San’s Weblog

Mag ik even stoefen. over mijn kinderen. Niet dat ik dat anders ook niet doe, maar dus dan nog eens.

Grote kuisdag vandaag en morgen en de drie oudsten hebben zeer goed geholpen. Zelie in de eerste helft. Terwijl ik nog aan de brunch zat was zij al boven op haar kamer aan het opruimen. Daarna ben ik haar gaan helpen en hebben we samen afgestoft, gestofzuigd, opgeruimd, dingen versleurd van links naar rechs en terug, … Zelfs als ze het meer dan beu was deed ze nog voort. Grote pluim dus voor ons juffrouwke.

Daarna mocht ze rusten en was het aan de jongens om hun steentje bij te dragen en alhoewel ik hen al eens meer tot de orde moest roepen hebben ze toch meer dan hun best gedaan: alles mooi gesorteerd en weggestoken, afgestoft, gestofzuigd (tot hij het begaf), dingen versleurd van hier naar daar en terug, geveegd, …

En daartussen liep Anna. Ik vreesde dat ze achter onze rug alles weer zou uithalen, maar dat heeft ze niet gedaan. Ze liep tijdens de hele kuisnamiddag bij ons, zowel in haar en Zelie hun kamer als in Jan en Louis hun kamer, maar nooit echt in de weg en ze liet al het opgeruimde mooi staan.

Mijn kinderen hebben hun pluimen echt verdiend vandaag.

Niet zo vlot als ik wil, maar toch. De badkamer is dus gisteren af geraakt, kinderen hun kamers zijn sinds deze namiddag spik en span in orde en ik wou nog de living doen, maar mijn stofzuiger heeft ’stop’ gezegd. Zomaar. In het midden van een ruimte. Geen kik meer uit te krijgen. Ik hoop op oververhitting en dat het betert tegen morgen, anders is het miserie. Ware het dus niet van dat, de living zou ook gedaan zijn.

Maar soit. Morgen nog de keuken een beetje deftig krijgen, boodschappen doen en een beetje voorbereidingen voor de feestjes en als de stofzuiger het weer doet nog eens in de living passeren.

‘t Wordt krap maar doenbaar (realisme is soms ver te zoeken bij mij, ik weet het).

Wij wonen waarschijnlijk toch in één van de aangenaamste buurten van Gent en ik vind het zalig om hier te wonen.

Neem nu gisteren. De drie oudsten speelden op de computer en Michel zat buiten op straat te lezen. Anna had haar stoeltje gepakt en had er zich bij gezet en ze straalde ronduit toen ik ook mijn stoel op straat zette om een beetje te lezen. De buren passeren dan en dan wordt er vriendelijk geknikt of een praatje geslaan. Ongelooflijk wijs is dat.

Of neem nu vorige week. Toen de buren vanop de hoek de tafel hadden buiten gezet en de buren van schuinover hadden geïnviteerd om te komen eten en op die manier alle buren zagen passeren en er een praatje mee maakten.

Of neem nu gewoon nu. Het raam staat open in de living en zo horen we de buren die op straat staan te babbelen.

Gewoon een stapke buiten zetten en ge hebt direct kontakt. Zalig toch?