San's Weblog

Woensdag was ik Zelie en Louis na de schaakles gaan afhalen. ’s Middags had ik al de boekentassen in de auto geladen zodat ik hen dan, samen met Jan, te voet zou afhalen en we zo op het gemak, al wandelend door het centrum, terug naar huis zouden gaan.

Toen we aan het einde van de Langemunt kwamen liepen Zelie, Louis en Jan al voor om nog even op de Dulle Griet te klimmen, één van hun favoriete bezigheden. Louis en Jan waren al aan het klimmen en Zelie was het langst bij mij blijven lopen, dus zag ik haar haar sprintje doen naar het kanon.

Hoe ze het gedaan heeft begrijp ik nog altijd niet, maar toen ze over de ketting, die rond het kanon hangt, sprong bleef ze haken, maakte ze een draai en landde keihard op haar zij. Niet op haar bekken,  niet op haar ribben, maar op het zachte deel ertussen. Haar flank. ‘k Heb het zien gebeuren. Ik stond erop te kijken. ‘k Heb haar zien vallen en mijn hart sloeg een paar slagen over.

Krijsen, uiteraard. Vreselijk veel pijn, maar ondankts dat kon ze nog lopen zodat een breuk al uitgesloten leek, en na een paar meter leek het al zo goed als vergeten.

Donderdagavond, toen ik haar van school afhaalde, klaagde ze dat ze al de hele dag pijnscheuten had gehad: haar zij deed af en toe pijn en af en toe afgrijselijk veel pijn. Zo veel dat ze bijna dubbel sloeg van de pijn en begon te wenen. Het was gene cinema, dat zag je duidelijk. Het was al laat tegen dat Michel thuis kwam, dus een doktersbezoek zat er niet direct meer in. Dan maar besloten dat, als het vrijdag niet beter zou zijn, we vrijdagochtend zouden gaan.

Vrijdag opgestaan en na een tijdje kreeg ze dezelfde klachten, dus eens iedereen klaar was (vrijdag was een vrije dag voor alle kinderen) zijn we op het gemakje naar de dokter getogen. Na onderzoek besloot deze dat een echografie het veiligst was: zo met een ‘gewoon’ onderzoek kon hij niets met zekerheid zeggen. Wat wel zeker was, was dat er nergens een breuk of barst was in haar beenderen, maar dat, áls er iets was, dat het aan haar ingewanden was. Juist de diagnose waar ik bang voor was.

In de namiddag dan naar de radioloog getrokken. We hadden een afspraak en ondanks het feit dat de wachtzaal vol zat hebben ze er ons mooi op uur tussen genomen.

De echografie bracht niets dan goed nieuws: er was niets te zien. Geen interne bloedingen dus. Geen beschadigingen opgemerkt. Oef! Ondertussen ook eens laten kijken naar haar navelbreuk en die blijkt ook volledig toe. Dubbel goed nieuws dus. Een navelbreuk verergert normaal gezien met de jaren en dus zou ze anders één van deze jaren/maanden/dagen geöpereerd moeten geworden zijn, dus dat is ook een zorg minder. Nu maar hopen dat de navelbreuken bij de drie anderen zichzelf ook gaan ‘genezen’. 

‘Kleine kindjes, kleine zorgen’ wordt wel eens gezegd en tot nu toe heb ik toch wel al sjans gehad: misschien soms grote zorgen, maar die zijn tot nu toe al van heel korte duur geweest.

Deze namiddag is de Telenet meneer langs geweest om onze modem te vervangen door iets nieuws. Ik had vaag iets horen waaien dat met dat nieuw ding, er geen kabel meer zou zijn of zo, maar het fijne weet ik er niet van. Uiteraard niet.

De meneer ging tussen 17u en 20u komen, maar voor 18u kan ik onmogelijk thuis zijn en normaal gezien is Michel nog later thuis. Dus gisteren een telefoontje gepleegd naar de infodienst van Telenet en na een veel verschillende menu’s te hebben doorlopen en knopkes te hebben ingedrukt, toch nog bij een laatwerkende medemens beland. Even de situatie uitgelegd en Dirk, de zeer vriendelijke mens, ging mij proberen helpen. Dus zocht hij onze klantengegevens op … en de computer wou niet mee. Poging twee … en dat lukte dan gelukkig wel.

Daarna stelde hij dus vast wanneer wij een afspraak hadden (correct) en wat nu juist het probleem was? Ah ja. Hij ging proberen om gegevens als bijkomende nota’s in te voegen. De eerste poging mislukte. Bij de tweede poging lukte het wel: afspraak liefst pas vanaf 18u, mijn GSM nummer om mij eventueel ook te kunnen contacteren. Dank u zeer, meneer Dirk.

Maar! Uiteraard was er een maar! Het was immers niet omdat die meneer dat nu in de computer stak, dat de technische mensen die gegevens vandaag ook zouden krijgen/bekijken/ontvangen/opvragen/… Dus na een telefoontje van een kwartier stonden we nog niet veel verder.

Toen ik vanavond om 18u thuiskwam stond er nog niemand voor de deur. ‘Ze zullen wel bellen’ bleef ik als mantra opzeggen, want als we de afspraak vandaag zouden missen dan moest er een nieuwe belegd worden en godweet wanneer die dan zou kunnen doorgaan. Auto geparkeerd, kinderen en bagage uitgeladen en tegen dat ik aan de voordeur kwam stond een bestelwagen met bijhorende Telenettechnieker voor de deur. Kwa timing kan dat tellen.

Dus nu hebben we een nieuw baksken. En werkt de digicorder eindelijk weer (daarvoor kregen we een boodschap in de zin van ’voor deze zender moet u een abonnement nemen’ terwijl we naar bv. Eén wouden kijken) … en werkt Michel zijn TV niet meer.

Gedaan. Fini. Einde. Niet de TV zelf: die werkt op zich nog prima. Hij heeft alleen geen ontvangst meer met dat nieuwe bakske.

Het ergste van gans die zaak: ik ben de afstandsbediening van de (grote) TV nu weer kwijt. Gedaan met kijken naar wat IK wou, wanneer ik wou. Gedaan met zappen als het mij tegenstak. Nu, op dit eigenste moment bijvoorbeeld: nu wordt ik ‘gedwongen’ om naar Terzake te kijken. Mijn mening werd niet eens gevraagd. Neen hoor: meneer pakt de afstandsbediening, installeert zich in zijnen trekzetel en zet het op wat hij wil zien.

Morgen eens naar de mensen van Telenet bellen om te horen hoe dat komt want dat moet zo snel mogelijk opgelost worden. Maar om op een positieve noot te eindigen: ik kan nu tenminste weer mijn programma’s opnemen. Wel geen flauw idee wanneer ik ze dan ga kunnen bekijken.

En zo is vaderdag nog eens achter de rug.

In tegenstelling tot vorig jaar ben ik dit jaar een betere dochter geweest. Geloof het of niet, maar vorig jaar was ik zelfs vergeten mijn papa te telefoneren. Mens, heb ik mezelf toen voor het hoofd geslagen. Slechte dochter, San. Foei!

Dit jaar zou mij dat dus niet overkomen en het is mij gelukt ook. Wauw. Prestatie (niet dus). Voor vaderkesdag dit jaar hebben wij (den anderen en ik dus) mijnen papa gisteren uitgenodigd voor een etentje in een restaurant naar zijn keuze. Het enige dat hij moest doen was reserveren voor drie, en dat heeft hij gedaan.

Het werd een heel gezellige avond in de Wine & Dine met heel lekker eten. Een goede drie uur gekletst bij voorgerecht (twee maal garnaalkroket, één tonijn carpaccio), hoofdgerecht (één gebakken sint-jacobsschelpen, één tournedos en één kabeljauw) en dessert (twee dame blanche en één frambozensoep met vanilleijs) en afgesloten op het appartement van mijn vader voor koffie.

Vandaag tijd dan om de andere papa’s te vieren. Eerst en vooral mijn wederhelft en de vader van mijn kinderen die ook eens in de bloemetjes mag gezet worden. Dit jaar was ik heel tevreden van mijzelf want ik had een kadootje gevonden waarvan ik toch wel zeker dacht dat 1. hij het nog niet had en 2. hij er content van ging zijn. En het is gelukt. Jeej! Want geloof mij vrij: een kadootje vinden voor den anderen waar hij echt content van is én dat geen stukken van mensen kost, is geen sinecure.

Deze middag zijn we dan gaan eten bij mijn schoonouders, schoonpapa een dikke proficiat gewenst en een kadootje gegeven (uiteraard een vondst van den anderen) en hebben daar dan de rest van de dag doorgebracht. Zoals altijd heel lekker gegeten, wreed aangenaam gezelschap en lekkere taart als toetje (onze bijdrage tot de maaltijd). Zo van die namiddagen die puur genieten zijn. Altijd leuk.

Einde vaderdag 2008. Op naar volgend jaar.

Zo een hele tijd geleden had ik dus ergens eens gelezen dat je zelf initiatief moest ondernemen om verwaterde vriendschappen terug op te nemen.

Het weerzien met vriendin M. (die dan trouwens gisteren hier op bezoek was) gaf mij nog een extra duwtje in de rug om ook meer werk te maken om een ander contact te hernieuwen: dat met vriendin E.

Vriendin E. was een ongelooflijk goede vriendin aan de universiteit. Niet dat we hetzelfde studeerden. Of dat zij op kot zat. Maar we leerden elkaar kennen en het klikte direct. Ge hebt dat soms met mensen. Zes jaar lang hebben wij samen de straten van Gent onveilig gemaakt en lief en leed gedeeld. Na onze studies hebben we nog contact gehouden, maar op de duur kwam het leven ertussen en verdween het contact.

Sinds een paar jaar google ik haar naam af en toe, maar dat leverde geen resultaten op. Ik probeerde via andere wegen te zoeken, maar vond niets of beter: ik kwam haar naam tegen maar gezien ik meerdere resultaten kreeg wist ik niet zeker of zij het wel was.

En onlangs viel mijn frank: dé manier om haar te vinden. Zij heeft immers een broer/zus die BV is en toen ik hem/haar googlede kwam ik op de persoonlijke website uit (uiteraard). Niets makkelijker dus dan het contactformulier invullen en vragen aan de BV of die mijn e-mail adres wou doorspelen.

Vandaag kreeg ik dan een mail van vriendin E. Dat zij ook zeer blij was opnieuw van mij te horen en of we eens konden afspreken.

Ik ben weer een GSM nummer rijker en ga dat morgen alleszins uitproberen. Jeej!

Michel heeft mijn nieuwe nichtje nog niet gezien en toen ik hem donderdag vroeg wanneer hij dacht tijd te hebben, zei hij zaterdag. Vandaag dus.

Maar de voormiddag zat al vol en in de namiddag ging ik bezoek krijgen van mijn vriendin die ik al een paar jaar niet meer gezien heb en vorige week toevallig tegen het lijf liep, dus de vraag stelde zich: wanneer juist? En toen kreeg ik een ‘briljant’ idee.

Ik stuurde een mailke naar onze babysitprovider (niet haar belangrijkste functie, die functie is die van ‘vriendin’, maar in odergeschikte orde dus wel) of er daar iemand ter beschikking was. Gelukkig kwam er positief antwoord. Vervolgens telefoneerde ik naar mijn vader om te vragen of hij wou gaan eten met ons, zaterdagavond, wegens dat wij morgen, op vaderkesdag al andere plannen hebben. Gelukkig kwam er ook een positief antwoord.

Zo gaan we dus deze avond op babybezoek: gewoon den anderen en ikzelf, zonder kinderen, zonder drukte. Even een glaasje gaan drinken op de gezondheid van het nichtje, een klapke gaan doen en daarna op het gemak vervroegd vaderkesdag gaan vieren met mijn papa. Onze traktatie.

Ik kijk daar zo al naar uit.

Louis moet morgen naar een verjaardagsfeestje, van 11u tot 14u, en met de voormiddagactiviteiten zouden we daar morgen dus geen tijd voor hebben. Dus gingen we na school ’in de rapte’ een kadootje kopen. Louis mocht kiezen: naar Tom Tom in de Steendam of naar Bart Smit in de Langemunt en het werd BS.

We stonden boven te kiezen toen Anna met het leuke nieuws afkwam dat ze moest plassen en als Anna dat zegt, dan moet ge niet te lang wachten met een toilet te vinden. Dus wendde ik mij tot de verkoopsters: of er een toilet was waar Anna kon plassen.

‘Neen sorry, maar dat kan niet. Bedrijfsbeleid: wij mogen dat niet toestaan’.

????

Ik hoop dat uw reactie dezelfde was al die van mij: totale verbouwereerdheid. ‘Excuseer? Mijn dochter is twee. Ze is net zindelijk en heeft dringend een toilet nodig.’ Opnieuw hetzelfde antwoord en dat ik maar naar de tearoom langs de overkant van de straat moest gaan of naar het publieke toilet twee straten verder.

Ik vroeg om met haar baas te praten en ze verwees mij naar haar collega … die twee meter verder zat en alles had gevolgd. Zij kwam dus met net hetzelfde antwoord en toen heb ik hen geantwoord dat zij volgens de wet verplicht waren om kinderen te laten plassen. Hun antwoord daarop was nóg beter: dat wisten zij wel MAAR bedrijfsbeleid blablabla. Fantastisch! Ik heb hen dan maar geantwoord dat het dan pech was voor hen als Anna in haar broek zou plassen en dat zij blijkbaar liever hun tapijt kuisten dan hun toilet ter beschikking te stellen.

Ik ben op mijn dooie gemak naar buiten gewandeld, in de hoop… Jammer genoeg begint Anna al een deftige controle over haar blaas te krijgen zodat er geen ongelukje gebeurd is. Maar nooit zet ik daar dus nog een voet binnen.

Awoert Bart Smit! Awoert!

PS Bij Tom Tom hadden ze toch een veel grotere keuze *steekt tong uit*

Voordat ge moogt beginnen juichen, moet er eigenlijk eerst officiële bevestiging zijn dat alles wel in orde is. Gisteren kreeg ik die dan ook:

Betaling goed ontvangen! » Coldplay, The Viva La Vida Tour, 04/10/2008 , Sportpaleis Antwerpen Beste Sandra, We hebben uw betaling goed ontvangen. Voor evenementen die nog veraf zijn, bestaat de kans dat u wat geduld moet oefenen: we kunnen de tickets pas opsturen nadat ze ons door de organisator van het evenement ter beschikking zijn gesteld. Met vriendelijke groet, Tele Ticket Service

We geen nu dus voor 100% zeker. Joepie!

Het is bijna een soap geworden, de geboorte van mijn vijfde neefje/nichtje. De baby heeft lang op zich laten wachten maar uiteindelijk, om 17u15 heeft hij de strijd opgeheven en hebben de medicijnen gewonnen.

Mijn eerste nichtje is deze namiddag geboren: Alice, 3kg 680g licht en 48 cm groot. Het nieuws deze avond om 18u40 ontvangen en uiteraard moest ik er vanavond nog naartoe.

Ze trekt op haar oudste broer, of toch toen hij geboren werd en ze was wat getekend door de geboorte, maar op het anderhalf uur dat ik er was is ze al enorm veranderd, dus tegen morgen zal dat nog heel wat anders geven.

Deze avond mocht Zelie al eens meegaan. Morgen ga ik met de hele bende.

Het wachten is dus voorbij: na zes kleinzoons heeft mijn vader vanavond zijn derde kleindochter mogen aanschouwen. 

Deze morgen is mijn zus moeten binnengaan. Tot vandaag nog geen teken van de baby dat hij er wil uitkomen en morgen zal hij 14 dagen overtijd zijn, dus mocht zuslief vandaag binnen zodat ze de baby een handje kunnen helpen met afkomen.

Elk moment kan ik nu dus tante worden … voor de vijfde keer. Nu ja, elk moment. Voor hetzelfde geld ligt ze daar tot morgen, nietwaar, maar we denken positief en rekenen op elk moment.

Spannend … nog e keer. 

Als Jan te moe is dan maakt hij koorts en vanavond heeft hij het dus weer zitten.

Niet dat de koorts hoog is, maar het is toch maar koorts en hij voelt zich allesbehalve goed dan want hij heeft hoofdpijn en neut enorm veel dan. Leuk is anders, zowel voor hem als voor de mensen in zijn omgeving.

‘k Had het uiteraard zien aankomen. De laatste weken slaapt hij gewoon veel te weinig want tegen half zeven ’s ochtens is hij al wakker en meestal zit hij niet voor half acht ’s avonds in bed. Zeven uur is eigenlijk bedtijd, maar als het half acht is dan hebben we geluk: tegen dat ik alle kinderen heb kunnen afhalen, dat we gegeten hebben, dat ze gewassen zijn, de pyjama aan is en de tanden gepoetst, … Enfin, ik moet er geen tekeningetje bijmaken.

En zo slaapt Jan zijn 12 uur niet ’s nachts en na een tijdje wreekt zich dat: tegen dat het namiddag is krijgt hij lichte verhoging en tegen ’s avonds is dat al koorts.

Vanavond zat hij om twintig voor zeven in bed. Gelukkig eens ‘vroeg’ thuis kunnen zijn zodat hij rap heeft heeft kunnen eten (had toch geen honger). Zo heeft hij dan ook een langer verhaaltje gekregen dan anders en zat hij voor één keer op tijd in bed.

En nu hopen dat hij morgen niet om zes uur (of vroeger) opstaat