San’s Weblog

Voor het geval jullie je dus afvragen wat ik de afgelopen tien dagen zoal gedaan heb, awel ik zat bijvoorbeeld op het Puppetbuskersfestival en dat kunnen jullie hier, hier, hier en hier lezen. Toen dat voorbij was (niet het festival, maar mijn aandeel om het te beschrijven erin), ben ik naar het MiramirO festival gegaan, zoals jullie hier, hier, hier, hier en hier kunnen lezen.

Veel gezien dus, veel gedaan, veel rondgelopen en geschreven en af en toe zelfs een stapje in de avondwereld gezet. Heel erg laat moest dat niet zijn, als het maar gezellig was. Zo kreeg ik dan nog eens de indruk dat er meer was dan de Feesten afschuimen met vier kinderen en mij daartoe te moeten beperken.

Voila. Dat was het voor dit jaar. Nu bekomen en mij mentaal voorbereiden voor volgend jaar

Na bijna een week niet gebruikt te zijn haalde ik deze ochtend mijnen auto nog eens vanonder de vodden om naar Oudenaarde te gaan voor de babysitdienst. En toen kon ik zien wat de Gentse Feesten, of beter: haar bezoekers, aangericht hadden.

De zijkant van mijn auto is bekrast. Niet zo leuk maar het kon erger, dacht ik zo. Mijn auto is geen pronkstuk en ik wordt dus niet hysterisch van een kras. Het is de eerste niet, wel de eerste opzettelijk toegebrachte, maar al bij al viel het dus nog mee. Dacht ik.

Tot ik IN de wagen stapte en iets veel ergers ontdekte: er zit een barst in mijn voorruit. Ook opzettelijk toegebracht en veel minder leuk dus. Want die kras, die kan ik zo laten. Die ruit, die moet vervangen worden want die barst is niet klein genoeg om nog te herstellen. En na informatie bij mijn verzekeraar bevestigde die mij wat ik al wist: vandalisme wordt niet gedekt door mijn autoverzekering.

Na tien dagen rekening te houden met mijn protefeuille en opgelucht adem te halen dat het geen financieel fiasco was geworden, zal het alsnog een zeer dure Gentse Feesten worden.

PS: mijn nichtje is een schatje maar heeft mij nog eens doen beseffen dat een vijfde kind er zeker niet meer inzit voor mij. Goed voor een paar keer en op die manier genieten van de baby, zalig. Maar constant. Vergeet het.

Morgen mag ik gaan babysitten op mijn nichtje. Ondertussen is ze al bijna twee maanden oud en zaterdag wordt ze gedoopt en is er dus feest.

Maar eerst mag ik morgen nog eens gaan babysitten. De broertjes zullen er niet zijn, die zijn bij oma en opa. Maar wij (de kinderen uiteraard en ik) zullen Alice dus een beetje gezelschap houden. Flesjes geven, pamper verversen. Ik kijk er naar uit. Alhoewel, met een beetje pech zal ik de baby niet eens kunnen aanraken, met die meute babyzotten die de mijne zijn.

Nu niet vergeten om de wekker te zetten. We moeten er al voor tien uur zijn en tegenwoordig staan wij maar op tegen dan.

Op Bataclan was er ook de slakkenman: een mens die rondliep met een soort doelwit waarop vier slakken stonden en dan kon je een euro inzetten voor een slakkenrace. Won jouw slak dan won je de inzet, min de helft (voor administratiekosten, eten voor de slakken, …).

Louis wou eens spelen en dus gaf ik hem een euro en wat raadt ge, de eerste race won hij. Dus speelde hij met zijn winst nog een keer en hij won opnieuw. De eerste stappen als gokverslaafde waren gezet.

Na dat tweede spelletje stopte hij blijkbaar maar op een bepaald moment was hij weer verdwenen. Op Bataclan was dat nu geen uitzondering want over het algemeen wisten we toch niet echt waar de kinderen uithingen. Wat we wel wisten was dat ze altijd terugkwamen.

En ja, na een tijdje kwam Louis dus ook terug, volledig in tranen. Ontroostbaar was hij en het duurde dus wel eventjes voor we het eruit kregen wat er gebeurd was: hij was zijn geld kwijt, zijn winst want niet hij, maar Zelie had met de slakkenrace meegedaan met zijn geld (én zijn toestemming) en zij had verloren. Groot drama dus: verdrietig omdat hij zijn centjes kwijt was en boos op Zelie natuurlijk omdat haar slak verloren had.

Ik zweer het u, hij heeft minstens een half uur gehuild. Zo erg vond hij het en zo boos was hij. Ondertussen heb ik hem wel nog eens mooi uitgelegd wat het concept ‘gokken’ betekent: voor hij begon had ik er hem al voor gewaarschuwd en voor het tweede spelletje ook, maar daar had hij blijkbaar niet al te goed naar geluisterd of hij had het niet goed gevat. Jammer genoeg nadien dus wel.

Ondertussen heeft hij het (uiteraard) al kunnen plaatsen en is hij thuis op zoek naar dingen om zelf een slakkenrace te kunnen houden. Maar alleen om zonder geld te spelen.

Het is voorbij voor dit jaar. De Gentse Feesten zijn nu officieel afgelopen voor mij en de kinderen.

Vandaag was zoals gedacht. Met dat het gisteren zo laat was hebben de kinderen zeer lang geslapen. De jongens tot bijna tien uur en de meisjes zelfs nog twee uur langer. Laat geontbeten dus en dan daar direct maar het middagmaal van gemaakt. Op het gemakje boodschappen gedaan voor deze avond en morgen en dan naar Bataclan II om daar te zitten in de zon en bekenden te zien toekomen en allemaal gezellig samen te zitten en te kletsen.

En zo waren we tegen half acht thuis vanavond, hebben we (zelfgemaakte) américain met frietjes, sla, tomaatjes en komkommers gegeten, heb ik de twee kleinsten tegen negen uur in bed gestoken terwijl Zelie en Louis nog een laatste toemaatje kregen doordat ze met papa nog even meemochten, terug naar Bataclan. Een uurtje later waren zij ook weer thuis en zijn ze rechtstreeks naar bed gegaan.

Vroeg naar bed vanavond, laat opstaan morgen en langzaam maar zeker opnieuw een normaal ritme invoeren in ons leven. ‘t Is hoognodig.

Komt dat tegen: iemand, en meer bepaald Ivan, vindt dat mij blog een prijs waard is. Een welgemeende dank u daarvoor, ik krijg er zowaar schaamrood van op de wangen.

Nu nog doorgeven. Aan zeven anderen dan nog. En mijn blogrol is niet zo uitgebreid zodat ik zeker mensen ga nomineren die al genomineerd zijn. Dedju toch. Langs de andere kant, het betekent dan ook dat ik vind dat ze dus nog eens genomineerd mogen worden.

De reglementen:
1. De winnaar mag het logo plaatsen (denk het er dus maar bij of klik hier om het te zien).
2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen (done).
3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen (zie verder dus).
4. Zet de links van deze sites op je blog (ook ‘done’).
5. Laat een berichtje achter op de betreffende site (will do).

Laten we dan maar beginnen:

1. mevrouw Polly: niet alleen omdat het zo’n wreed wijze madam is, maar ook omdat ze zo zalig schrijft, zelfs in ‘t Gents (ben ik toch stiekem jaloers op, op dat Gents, want als inwijkeling kan ik dat niet).

2. mevrouw Virginia: omdat ik haar al lang ken, een tijd uit het oog verloren was en dankzij haar blog weer een beetje kan volgen én omdat ze zo geëngageerd is en uitkomt voor haar ideeën.

3. mevrouw Lamazone: omdat ze zo’n groot hart heeft om verloren gelopen poesjes van straat op te pikken en dan een goed thuis voor hen te zoeken

4. mevrouw Witch: een straffe madam die het niet te min vind om eens goed de handen uit de mouwen te steken alhoewel ze haar handen al meer dan vol heeft met twee kleine kinderen

5. juffrouw Tiekenei: omdat ik haar graag lees en ze meer moet schrijven

6. mevrouw Butterfly: omdat zij doet wat ik wil doen: handwerken (meer bepaald breien) en erover bloggen ook. Bij mij blijft het nog altijd bij: ‘ik zou willen’ en ‘ik zou eens moeten’ (quilten/haken) maar de praktijk volgt niet

7. mevrouw Verbeelding: omdat ze heel leuk en herkenbaar schrijft (ook al zijn het bij mij situaties van jaren geleden) en omdat ze zo prachtig kan tekenen en dingen doen met haar handen.

Dat waren ze dus. Allemaal vrouwen, niet omdat ik iets tegen mannen heb maar gewoon omdat deze er voor mij uitspringen op dit moment. Vraag het mij binnen een paar maand nog eens en het zal wel veranderd zijn, maar eigenlijk toch niet: één award is voldoende.

Van de Gentse Feesten dus. Ge moet daar nu niet plots iets meer dramatisch achter zoeken.

Nu ja, eigenlijk hebben wij, zijnde de kinderen en ik, ze vanavond afgesloten. Op maandag is er toch niets meer te doen voor kinderen: circusfestival is afgelopen sinds vrijdag en Puppetbuskers en MiramirO hadden allebei hun laatste dag vandaag. Vorig jaar hebben we dan zo’n maandagnamiddag rondgelopen op de Feesten en het is toch maar triestig en de kinderen meenemen naar één of ander optreden, dat zie ik nog zo niet direct zitten.

Maar vanavond hebben we afgesloten in schoonheid … en laatheid: nog een laatste dag genieten van MiramirO. We hebben de namiddag doorgebracht op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein, zijn naar huis gekomen om iets te eten en dan zijn we met ons vijven terug gegaan om verder van de optredens te genieten. We hebben nog een paar pareltjes mee kunnen pikken: de fantastische sprongen in The Bounce, nog een stukje Living Room: een fantastisch stukje koorddansen, een ballet op koord en soms zelfs in spiegelbeeld en daarna de gekke paarden en ruiters van The Horsemen. Na het etenzeer mooie flamenco en zo veel meer in Un Poco Carmen om de avond af te sluiten met Menus Larcins en dus achter een reuzenhand aan te lopen om te zien waar het volgende stukje zou gespeeld worden.

Tegen 23u dus naar huis terug gekeerd met drie kinderen. Er waren vriendjes aanwezig van Zelie en Louis en Zelie mocht nog voor één voorstelling bij hen blijven. Achteraf zouden zij dan Zelie thuis afzetten. Cliffhanger vond ik namelijk ook een ideale voorstelling om met kinderen naar te gaan kijken en het was Zelie volledig gegund. Had ik een babysit gevonden voor vanavond, dan had ik ook nog eens gekeken samen met Zelie én Louis, maar Anna en Jan moesten dringend naar bed en zodus zijn wij naar huis gegaan.

Ondertussen is het laatste kuiken ook thuisgekomen. Op de valreep hebben ze nog een bui op hun hoofd gekregen, maar blijkbaar nét op het moment dat de voorstelling afgelopen was. Qua timing gesproken.

Morgen zal het dus kalm zijn en ik denk dat we niet verder gaan dan twee straten verder: Bataclan II heeft morgen zijn laatste dag en hoogstwaarschijnlijk sluiten wij de feesten daar af … als het niet regent natuurlijk.

Maar het werd tijd dat het gedaan is: Anna weet niet meer waar ze staat van vermoeidheid (één keer een middagdutje gedaan op tien dagen én veel late avonden), Jan volgt op een haar na en eigenlijk kunt ge mij ook ongeveer bijeenvegen. Vanaf overmorgen er opnieuw dus een beetje routine insteken en het eerste dat terugkomt is het middagdutje voor Anna … en ik denk dat ik er hier en daar ook wel eentje zal meepikken.

Het zand in de zandbak van het Baudelopark: vuiligheid. Als de kinderen daarin gespeeld hebben wilt ge u niet eens meer afvragen wat daar allemaal inzit. Zo vuil en zwart zien ze.

En eigenlijk is het niet alleen als ze daarin spelen. Deze namiddag moest ik Anna van zo’n schommelpaardachtigiets halen (accident in de broek en ze wou er niet meer afkomen). Ik zweer het, het is niet meer dan vijf stappen van de rand van de zandbak tot aan dat ding en dus ook maximaal vijf stappen terug. Mijn voeten zagen zwart. Van maximaal tien stappen in dat zand te zetten. Vies gewoon.

Zou dat zand ooit ververst worden, zit ik mij nu af te vragen? Zo bijvoorbeeld na de feesten? Ik hoop het van harte, maar ik vrees ervoor.

Al gezegd dat het hier druk is voor het moment? Gentse Feesten, dat is laat opstaan (enfin, zo tussen 9u en half tien), zorgen voor middageten (na het ontbijt natuurlijk) erop uit trekken voor het Project, ’s avonds thuis komen en ofwel de kinderen in bed steken en beginnen schrijven, ofwel zorgen voor een babysit, naar avonddingen gaan, thuiskomen, schrijven en nog eens een stapje in de wereld zetten.

Binnenkort allemaal links naar wat ik allemaal gedaan heb, maar nu moet ik weg: MiramirO roept.

Gisteren koud en miezerig en herfstweer. Vandaag was de zomer terug. Zalig.

Ideaal om een namiddag op de Kalandeberg door te brengen voor het Puppetbuskersfestival: leuke voorstellingen in de zon. Ideaal weer voor Louis om bij een vriendinnetje te gaan spelen, vooral omdat dat in een grote tuin kon die nog afgewerkt moet worden en die nu veel leuke, geheime plekjes heeft. Ideaal om te genieten in de binnentuin van het EFTC van een zalige voorstelling vooraleer naar huis te gaan om te eten en Jan en Anna in bed te steken. Ideaal om de avond af te sluiten om de niet-nader-genoemde-site en er een beetje te lang te blijven plakken met Zelie en Louis: we zijn nog maar een half uur terug thuis en terwijl ik Zelie en Louis in bed stak heb ik Michel dan maar aangemoedigd om mij op die niet-nader-genoemde-plaats af te lossen: er zaten (en ‘zitten’ duidelijk) daar vrienden en het was zeer gezellig.

Hopelijk is het morgen ook zo ideaal want dan ga ik naar mijn eerste voorstelling van het straattheaterfestival gaan kijken ’s avonds en mooi weer zou dus ideaal zijn: het is in openlucht. Of is dat overmorgen? Niet belangrijk, als het maar ideaal blijft.