San's Weblog

Van de digicorder. Zomaar. Zonder enige aanwijsbare reden.

Gisterenavond werkte hij nog en toen ik hem vanavond wou aanzetten was er niets, nada, noppes. Alles prizes zitten in en alle connecties zijn geconnecteerd, maar hij doet niets.

Tijd om de mensen van Telenet te bellen dus. Blèh! Nog een geluk dat de TV ook nog ‘gewoon’ werkt.

Nen hond dus niet, wij dus wel. Gisteren, in het naar huis gaan nog vriendjes van de kinderen tegen gekomen en dan afgesproken om elkaar vandaag te zien. Zo schoon weer gisteren, wie had gedacht dat het vandaag herfst ging zijn.

Dus waren wij om 15u op post (op de plaats die niet mag verklapt worden) en kwamen zij een 20 minuten later toe. Toen regende het nog niet. Het miezerde af en toe een beetje, maar echte regen was er nog niet en de kinderen waren direct weg om alles te ontdekken en vooral, om te spelen. Een uur later regende het wel en koppig als we zijn zijn we dus blijven zitten. Want ondanks het miezerige weer was het gezellig en hoe langer we er bleven zitten, hoe meer bekenden én vriendjes er opdaagden en hoe gezelliger het werd.

Tegen dat we tegen half zeven naar huis gingen was ik volledig verkleumd en kou. Omdat de plaats vlakbij was had ik nochtans een deken laten meebrengen door Zelie die even naar huis liep en dus was ik niet tot op het bot kou, maar mens, was ik blij dat ik thuis was en een kop warme soep binnenkreeg.

Ik heb zo’n zin om een stapke in de wereld te gaan zetten en de Gentse Feesten by night te ontdekken, maar met dit weer, vergeet het.

Zo kan ik het wel stellen. Nu al een half uurtje terug van het groot vuurwerk aan de Watersportbaan en manmanman, wat een pracht zeg. Zoooo schoon. Ik was op een bepaald moment echt helemaal weg, volledig opgeslorpt door de muziek en het spektakel.

Een half uur hebben we mogen genieten van de knallen maar ook en vooral van de muziek: negen Vlaamse (Gentse? – dat zei onze schepen van cultuur namelijk) componisten schreven dit jaar de score bij het vuurwerk, of was het eerder omgekeerd? Hoe dan ook: het was fantastisch.

Ge moet morgen maar eens op het Project kijken naar de foto’s als ge het zoudt gemist hebben. Niet dat dat de impact zal overbrengen, maar ge weet dan toch wel een fractie van wat ge gemist hebt.

En nu eindelijk maffen.

De Gentse Feesten zijn dus begonnen. Naar de openingsstoet geweest en een beetje gefilmd. We stonden op zo’n afschuwelijk slechte plaats en zeker om te filmen. Maar dat is goed … voor de toekomst, want dan weten we dat we daar nooit, maar dan ook nooit meer moeten gaan staan. We stonden op de Groentenmarkt en er passeerden daar zoveel mensen die NIET naar de stoet wouden kijken. Resultaat: constant mensen in beeld die in de tegengestelde richting lopen en ook meeliepen en ook overliepen en langs achter probeerden door te komen en mij en de kinderen opzij duwden en stootten. Leuk is anders maar lesson learned dus.

Daarna rap naar huis om de beelden af te geven (voor het Project uiteraard), de kinderen fruit te geven en dan als de bliksem terug in het feestgewoel om naar een paar voorstellingen van het Puppetbuskersfestival te kijken (verslag morgen op … u kent het al) en dan nog naar het EFTC om een beetje na te kletsen en een voorstellingske mee te pikken, met als resultaat dat Jan en Louis verschenen zijn op het laatavondjournaal (1min43).

Vermoeid maar voldaan zijn we naar huis gegaan. Morgen (of beter: straks) nog van dat. Joepie!

Er was al lang over gesproken, maar ge kent dat hé: het leven komt ertussen. Zeker als ge met een aantal vrouwen zijt die allemaal een druk leven hebben.

Maar vanavond was dan de avond: we zouden gaan eten in La Cena. Een avondje uitsluitend voor en met vrouwen. Mannen niet toegelaten. De initiële aanleiding en bedoelde opzet is niet volledig geslaagd, maar uiteindelijk was dat niet belangrijk. Eigenlijk alleen een excuus om eens samen een gezellige avond te hebben.

Op het laatste nippertje heeft i. jammer genoeg moeten afhaken, maar ondanks dat was het een meer dan fijne avond. We hebben zelfs het onderwerp ‘kinderen’, op vijf minuten na, helemaal niet besproken, beseften we achteraf. Stof genoeg dus om een hele avond mee te vullen.

We hebben het restaurant gesloten en zijn niet meer op stap gegaan: niet iedereen heeft (al) vakantie. Maar we hebben wel het vaste voornemen dat nog te herhalen. Niet direct morgen of volgende week, maar alleszins in de toekomst. En daar zullen we ons vast en zeker aan houden.

Maandagvoormiddag belt vriendin E. op. Of we geen zin hebben om naar de zee te gaan? Zoals in ‘onmiddellijk’.

Euh! Ja wij willen naar zee, maar onmiddellijk zat er niet direct in. Vakantietijd betekent hier dat we eigenlijk pas ontbijten tussen half tien en tien uur en toen vriendin E. belde kwamen we net van de ontbijttafel en hadden we onze pyjama nog aan. Geen probleem echter. Zij moest eigenlijk ook nog een paar dingen doen en dus spraken we een uur later af.

We reden naar Knokke. Er was een stralend blauwe hemel en uit de wind was het lekker warm. In de wind daarentegen. Maar we zaten op het strand in de blakende zon. De kinderen werden van top tot teen ingesmeerd en ik smeerde mijzelf ook in. Maar ik zat in een zetel en was niet echt van plan om daar veel uit te komen (veel te koude wind om rond te lopen) dus vroeg ik niemand om ook mijn rug in te wrijven.

Ondanks mijn voornemens dan toch gaan zwemmen: het was warmer in de zee dan gewoon op het strand te zitten. En zwemmen in de zee vind ik zalig. Beangstigend ook want ge voelt de stromingen en ik ben altijd bang dat ik eens niet terug zal geraken en dus zwem ik nooit ver. Maar zalig ook dus. En dan met de kinderen in het water gespeeld: mijn twee oudsten en de twee van mijn vriendin en hun nichtje. Het was wreed wijs.

’s Avonds enorm geschrokken van het resultaat van een namiddagje zee. De plaatsen waar ik mij had ingesmeerd waren mooi gekleurd. Mijn rug daarentegen. Bloedrood en branden en nu, twee dagen later, voel ik hem nog. Gelukkig heeft het nooit echt pijn gedaan: ik kon er zonder problemen op liggen, maar de volgende keer zal ik niet meer vergeten om te smeren, hoe fris het ook mag aanvoelen.

Deze week van het jaar is toch één van mijn favoriete weken om in Gent rond te lopen. Tijdens deze week zijn de voorbereidingen voor de Gentse Feesten immers volop aan de gang: opbouwen podia, afsluiten straten, opstellen kraampjes, prutsen hier en daar, … De stad veranderd zienderogen en het maakt dat de kriebels beginnen in mijn buik.

Dit jaar zijn we er uiteraard weer bij. Wij wonen normaal gezien net buiten de feestenzone om er geen last van te hebben. Normaal, zeg ik, want dit jaar is de feestenzone uitgebreid tot onze wijk en ik houd dus wel een beetje mijn hart vast dit jaar. Ik hoop echt dat het mee zal vallen, want ik heb geen zin om, zoals zoveel andere Gentenaars, in de toekomst verplicht te worden om op vakantie te gaan tijdens de Feesten wegens dat het niet leefbaar meer is om thuis te blijven.

Ondertussen ook al twee vergaderingen achter de rug om het programma een beetje in elkaar te steken van wie wat gaat bekijken wanneer voor het Project. Dus als het hier wat stil wordt, ga daar dan eens een kijkje nemen. Net zoals vorig jaar zal ik weer veel op het Puppetbuskersfestival lopen en dit jaar heb ik mij ook geëngageerd om naar MiramirO te gaan kijken. Twee festivallen waar ik dol op ben en, goed meegenomen, ‘t is nog wreed leuk voor de kinderen ook.

Nog drie keer slapen en dan is het weer zo ver.

Vandaag komt Louis terug van kamp. Om 20u werden de ouders verwacht op de kampsite. Zo laat om de mensen de kans te geven de spits te vermijden: ze zitten in Genk.

Toen ik Louis afzette bij vertrek had ik afgesproken met een andere mama dat Louis mee terug kon met haar. Had ik dat niet gedaan dan mocht ik de andere drie in de auto steken en anderhalf uur rijden en dan weer terug. Een kleine rekensom deed dus beseffen dat de kinderen dan zeker voor 22u niet in bed zouden zitten en voor Anna en Jan is dat toch wel al laat.

Dus zaten wij hier vanavond te wachten. Jan en Anna tegen kwart na acht naar bed. Jan glunderend en toen ik hem vroeg of hij nog wist wie morgenvroeg in dat lege bed ging liggen in zijn kamer, zei hij met een grote glimlach ‘Louis’. Tegen half tien Zelie dan ook maar naar haar bed gestuurd. Louis kon elk moment toekomen, maar het kon makkelijk nog een half uur duren en Zelie moet ook eigenlijk nog een beetje bekomen van haar kamp.

Maar tegen tien uur nog geen kat. En zat ik mijzelf inwendig te vervloeken dat ik niet beter afgesproken had met die mama. Vandaag had ik een paar keer proberen bellen naar hun vast nummer, maar dat bleek altijd bezet. En we hadden toen we afspraken stomweg vergeten GSM nummers uit te wisselen.

Iets na tien dan toch telefoon: de mama had naar haar man gebeld om hem te vragen ons vast nummer op te zoeken en dan aan haar door te geven, en zo had ze dan contact kunnen opnemen. Oef! Bleek dat ze een probleem hadden met hun vast nummer en vandaar dat ik haar niet had kunnen bereiken. Maar ze waren dus op weg, ze kwamen over Antwerpen en er zijn werken bezig aan de Kennedytunnel en nu (of toch toen) stonden ze al 45minuten aan te schuiven in de file om er te kunnen passeren.

Louis kan dus elk moment thuiskomen. Het kan ook nog een half uur duren. Het belangrijkste is dat we weten dat hij eraan komt. Joepie!

Update: net toen ik op ’save’ drukte stopte er een auto voor de deur, met Louis erin. Hij is veilig thuisgekomen, heeft nog gegeten (altijd uitgehongerd dienen jongen) en tegen kwart na elf zat hij in bed. Mama heeft ondertussen zijn valies al leeggemaakt en een waske ingestoken. What’s new

En zo is ons gezin bijna weer voltallig. Deze namiddag Zelie gaan oppikken in Lovendegem en ze zag er goed uit. Vuil en moe. Doodmoe zelfs want ze ziet er zeer bleek uit, maar goed.

Het kamp was goed. Veel dingen gedaan, zelfs een uitstap naar een pretpark. Ze heeft een beetje heimee gehad, maar maar één dag en dan was het voorbij. Die heimwee, dat is dus de eerste keer in de vijf jaar dat ze een week weg gaat hé.

Ondertussen is alles al gewassen, inclusief mademoiselle. Allez, de laatste machine zit op dit eigenste ogenblik in. De kleren waren niet zo vuil als ik verwacht had, maar er was wel één handdoek met toch een bizar geurtje. Eens zien of dat nog goedkomt maar we gaan niet moeilijk doen over enen handdoek.

We zijn dus blij dat ze terug is, dat moet niet gezegd worden, en zij is ook content. Ze had er nog de extra verassing bij van Osiris, die we pas gehaald hebben toen Zelie al vertrokken was, en ze was wreed content.

En morgenavond komt Louis dan thuis. Jiha!

Binnen een paar minuten vertrekken we om Zelie te gaan halen. Niet in Nederland, gelukkig, maar in Lovendegem: ze mocht meerijden dus met mensen die in Lovendegem wonen.

De laatste uren begon het serieus te kriebelen en ik kan zelfs niet zeggen hoeveel keer ik op mijn uurwerk gekeken heb, zo van: binnen x aantal uur/minuten worden ze opgehaald in Nederland, binnen x aantal uur/minuten zullen ze ongeveer in België zijn, nu moeten ze ongeveer halverwege zijn, … Doodcontent dus toen ik drie kwartier geleden telefoon kreeg dat ze onderweg waren, dat alles in orde was en dat ze rond 15u15 bij hen thuis zouden zijn.

Tijd om te vertrekken dus. Joepie!