San’s Weblog

Gisterennamiddag wouden we gaan zwemmen. Wat verwacht ge? Met zo’n weer? Prachtige blauwe hemel. Temperaturen waarbij ge u in het zuiden waant. Maar het is zomer en dan werken de stedelijke zwembaden met een andere uurregeling dus was het eerst opzoeken welk zwembad open was én tot hoe laat.

‘Ons’ zwembad, de Van Eyck, bleek gesloten de eerste maand, evenals ons alternatief, De Rooigem. Rozebroeken bleek open maar ligt een beetje uit de buurt en Het Strop sloot al om 16u en we bekeken de uurregelingen pas om 15u40: dat ging niet meer lukken dus.

Maar wat zag mijn oog! De Neptunus, het openluchtzwembad, was nog open tot 19u open en toen ik het voorstelde aan de kinderen waren ze nog amper te houden. Zwemzakken klaargemaakt, fruit erin gestoken, koekjes mee, portefeuille mee en op naar tram 1. Het was eigenlijk de bedoeling om met de fiets te gaan, maar op de kaart leek het toch nog net iets te ver voor Jan en de tram stopt er vlakbij.

Ik moet zeggen dat ik geen hoge verwachtingen had. Zo’n buiten zwembad, in Wondelgem, grote vakantie … Maar op de tram waren wij blijkbaar de enigen met zwemzakken en tegen dat we aan de halte voor het zwembad waren waren wij de laatste passagiers om af te stappen.

Het zwembad zelf was ongelooflijk aangenaam. Misschien dat het feit dat wij er pas tegen 17u toekwamen er iets mee te maken had, maar er was allesbehalve sprake van overbevolking, er is een mooie ligweide (die eigenlijk maar minimaal vervuild was. Blijkbaar gebruiken de meeste bezoekers mooi de vuilbakken) en het zwembad is echt leuk. Het klein bad heeft een zeer geleidelijk aflopende helling zodat de kinderen op het gemak de diepte kunnen aftasten, er is een slang die water spuit en er is een klein glijbaantje. Dolle pret verzekerd. Het diep bad is ruim met een maximale diepte van 1m70 zodat het nooit beangstigend diep wordt.

Moet het nog gezegd worden dat we ons allemaal wreed goed geamuseerd hebben? Van het lopen en spettern in het water, het spelen met de waterslang en glijden van de glijbaan voor Anna, Jan en Louis, tot het ‘bommetje’springen en ravotten in het grote bad voor Zelie.

Alles was in orde: de zon die ons op tijd weer warm maakte bij het uitrusten op de ligweide, de temperatuur van het water, de schaduw van de bomen die overvloedig aanwezig was voor wie het wou.

Wij hadden een fantastische (late) namiddag en ze zullen ons daar zeker terugzien.

Dat ik sociaal niet altijd aangepast ben, dat heb ik al meerdere keren geschreven (denk ik toch). Dat ik mijn best doe om dat te verhelpen, dat misschien ook en vandaag heb ik mijzelf zo overtroffen dat ik mijzelf een pluim gegeven heb.

Het gebeurde aan de tramhalte. Er stond een Engelssprekende mevrouw met twee kinderen en de kleinste daarvan werd blijkbaar aangetrokken door Anna (die engelachtig zat te wezen in de buggy), maar dierf niet dichterbij komen. Zijn iets oudere broertje had die schroom niet en probeerde vragen te stellen aan Anna … in het Engels, waar zij uiteraard niets van begreep.

En zo begon er dus een halve conversatie ook tussen de moeders, of eerder: via mij vooral, vertalend van de kinderen naar de kinderen, van de mama naar de kinderen, van de kinderen naar de mama, van … enfin, you get the picture.

Na veel (onrechtstreeks) gebabbel over en weer tussen de kinderen kreeg ik in de gaten dat ik mijn sociale vaardigheden dan maar beter zou bovenhalen door haar te vragen hoe lang ze in België zou zijn op vakantie en al en zo. Bleek dat die madam een Amerikaanse was (San Fransisco) en niet op vakantie was maar sinds vorige week naar hier, in Gent, verhuisd was. Haar man is overgeplaatst en werkt in Sint-Martens-Latem en nu komen ze een tijdje in België wonen.

En ge raadt nooit wat ik gedaan heb: ik heb de Belgen van hun beste kant laten zien en heb al mijn coördinaten gegeven: adres, telefoonnummer, de hele zwik. ‘k Heb er haar ook bijverteld dat wij de komende twee maanden thuis waren dus dat er plenty time was om samen met de kinderen dingen te doen en Gent te leren kennen.

Isn’t that nice of me? En nu zien of ik haar ooit nog hoor, maar als ze een beetje Amerikaans is, moet ik daar niet voor vrezen

Het is ondertussen een paar jaar geleden. Wij liepen in Oostende en gingen naar het Marie-Joséplein toen ik ze in de etalage zag. Ze schreewden het uit in de meest opzichtige kleuren en ik had er een instant hekel aan. Loeilelijk vond ik ze.

De kinderen waren erbij en, vooral dankzij de kleuren, werden ze er als een magneet naartoe getrokken. Het was dan nog een kinderwinkel ook en aangezien ze toch een nieuw paar nodig hadden heb ik ze in de plaats een deftig paar kunnen aansmeren. Over mijn dood lijk! dacht ik toen.

Maar vandaag ben ik gezwicht. Het is er uiteindelijk van gekomen en de kinderen hebben hun eerste paar. Nu, niet alle kinderen want Zelie zit er blijkbaar ergens tussen (het gaat per twee maten en de ene waren te nipt juist en de volgende maat te groot), maar Louis, Jan en Anna hebben er nu wel: Crocs!

Nu, de kleuren vallen nog mee. Jan heeft er in een soort bruin/groen, Louis heeft zwarte (de mevrouw had ook knalgele van Sponge Bob mee en ik heb rap gevraagd om die weg te steken, wat ze zeer goed begreep) en Anna heeft er in lichtgroen.

Moeder wordt dus softer met de jaren. Binnenkort gaan ze nog helemaal over mij heen lopen.