San’s Weblog

Er wordt de laatste tijd gestaakt op de peutertuin en versta mij niet verkeerd, ergens kan ik daar zeer goed inkomen. Er is personeelstekort waar al veel voor beloofd is maar waarvan niets in huis komt (in tegendeel soms), ze zijn onderbetaald, …

Of een staking al dan niet zin heeft, daar ga ik mij ook niet over uitspreken, maar feit is dat de onmiddellijk getroffenen hiermee nog steeds de ouders zijn. Het geeft praktische problemen die je moet oplossen/opvangen. Maar meestal valt dat nog te regelen, soms moeilijker dan anders.

Wat veel erger is, is dat vooral de kinderen het zwaarst getroffen zijn.

Peuters zijn zeer eenhandig. Of toch de meeste peuters. Ze kennen ‘hun’ mensen, ze stellen daar vertrouwen in en houden niet van veranderingen en Anna is daar niet veel anders in dan andere peuters.

In vergelijking met haar broers is zij een graad beter, maar na drie dagen staking (niet opeenvolgend) en drie dagen (ook) vreemden die voor haar zorgden, is zij sinds vorige week haar vertrouwen in de peutertuin kwijt. Toen zij donderdag (toen de derde stakingsdag) toekwam huilde zij alsof het haar eerste dag was. De haar vertrouwde verzorgsters waren niet van nooddienst en ik heb haar bijna krijsend moeten achterlaten. Mijn hart brak.

Deze ochtend is het geen stakingsdag, maar de schrik zat er duidelijk in. In de auto begon ze al dat ze bij mama wou blijven en niet naar de peutertuin wou. Zelfs toen ik zei dat haar normale verzorgsters er zouden zijn, nog veranderde ze niet van gedachte. Toen ik haar uiteindelijk achterliet, bij de haar vertrouwde mensen, was het opnieuw in tranen. Ontroostbaar was ze.

En ja, ik weet ook dat het niet lang duurt, dat huilen, maar toch. Als je in het begin je kind ergens naartoe brengt en het is nieuw, dan stel je je daarvoor in. Je verwacht het. Eens ze het gewend zijn ga je ervan uit dat ze zich goed voelen en dus als ze zo hervallen is het allesbehalve leuk.

Morgen is het weer stakingsdag. In tegenstelling tot de vorige twee dagen zal de peutertuin niet open zijn en gaat ze een dagje bij mamie. Daarna nog twee dagen peutertuin en dan twee maanden thuis. Na de vakantie moet ze terug tot aan de herfstvakantie en ik vraag mij af hoe ze dan zal reageren.

We hadden vandaag eens niets te doen. Geen plannen, geen afspraken, niets. Eindelijk.

En zo kwam het dat ik deze ochtend op het gemak om koeken gegaan ben met Jan. Dat we na het ontbijt eerst een beetje op straat gelezen/gespeeld. Dat ik tegen de middag de kip op het vuur zette en ik daarna met de kinderen nog even naar het park ben gegaan.

Zo zijn we na het middageten nog eens gaan zwemmen, samen met de vriendinnen. En om naar het zwembad te gaan, hebben we de fiets genomen, zelfs Jan reed zelf en hij heeft dat zeer goed gedaan.

Na het zwemmen hebben we dan de fietsen thuis afgezet en zijn we gaan wandelen. Doel: een pannenkoek gaan eten. Onderweg kwamen we op een buurtfeestje uit in de Oudburg alwaar we per toeval H. en tvdv tegekwamen en alwaar ons spontaan gratis drank en chips werd aangeboden … dat wij met graagte aannamen. Na een half uurtje kletsen (ik) en spelen (de kinderen) trokken we verder op zoektocht naar pannenkoeken.

Uiteindelijk belandden we in de Gwenola voor een pannenkoek (met respectievelijk banaan, chocoladesaus, witte suiker en bruine suiker) voor de kinderen en een boekweitkoek (met paddenstoelen en tomaat) voor mij. In het naar huis gaan nog gestopt voor een dessertje in de Illy shop op de Korenmarkt: ijs (aardbei-in-een-potje, aarbei-in-een-hoorntje, muntchoc-in-een-hoorntje en speculaas-in-een-potje) voor de kinderen en een lungo (koffie) voor mij.

Thuis tegen twintig na zes, kinderen die nog even rondliepen en speelden maar tegen tien voor zeven zaten Anna en Jan al in bed. Louis en Zelie zaten ook op (hun) tijd in bed. Nog een laatste keer de wekelijkse avondroutine gestart voor de grote vakantie. Daarna mag het allemaal iets losser.

Alles op het gemak vandaag en gewoon zien wat er gebeurd, zonder verplichtingen en met het meest fantastische weer ervoor: lekker warm met een zalig koele wind. Van doefheid heb ik alleszins niets gemerkt.

De laatste weken zijn al druk geweest op familiefeestvlak: eerste communies, verjaardagsfeestjes, doop, …

Gisteren was het de beurt aan mijn neefje, J., tweede zoon van mijn zus. Vijf is hij dit jaar geworden en dus was het gisteren zijn feestje: in de namiddag (ook) met de vriendjes van school en een voortzetting ’s avonds met de familie.

Gisterenvoormiddag was ongelooflijk hectisch en met dat ik in de voormiddag de muziekschool gestalked had, moest ik de wekenlijkse supermarktboodschappen nog gauw over de middag doen. Bovendien moest Louis nog naar een feestje van een vriendje, maar gelukkig kon hij meerijden met de mama van een ander vriendje die naar hetzelfde feestje gingen.

Uiteindelijk meer dan een uur later dan voorzien vertrokken en eens aangekomen, mocht ik eigenlijk bijna onmiddelijk weer vertrekken om Louis af te halen. Eens terug met Louis was het alleen nog maar mij ontspannen en amuseren. Gezellig gebabbeld met mijn zus, mijn nieuwe nichtje opnieuw volop kunnen bewonderen, lekker gegeten, gekeuveld met mijn papa, … De kinderen hebben leuk met elkaar kunnen spelen. Kortom, het was alles wat een leuk feestje moet zijn.

Uiteraard is het weer laat geworden, enfin, toch naar de kinderen hun normen. Meestal zo bij feestjes met de familie. Maar een kermis, is een geseling waard, nietwaar?

U opjagen in dingen waar ge toch geen vat op hebt, dat is nutteloos. Het hoofd weet dat, maar de emoties willen dus niet altijd mee.

Er was stress over dingen die nog (meer dan?) drie maanden weg zijn maar nu al ongeveer moeten geregeld worden. Na vrijdag is daar al een pak van weggevallen. De uren voor ballet zijn bekend, die voordien dus nog niet bekend waren, en dus kon al iets meer vastgelegd worden.

Zaterdag viel nog een pak van mijn schouders: nog twee activiteiten vastgelegd en zo is het hele schema ongeveer al op zijn plaats gevallen.

Die stress van de zaterdagvoormiddag heeft evenwel nog eventjes aangesleept: ik moest de muziekschool voor Zelie van volgend jaar vastleggen. Ze doet dan zowel AMV (tweede jaar notenleer en zang en zo) als haar eerste jaar instrument. Met de uren te kennen van ballet kon het uur voor haar instrument (saxofoon) nu ook vastgelegd worden. Edoch! Zaterdag was het opendeur dag en er was mij langs alle kanten gezegd dat, als we (ten laatste) op die dag de leraars niet konden vastleggen, dat de kans groot was dat je nadien enkel nog de uren kon kiezen die ‘overschoten’ en met het strakke schema van vier kinderen was dat nu iets dat ik niet wou riskeren.

Om 9u15 stond ik met Anna, Louis en Jan in de muziekschool. Het was nog kalm en op minder dan een kwartier was Zelie ingeschreven. Tien minuten later hadden we de lerares AMV al gelokaliseerd en haar uren vastgelegd (deel één geslaagd). Na een uur wachten hadden we nog steeds geen teken gezien van de leraar saxofoon en gezien ik Zelie moest afhalen van de turnles moest ik mijn poging dus staken.

Tweede poging, een 45 minuten later. Jan op de turnles, Zelie en Louis op de tekenles dus ik met Anna naar de muziekschool. De opendeurdag was in volle gang. Een massa volk en hectisch tot en met. Info gevraagd en bleek dat de leraars saxofoon juist een optreden hadden gegeven en dus ‘ergens’ rondliepen. Samen met Anna dus een groot deel van het gebouw doorzocht, maar niets te vinden. Het was tijd om weer op te stappen (Jan afhalen) toen Anna nog naar het toilet moest. Gelukkig, bleek achteraf, want net toen we het toilet buitenkwamen en ik nog één blik rondwierp zag ik de leraar saxofoon: hij nam net zijn plaats in achter een tafel om mee te helpen.

De mens aangeklampt, hem het inschrijvingsformulier laten invullen en hij heeft de gegevens van Zelie overgeschreven én het kan op het uur dat wij willen. Joepie!

Nu moet nog enkel één activiteit definitief worden vastgelegd: tekenles voor Louis. Volgend jaar gaat Louis les volgen bij iemand privé. Vrijdag mocht hij ‘proef’meetekenen en het verliep blijkbaar zeer goed. Nu nog eens kijken welke uren zullen genomen worden, maar aangezien het voor Louis is, valt zo goed als elk uur op elke dag goed, dus daar heb ik absoluut geen stress over.

Voila zie. Zo weten we volgend jaar weer wat doen.

Gisterenavond kon ik de slaap niet vatten. Stress. De grote oorzaak. Ik kon de gedachten niet uit mijn hoofd krijgen.

Geen stress van het werk, maar van die kl**te activiteiten van de kinderen. Niet dat het geen leuke activiteiten zijn, maar waarom willen ze zoveel doen? Want dat is het hé: ik zeg hen niet dat ze bepaalde dingen moeten doen. Ze vragen het zelf en als ze het willen, waarom dan niet?

Het schema dus zitten opstellen en alles past zo ongeveer. Er vallen een paar activiteiten weg maar die worden jammer genoeg vervangen door andere en ik ga volgend jaar weer beroep moeten doen op de welwillendheid van andere ouders en die van mamie. Maar ook op de dagen dat ikzelf thuis ben (vrijdag en zaterdag) zal het rijden worden.

Er zijn nog een aantal onzekerheden en daar heb ik nu dus stress over. Want binnenkort zijn het opendeurdagen voor bepaalde activiteiten en als we daarvoor die onzekerheden niet hebben weggewerkt, dan zou het kunnen dat er geen plaats meer is of dat het niet meer kan op de uren die voor ons passen.

En daar lag ik dus van wakker gisterenavond.

Deze ochtend werd ik dan wakker van de stress, maar een geheel andere deze keer. Het was vandaag weer staking in de peutertuin en ik werd om 5u50 wakker met de realisatie dat ik nog geen lunchpakket had voor Anna. Nieuwe stress dus.

Vijf minuten lang heb ik nagedacht van wat ik nog in huis had, wat er nog in de frigo en de diepvries zat, en wat ik dus zou kunnen meegeven. Daarna ben ik opgestaan en ben ik beginnen koken: omelet met gebakken aardappelen en kerstomaatjes. Michel op tijd wakker gemaakt zodat hij nog brood kon halen, want het brood was op en anders had ze geen boterhammen voor haar vieruurtje.

De omelet was klaar net voor de kinderen moesten opstaan. Het brood was op tijd in huis om voor iedereen boterhammen te smeren en we waren zelfs vroeger dan anders de deur uit deze morgen.

Soms heeft het nog zijn voordelen. Stress. 

Ondertussen zit Anna’s laatste hoektand er ook al een paar dagen door: rechtsboven.

16 mooie tandjes zal ze dan hebben. Als ze lacht zullen er binnenkort geen gaatjes meer zitten tussen de tanden. Maar dat zal nog wel even duren: die tandjes staan er niet van vandaag op morgen.

Nu is het alleen nog wachten op haar kiezen.

Het schooljaar met alle bijhorende nevenactiviteiten is nog niet goed gedaan of ik moet mij al bezig houden met volgend schooljaar.

Tegen vrijdag wil ik ongeveer alle activiteiten gepland hebben: zien waar, wat en wanneer alles moet. Volgend jaar moet er worden geturnd, gezwommen, naar de scouts gegaan, geschaakt. Er is ballet, jazzballet, muziekles, franse les. En dat is nog maar voor drie kinderen.

Dus vanavond ga ik eens proberen zien of ik alles in vijfzes dagen kan passen én dat te doen zonder te veel overlappingen. Tijd voor het opstellen van een schema dus.

Zijn ze nu al weken reclame aan het maken op WijfTV over hoe voetbal van den TV te houden en zo van ‘leve WijfTV’ en alles, en wat is er vanavond op WijfTV? Juist. Voetbal. Op VT4 én op WijfTV.

Verraders!

Pluim voor mijzelf. Soms mag dat ook eens.

Morgen zijn er drie kinderen die een lunchpakket nodig hebben: Louis en Zelie omdat ze sportdag hebben, Anna omdat het staking is op de peutertuin. Vanavond heb ik dus al voor een deel van de lunch gezorgd.

Eerst gaan winkelen nadat ik de kinderen afgehaald had. Bakker (Anna heeft bokes nodig voor haar 4-uurtje), beenhouwer (beleg), Spar (groenten en fruit).

Dan naar huis om de kinderen eten te geven en ondertussen aan de lunch voor morgen te beginnen: pasta koken, komkommer in fijne reepjes doen, kerstomaatjes in twee, bloemkool stomen en in kleine roosjes verdelen, erwtjes blancheren. Alles mengen, er een yoghurtsausje opdoen en verse bieslook overstrooien. Afwerken met gesneden ham. Verdelen in drie porties in doosjes die ze morgen zo in hun knapzak kunnen steken en alles bewaren in de frigo.

Gaan nog mee in het lunchpakket, voor de groten: een petit gervais kaasje, twee stukken fruit, een koek, fles water. Voor Louis waarschijnlijk nog een paar boterhammen ook voor op de opvang na de sportdag. Voor Anna, naast de pastasalade, nog een paar boterhammen en een stuk fruit.

Soms ben ik dus wel degelijk een goede (huis)moeder.

Gelukkig heb ik af en toe nog een beetje verantwoordelijkheidsgevoel. Dubbel geluk dat ik het dit weekend heb boven gehaald want anders was ik het weekend niet doorgekomen.

Vrijdagavond gingen we naar een feestje. Zomaar een feestje. Gegeven door vier meiden die zin hadden om een feestje te geven en dat is altijd de beste reden.

Voor een keer waren we op tijd. Enfin. ‘t Hangt er van af met wat je op tijd noemt. Ik had de uitnodiging een beetje niet goed bekeken en dus waren we eigenlijk een half uur te vroeg. Maar dat is dus op tijd hé Het voordeel daarvan natuurlijk is dat we zo op het gemak hebben kunnen babbelen met de meid waarvoor wij gekomen waren. Eens ‘het volk’ er is moet de gastvrouw dan beginnen rondlopen en tegen iedereen babbelen en wij hebben dus nog gezellig kunnen kletsen. Zelfs vooraleer de muziek te luid gezet werd.

Om half twee heb ik het voor bekeken gehouden. Niet dat het geen leuk feestje was. Integendeel. Maar met het vooruitzicht van de zaterdagvoormiddagactiviteiten en het feest zaterdagnamiddag vond ik het aangewezen om toch een beetje fris te blijven.

Wegens haar ‘ongeVAL’ van woensdag mocht Zelie niet gaan turnen, dus had ik een uurtje extra rust op zaterdagvoormiddag, maar daarna was het weer vollen bak. Gelukkig heb ik toch nog een half uurtje tussendoor gevonden om rap eens langs de braderij in de Brabantdam te passeren. Ik had de tip gekregen dat er in een winkel kinderschoenen te koop waren voor € 25/paar en dat er bottinen bijzaten. Gezien Zelie een deftig paar bottinen nodig had moest ik daar zijn. En ik had (nog) sjans: zes paar schoenen gekocht voor een appel en een ei én nog een klassiek paar voor mezelf ook gevonden.

De namiddag én avond dan doorgebracht op de doop van mijn achterneefje en -nichtje. Het feest was bij mijn nicht thuis in de tuin. Met het ‘mooie’ weer van de laatste dagen was het gras een beetje een sompige brij geworden en mijn nieuwe hooggehakte schoenen hebben afgezien. Gelukkig kwam mijn zus later naar het feest en heb ik haar net voor ze bij haar thuis vertrok nog kunnen bereiken. Anderhalf uur later was ik een paar platte laarzen rijker en mijn voeten en rug hebben er wel bij gevaren.

Behalve het weer was het een leuk feestje. De doop werd tegen de avond gedaan, in de tent in de tuin. Mijn nicht en haar man hadden beroep gedaan op rent-a-priest en dus was er een priester aan huis gekomen om de dienst te doen. Wreed wijs eigenlijk: in plaats van een hondertal mensen zich laten verplaatsen naar de kerk, kon iedereen gewoon plaatsnemen in de tent en de (vele) kinderen bleven gewoon verder spelen.

Uiteraard is het weer uitgelopen: feestjes bij mijn familie hebben zo de neiging dat te doen. Maar deze keer ben ik slimmer geweest met de twee jongsten: er waren bedjes opgezet en zowel Anna als Jan heb ik daar in bed gestoken. Later dan dat ze thuis gaan slapen, maar toch veel vroeger dan dat ze zouden gaan slapen zijn had ik ze niet in bed gestoken. Dan zou het middernacht geworden zijn.

De kinderen hebben lang geslapen deze ochtend: geen kinderstemmen voor 8u, wat dus lang is, zeker voor Jan en die was al vroeger in bed gestoken.

Het was een gezapige dag vandaag. Laat opstaan, met de kinderen in de rij aanschuiven bij de bakker, naar het Apertief in het park gaan van onze wijk. Laat middageten, dutje doen, opnieuw eten, kinderen in bad steken. Een mooi einde van een druk weekend.