San's Weblog

En zo is vaderdag nog eens achter de rug.

In tegenstelling tot vorig jaar ben ik dit jaar een betere dochter geweest. Geloof het of niet, maar vorig jaar was ik zelfs vergeten mijn papa te telefoneren. Mens, heb ik mezelf toen voor het hoofd geslagen. Slechte dochter, San. Foei!

Dit jaar zou mij dat dus niet overkomen en het is mij gelukt ook. Wauw. Prestatie (niet dus). Voor vaderkesdag dit jaar hebben wij (den anderen en ik dus) mijnen papa gisteren uitgenodigd voor een etentje in een restaurant naar zijn keuze. Het enige dat hij moest doen was reserveren voor drie, en dat heeft hij gedaan.

Het werd een heel gezellige avond in de Wine & Dine met heel lekker eten. Een goede drie uur gekletst bij voorgerecht (twee maal garnaalkroket, één tonijn carpaccio), hoofdgerecht (één gebakken sint-jacobsschelpen, één tournedos en één kabeljauw) en dessert (twee dame blanche en één frambozensoep met vanilleijs) en afgesloten op het appartement van mijn vader voor koffie.

Vandaag tijd dan om de andere papa’s te vieren. Eerst en vooral mijn wederhelft en de vader van mijn kinderen die ook eens in de bloemetjes mag gezet worden. Dit jaar was ik heel tevreden van mijzelf want ik had een kadootje gevonden waarvan ik toch wel zeker dacht dat 1. hij het nog niet had en 2. hij er content van ging zijn. En het is gelukt. Jeej! Want geloof mij vrij: een kadootje vinden voor den anderen waar hij echt content van is én dat geen stukken van mensen kost, is geen sinecure.

Deze middag zijn we dan gaan eten bij mijn schoonouders, schoonpapa een dikke proficiat gewenst en een kadootje gegeven (uiteraard een vondst van den anderen) en hebben daar dan de rest van de dag doorgebracht. Zoals altijd heel lekker gegeten, wreed aangenaam gezelschap en lekkere taart als toetje (onze bijdrage tot de maaltijd). Zo van die namiddagen die puur genieten zijn. Altijd leuk.

Einde vaderdag 2008. Op naar volgend jaar.

Zo een hele tijd geleden had ik dus ergens eens gelezen dat je zelf initiatief moest ondernemen om verwaterde vriendschappen terug op te nemen.

Het weerzien met vriendin M. (die dan trouwens gisteren hier op bezoek was) gaf mij nog een extra duwtje in de rug om ook meer werk te maken om een ander contact te hernieuwen: dat met vriendin E.

Vriendin E. was een ongelooflijk goede vriendin aan de universiteit. Niet dat we hetzelfde studeerden. Of dat zij op kot zat. Maar we leerden elkaar kennen en het klikte direct. Ge hebt dat soms met mensen. Zes jaar lang hebben wij samen de straten van Gent onveilig gemaakt en lief en leed gedeeld. Na onze studies hebben we nog contact gehouden, maar op de duur kwam het leven ertussen en verdween het contact.

Sinds een paar jaar google ik haar naam af en toe, maar dat leverde geen resultaten op. Ik probeerde via andere wegen te zoeken, maar vond niets of beter: ik kwam haar naam tegen maar gezien ik meerdere resultaten kreeg wist ik niet zeker of zij het wel was.

En onlangs viel mijn frank: dé manier om haar te vinden. Zij heeft immers een broer/zus die BV is en toen ik hem/haar googlede kwam ik op de persoonlijke website uit (uiteraard). Niets makkelijker dus dan het contactformulier invullen en vragen aan de BV of die mijn e-mail adres wou doorspelen.

Vandaag kreeg ik dan een mail van vriendin E. Dat zij ook zeer blij was opnieuw van mij te horen en of we eens konden afspreken.

Ik ben weer een GSM nummer rijker en ga dat morgen alleszins uitproberen. Jeej!