San's Weblog

Ik mag dan wel een beetje aan het aftellen zijn voor de grote vakantie begint, de drie oudste kinderen nog veel meer.

Nog vier dagen. Of beter: drie en een halve dag, en het kan niet vlug genoeg gaan. Ze merken alle drie dat het op zijn einde loopt en ze gedragen zich al alsof het vakantie is. Kort: ze willen niet meer op tijd naar bed.

Op alle mogelijke manieren proberen ze het onvermijdelijke uitstellen. Excuses zoeken. Nog rap even dit of dat. Rekken van gelijk waarmee ze bezig zijn.

Maar het moet. Nog vier avonden moeten ze op tijd gaan slapen. Het gaat niet op om hen hun laatste week al slapend op school te laten doorbrengen. Daarna kunnen we twee maanden lang iets minder nauw kijken.

Er wordt de laatste tijd gestaakt op de peutertuin en versta mij niet verkeerd, ergens kan ik daar zeer goed inkomen. Er is personeelstekort waar al veel voor beloofd is maar waarvan niets in huis komt (in tegendeel soms), ze zijn onderbetaald, …

Of een staking al dan niet zin heeft, daar ga ik mij ook niet over uitspreken, maar feit is dat de onmiddellijk getroffenen hiermee nog steeds de ouders zijn. Het geeft praktische problemen die je moet oplossen/opvangen. Maar meestal valt dat nog te regelen, soms moeilijker dan anders.

Wat veel erger is, is dat vooral de kinderen het zwaarst getroffen zijn.

Peuters zijn zeer eenhandig. Of toch de meeste peuters. Ze kennen ‘hun’ mensen, ze stellen daar vertrouwen in en houden niet van veranderingen en Anna is daar niet veel anders in dan andere peuters.

In vergelijking met haar broers is zij een graad beter, maar na drie dagen staking (niet opeenvolgend) en drie dagen (ook) vreemden die voor haar zorgden, is zij sinds vorige week haar vertrouwen in de peutertuin kwijt. Toen zij donderdag (toen de derde stakingsdag) toekwam huilde zij alsof het haar eerste dag was. De haar vertrouwde verzorgsters waren niet van nooddienst en ik heb haar bijna krijsend moeten achterlaten. Mijn hart brak.

Deze ochtend is het geen stakingsdag, maar de schrik zat er duidelijk in. In de auto begon ze al dat ze bij mama wou blijven en niet naar de peutertuin wou. Zelfs toen ik zei dat haar normale verzorgsters er zouden zijn, nog veranderde ze niet van gedachte. Toen ik haar uiteindelijk achterliet, bij de haar vertrouwde mensen, was het opnieuw in tranen. Ontroostbaar was ze.

En ja, ik weet ook dat het niet lang duurt, dat huilen, maar toch. Als je in het begin je kind ergens naartoe brengt en het is nieuw, dan stel je je daarvoor in. Je verwacht het. Eens ze het gewend zijn ga je ervan uit dat ze zich goed voelen en dus als ze zo hervallen is het allesbehalve leuk.

Morgen is het weer stakingsdag. In tegenstelling tot de vorige twee dagen zal de peutertuin niet open zijn en gaat ze een dagje bij mamie. Daarna nog twee dagen peutertuin en dan twee maanden thuis. Na de vakantie moet ze terug tot aan de herfstvakantie en ik vraag mij af hoe ze dan zal reageren.

We hadden vandaag eens niets te doen. Geen plannen, geen afspraken, niets. Eindelijk.

En zo kwam het dat ik deze ochtend op het gemak om koeken gegaan ben met Jan. Dat we na het ontbijt eerst een beetje op straat gelezen/gespeeld. Dat ik tegen de middag de kip op het vuur zette en ik daarna met de kinderen nog even naar het park ben gegaan.

Zo zijn we na het middageten nog eens gaan zwemmen, samen met de vriendinnen. En om naar het zwembad te gaan, hebben we de fiets genomen, zelfs Jan reed zelf en hij heeft dat zeer goed gedaan.

Na het zwemmen hebben we dan de fietsen thuis afgezet en zijn we gaan wandelen. Doel: een pannenkoek gaan eten. Onderweg kwamen we op een buurtfeestje uit in de Oudburg alwaar we per toeval H. en tvdv tegekwamen en alwaar ons spontaan gratis drank en chips werd aangeboden … dat wij met graagte aannamen. Na een half uurtje kletsen (ik) en spelen (de kinderen) trokken we verder op zoektocht naar pannenkoeken.

Uiteindelijk belandden we in de Gwenola voor een pannenkoek (met respectievelijk banaan, chocoladesaus, witte suiker en bruine suiker) voor de kinderen en een boekweitkoek (met paddenstoelen en tomaat) voor mij. In het naar huis gaan nog gestopt voor een dessertje in de Illy shop op de Korenmarkt: ijs (aardbei-in-een-potje, aarbei-in-een-hoorntje, muntchoc-in-een-hoorntje en speculaas-in-een-potje) voor de kinderen en een lungo (koffie) voor mij.

Thuis tegen twintig na zes, kinderen die nog even rondliepen en speelden maar tegen tien voor zeven zaten Anna en Jan al in bed. Louis en Zelie zaten ook op (hun) tijd in bed. Nog een laatste keer de wekelijkse avondroutine gestart voor de grote vakantie. Daarna mag het allemaal iets losser.

Alles op het gemak vandaag en gewoon zien wat er gebeurd, zonder verplichtingen en met het meest fantastische weer ervoor: lekker warm met een zalig koele wind. Van doefheid heb ik alleszins niets gemerkt.