar het was dus een emotioneel geladen namiddag en ik ben er nog niet echt goed van. ‘k Moet eens de dingen laten bezinken om dan vanop afstand te kunnen bekijken en dan moet er actie genomen worden.

En om met dat bezinken te beginnen, ga ik mij sebiets omkleden en nog een stapke in de wereld zetten. De zinnen verzetten, zoals dat heet. Dat moet ook gebeuren.

Sinds deze namiddag ben ik dus in vakantie. Twee lange maanden thuis.

Sommige dagen zullen voorbij vliegen, andere zullen eindeloos lijken aan te slepen. Dat hebt ge dan zo. Met kinderen. Maar ook zonder hebt ge dat.

De komende week eerst zo weinig mogelijk doen: geen daguitstappen, geen (veel te) late avonden (of toch zo weinig mogelijk want morgenavond belooft het al laat te worden). Want ik ben moe en de kinderen ook, tenminste als hun gedrag vanavond enige indicatie was. Daarna vertrekken Zelie en Louis alweer op scoutskamp, dus tegen dan moeten ze uitgerust zijn. Eens terug zullen ze toch weer doodmoe zijn.

Behalve hun scoutskampen zijn er geen andere kampen voorzien. Er zijn de Genste Feesten waar we weer volop aan zullen deelnemen (ge zult er over kunnen lezen bij het Project) en op het einde van de vakantie gaan we een weekje naar Kos.

Weinig plannen dus en veel mogelijkheden voor improvisatie. En zo moet een vakantie zijn. Doen en laten wat je wil wanneer je wil, of toch zoveel mogelijk. Er is maar één verplichte tijdens deze vakantie en dat is: zoveel mogelijk genieten.

Momenteel ben ik mijn (werk)leven in kartonnen dozen aan het steken.

We zitten in dit gebouw sinds 2000. Acht jaar heb ik hier dus doorgebracht, waarvan vijf in dit kantoor en eind juli gaan we verhuizen naar een ander gebouw.

Nu moet alles dus gesorteerd worden: wat houden, wat niet, wat wegbergen, wat archiveren, wat moet uiteindelijk verhuisd worden naar mijn nieuw bureau.

‘k Heb nog tot en met morgen om dat te doen, dus ‘k ga nog een beetje voortwerken, kwestie dat ik hier niet ga zijn met de verhuis en dat ze toch moeten weten wat waar moet komen en dat ik ondertussen ook nog mijn ander werk moet doen.

Zo’n overvolle trein kan, heel uitzonderlijk, toch wel leuk zijn. Zoals vanavond.

De ene kant van de wagon was gereserveerd voor een klas basisschool kinderen. In de andere helft zat een hele hoop tieners, allemaal van allochtone afkomst. Gezien de tweede groep blijkbaar geen reservatie had én er nog hier en daar een plaats vrij was, wrong ik mij op een stoel bij drie meisjes die zich duidelijk amuseerden.

Met sociale vaardigheden die onder nul liggen, nam ik mijn kruiswoordraadsel uit en begon erin te prutsen terwijl de meisjes erop los tetterden. Wat mij opviel was dat ze alle drie Nederlands praatten, zij het met een zwaar accent, en ik begreep niet goed waarom ze niet onderling hun taal praatten. Toen ze de andere kinderen in hun groep aanspraken gebeurde dit ook in het Nederlands.

De meisjes hun sociale vaardigheden lagen duidelijk hoger dan de mijne want, zelfs in gebroken Nederlands hadden ze er geen problemen mee om mij aan te spreken en mij dus te doen opkijken van mijn puzzel.

En zo begon een gesprek en kwam het dat ik te weten kwam dat het een groep jongeren was die op een soort taalkamp/-school/-whatever zaten om Nederlands te leren, dat zij dus verplicht waren om Nederlands te spreken. Ze lazen over mijn schouder mee in het kruiswoordraadsel en vroegen mij uitleg over de woorden. We spraken over relaties en kinderen en familie. Het ene meisje kon blijkbaar zeer goed (en lekkere) taarten bakken. Ze hielpen mij het kruiswoordraadsel (een Zweedse puzzel) op te lossen.

Het was een heel leuke treinrit. Misschien kom ik hen ooit nog eens tegen want dat zou wijs zijn.

Nog twee dagen werken en dan ben ik twee maanden thuis. Om dat te kunnen doen maak ik gebruik van een paar overheidstoekenningen zoals daar zijn ouderschapsverlof en verlof.

Zo ben ik al een tijdje aan het aftellen en eigenlijk heeft dat niets te maken met het werk zelf. Momenteel is het druk en leuk, dus daarvoor wil ik wel nog een beetje langer werken. De reden waarom ik blij ga zijn dat ik niet meer moet gaan werken, is de treinreis.

Normaal gezien ga ik doodgraag werken met de trein. Mij hoor je niet klagen. Echt niet. Zelfs de occasionele vertragingen neem ik er met plezier bij. Zo’n paar minuten vertraging gaan mijn humeur echt niet om zeep helpen. Ik heb dan eigenlijk ook wel de trein in de goede richting: in plaats van naar Brussel reis ik in de tegenovergestelde richting, richting kust dus, en daar heb je altijd ruim plaats om te zitten. Het is een zeer aangename rit van amper 20 minuten en ik kom volledig ontspannen op het werk toe. Een zeer goed begin van de dag dus.

Maar die zeer aangename treinrit verandert in een veel minder aangename rit eens het warmer weer wordt. Want dan gaat de oudere medemens ’en masse’ naar zee. ‘s Ochtends gaat het nog want normaal gezien neem ik de trein voor 9u (en de gratis treinkaartjes werken maar vanaf 9u), maar ‘s avonds moeten die mensen a-b-s-o-l-u-u-t met de trein naar huis als het spitsuur is en de werkende mens zijn dag kan afsluiten. You get the picture.

Het wordt nog erger als het schooljaar op zijn einde loopt, want dan beginnen de schoolreizen. Neem nu deze ochtend: minimum vier wagons waren gereserveerd voor schoolgroepen en ik denk dat het er meer waren. Vorig jaar nam ik eens een trein waarvan 8 wagons gereserveerd waren en er 3 (I kid you not) overschoten voor het pendelende werkvolk en de dagjestoeristen. Aangenaam is anders. En ja, uiteraard mag iedereen naar zee, maar moest de NMBS daar nu eens rekening mee houden, met het feit dat er plots een paar honderd(en) passagiers meer meereizen op een sowieso al overvolle trein (wegens goed weer voorspeld), dan zouden we niet in de toestanden komen zoals op de treinen naar Brussel (wat direct de redenering doortrekt van ‘wanneer gaan die mensen daar nu eindelijk eens beseffen dat ze grotere treinen moeten in leggen tijdens spitsuur’).

Het wordt mij dus veel te druk op de trein en dus ben ik aan het aftellen: nog twee dagen op en af en daarna kan ik de treinen uitkiezen die niet overvol zitten àls ik nog eens richting kust wil.

Ik mag dan wel een beetje aan het aftellen zijn voor de grote vakantie begint, de drie oudste kinderen nog veel meer.

Nog vier dagen. Of beter: drie en een halve dag, en het kan niet vlug genoeg gaan. Ze merken alle drie dat het op zijn einde loopt en ze gedragen zich al alsof het vakantie is. Kort: ze willen niet meer op tijd naar bed.

Op alle mogelijke manieren proberen ze het onvermijdelijke uitstellen. Excuses zoeken. Nog rap even dit of dat. Rekken van gelijk waarmee ze bezig zijn.

Maar het moet. Nog vier avonden moeten ze op tijd gaan slapen. Het gaat niet op om hen hun laatste week al slapend op school te laten doorbrengen. Daarna kunnen we twee maanden lang iets minder nauw kijken.