San's Weblog

Geen kinderen deze keer maar Nephthys. Vorige keer was het vals alarm, deze keer dus niet.

Toen ik bij de dierenarts was vroeg hij wat er mis was. Tja, daarvoor was ik daar dus, maar wat wij opgemerkt hadden was dat de poes wankel op haar poten stond, amper at, graatmager aan het worden was en zich wegstak en als poezen zich wegsteken, dan is het mis.

Onderzocht en de diagnose was: ‘een’ infectie. Welke, dat is een raadsel, maar dus wel ‘een’ infectie. Ze had 39,9 °C koorts wat blijkbaar zeer hoog was voor een poes (ze mogen maar tot 40 °C gaan) en ze kreeg ter plekke dan ook een spuitje antibiotica. Ik kreeg een voorschrift mee voor medicijnen thuis te geven en de opdracht om haar dinsdag terug te gaan tonen om te zien of ze goed (genoeg) reageert.

Dat was woensdag en dat spuitje deed wonderen: een paar uur later liep ze al weer rond en at al iets meer ze en de dag nadien at ze haar eten op én dat van Osiris. We hebben dus eten mogen bijgeven. Sindsdien loopt ze weer rond alsof er niets aan de hand is.

Zelf medicijnen geven moest pas vanaf vrijdag, tot zo lang was dat spuitje werkzaam. Het was siroop en ik had dus gevraagd hoe ik dat het best gaf. Ik had een spuitje meegekregen om de juiste dosis in te doen en ik moest haar aan haar nekvel vastpakken, haar hoofd lichtjes omhoog doen en dan de vloeistof zeer langzaam langs de zijkant van haar mond erin spuiten. Automatisch zou ze het dan wel oplekken/inslikken.

Dat was het scenario vrijdag, zaterdag en deze ochtend. Deze namiddag lag ze mooi te slapen en heb ik haar gewoon over haar kopje geaaid, haar kin lichtjes omhoog gedaan en dan de vloeistof langszaam in haar muil gespoten. Ze bleef mooi liggen, likte alles mooi binnen en ging toen verder slapen.

Zo een gemakkelijk en lief beest dat dat is zeg. Ik denk dat we dindsdag toch een goed rapport zullen krijgen en als dat zo is, direct een afspraak maken om haar te laten steriliseren.

Na het eten kwam Jan naar beneden om te vragen of hij een spelletje op de TV mocht spelen. Het was al de hele dag overtrokken, maar droog en eigenlijk wel warm, dus zei ik ‘neen, we gaan straks een tot aan het Astridpark gaan’. In plaats van blij te zijn keek hij nogal boos en zei hij dat hij niet wou gaan. ’Pech’ dacht ik. Maar het resultaat was nog altijd een ‘neen’ dus.

Zelie was nog een spelletje aan het spelen en in afwachting zaten we nog een beetje boven en, uiteraard, het begint te regenen. Op dat moment beginnen Louis en Jan een discussie waarbij Louis dus zegt dat we naar het park gaan. Jan kijkt naar het raam, ziet de gietende regen en zegt met een brede glimlach: ‘neen hoor want het regent’.

Nog weinig een kind gezien dat zo gelukkig was dat het niet naar buiten kon

Vandaag is het de verjaardag van een zeer fijne mens. Er is een drink, maar met dat wij normaal gezien later gingen thuis zijn hebben wij niet voor een babysit gezorgd. Ergens jammer want ik had er graag bij geweest. Langs de andere kant: ik heb echt geen fut meer na vandaag.

Den anderen is er wel naartoe, met een kadootje. Ik denk dat hij het een leuk kadootje gaat vinden. Maar ik wijk af. Den anderen, die dus geradbraakt was na een dag pretparken, is er naartoe om het kadootje af te geven en zou ‘ten hoogste een half uurken’ weg zijn, wegens … geradbraakt zijn dus van een dag pretparken.

Ik geloofde niets van die uitspraak want ik ken mijnen vent wel een beetje goed, en zie, we zijn nu twee uur later

Toegekomen rond half twaalf deze morgen, vertrokken rond kwart na zeven ’s avonds. Geen BBQ of vuurwerk dus: de ouders waren een beetje kapot (vooral Michel zijn rug dan maar ik moet niet echt onderdoen) en de kinderen eigenlijk ook, ook al wilden ze het niet beseffen. Het laatste uur vloeiden de traantjes nogal rijkelijk en vlug, en dan weet ge hoe laat het is.

Maar anders was het wel een leuke dag, min of meer. Vriendin E. en gezin waren dus ook wat ons aantal op tien bracht. En zo had ge nog eens iemand om mee af te wisselen op bepaalde attracties en in de wachtrij een babbelken mee te slaan. Want wachten hebben we gedaan. Geduldig aanschuiven. Maar wat had ge anders verwacht? Lang weekend, ideaal weer zijnde net warm genoeg zonder dat ge moest zweten en puffen én nocturen zodat niemand gehaast was en alle tijd van de wereld had (en nam). Maar we hebben alle attracties gedaan die we wilden doen en die de kinderen wilden doen en dat is het belangrijkste.

In plaats van te BBQen ter plekke zijn we op de terugweg naar huis gestopt bij de drive-in van de Quik, de kinderen hadden zin in kipnuggets en voor hen was het dan een beetje de kers op de taart. Gezien het drive-in voedsel was konden ze het ook al opeten op weg naar huis.

En zo waren we thuis tegen kwart voor negen. Anna was in slaap gevallen in de auto net nadat we vertrokken waren, dus zij moest nog eten toen we thuiskwamen, maar uiteindelijk zaten alle kindjes tegen half tien in bed. Tijd voor mij om hetzelfde te doen.

Elk jaar proberen we met de kinderen toch een pretpark te doen. Vorig jaar is het niet gelukt wegens dat Anna nog zo klein was. Dan zou er steeds iemand bij haar moeten blijven hebben en we hebben het indertijd gedaan toen Jan zo klein was. Leuk is anders maar toen waren er maar twee andere kinderen om dingen mee te doen. Vorig jaar waren het er dus al drie.

Maar morgen gaan we wel naar het pretpark. Afgesproken met vriendin E. en haar gezin en dus zullen we morgen met vier volwassenen en zes kinderen zijn. Op die manier zal het wel lukken dat alle kinderen de attractie kunnen doen die ze willen.

Mijn grootste zorg was het weer. Een beetje regen, daar had ik geen schrik voor, maar een dag zoals woensdag, constant koud en gieten. Blèh! Dat zag ik niet zitten. Zeker omdat we juist morgen gaan omdat er een nocturne is: er is BBQ ’s avonds en vuurwerk om af te sluiten en als ge dat doorweekt moet doen is dat allesbehalve plezant. Maar het ziet er dus zeer goed uit.

Nu een beetje slapen zodat we er morgen fris opstaan.

Gisteren kreeg ik telefoon. De mama van een vriendje van Louis. Hoe het ermee ging? En de verbouwingen en zo? Een babbeltje geslaan en zo en ondertussen afwachten waarom ze belde. Het ging wel over een bezoekje gaan van de kinderen want al komen we wel overeen, onder ons hebben wij nog nooit afgesproken.

En toen kwam het dus, ze had een beetje een ‘genante’ vraag, vond ze zelf: of haar zoontje L. nog eens mocht komen spelen?

L. is namelijk het beste vriendje van Louis en toen hij vorige week, na het feestje, naar huis moest waren er traantjes bij want hij wou nog helemaal niet naar huis. Bij zijn vertrek had ik hem dus gezegd (uiteraard in bijzijn van zijn mama) dat als hij zin had, hij absoluut nog eens mocht komen spelen. Gewoon aan zijn mama zeggen, de telefoon oppakken en we zouden wel afspreken. Vriendje L. is soms heel bedeesd en verlegen, dus het feit dat hij terug wou komen zegt al veel en toen hij zijn mama vroeg om te bellen dacht zij ook ‘het ijzer smeden als het warm is’.

Ik verzekerde zijn mama dat het geen probleem was. Een beetje verbouwingen heeft ons leven nog nooit in de weg gestaan. Na tien jaar hebben we er ondertussen toch wat ervaring mee en was het dan alleen nog afspreken wanneer. We besloten op vandaag want uiteindelijk was er niet veel keuze meer gezien wij volgende week al op reis vertrekken.

Hij zou een ganse dag komen: mama bracht hem voor ze naar haar werk vertrok en zou hem na haar werkuren komen afhalen en dus had ik deze morgen de wekker gezet om toch op tijd de deur te kunnen opendoen. ‘k Was ruim op tijd wakker want ik heb de gang nog kunnen kuisen voor ze toekwamen. Eens L. er was zijn we samen Louis en Jan gaan wakker maken en was de speeldag begonnen.

Ik denk dat hij zich geamuseerd heeft. Er zijn even een paar traantjes geweest, vooral toen zijn mama ’s middags belde om te vragen hoe het ging. Niet dat ze met hem gepraat heeft maar hij merkte blijkbaar aan de conversatie wie er aan de andere kant van de lijn was en hij kreeg toen een ‘klopke’. Maar de rest van de dag is vlot verlopen. In de namiddag had ik afspraak gemaakt voor het hele gezin bij de kapper en eens Anna, Louis en ikzelf gepasseerd waren ben ik met hen en L. nog een pannenkoek gaan eten. Even de vriendjes alleen (met mij en Anna) zonder de hele drukke bende erbij (Zelie en Jan zijn bij papa gebleven). Ik denk dat vooral dat laatste anderhalf uur hem het best bevallen is.

Toen ik vroeg of hij zich een beetje geamuseerd had, zei hij: een beetje, met zo’n verlegen glimlach, en toen ik vroeg of hij nog eens zou willen komen spelen zei hij enthousiast ‘ja!’. Speeldate geslaagd zou ik dus zeggen.

Tegen dat het late namiddag/avond wordt zijn de kinderen hyperactief en onhandelbaar. Oververmoeid van ganse dagen nietsdoen, denk ik en doodverveeld. Nochtans hebben we al veel gedaan en zo, maar toch.

Nog een week en dan vertrekken we op reis en als we dan terugkomen is de vakantie zo goed als voorbij. Nog twee weken en een half dus en het is weer school en mag ik weer gaan werken.

Het wordt tijd, want ik heb er eigenlijk ook een beetje genoeg van.

Vriendin E. zit af en toe ’s avonds alleen wegens een partner die soms nachtdiensten draait. Langs de andere kant is vriendin E. iemand die graag eens iets gaat eten en dat ook regelmatig doet hier in Gent, meestal dan wel mét partner en vrienden.

Regelmatig vertelt ze er mij dan over en dan zeggen we dat we dat ook eens samen moeten doen, maar uiteindelijk komt het er nooit van. ‘Kwam’ moet ik zeggen want nu hebben we daar verandering in gebracht.

Vanavond zijn we uit gaan eten, gewoon vriendin E. en ik en we hebben ons kostelijk geamuseerd én bovendien nog heerlijk gegeten. We hebben vanavond dan ook eens besproken dat we dat 1. meer moeten doen en 2. welke restaurants we zo allemaal zouden moeten uitproberen.

Yummie tides are coming.

Kijkt zie, we zijn niet de enige waar ze begonnen zijn.

Deze ochtend zijn de keukenmensen langsgeweest om de laatste opmetingen te doen om alle ‘techniek’ (zoals zij dat noemen) dan te kunnen in orde zetten. Ze gaan nu nog de nodige dingen aanschaffen en verder in het atelier dingen afwerken en donderdagochtend staan ze hier met de eerste kasten. Spannend. Terwijl ze dan de eerste kasten geplaatst hebben kunnen we zo de inhoud van de andere kasten verhuizen en zo wordt er opgeschoven. Op die manier blijft de keuken werkzaam.

Positief puntje dus: we hebben nog twee dagen om dingen te sorteren en weg te bergen omdat ze niet in de keuken behoren. Twee dagen, want morgen hebben we een playdate bij mijn zus en haar gastjes. Nog een positief puntje: we moeten de kasten die hier staan niet op de koer zetten, zij gaan ze meenemen. Joepie! Weer een beetje afval minder.

Dan hebben we nog van donderdag tot volgende woensdag om eens een (paar) uitstapje(s) te doen met de kinderen voor we op vakantie vertrekken. Tijd om eens te kijken wat we nog kunnen doen.

die twee vrienden waarover ik het al had? Ik moest de koe bij de hoorns vatten en ik heb dat ook gedaan.

Vriend J. heb ik een lange mail gestuurd. ‘t Feit dat hij ondertussen in een ander land woont maakt het er niet gemakkelijker op om elkaar nog eens te zien, maar mail is daarvoor zo fantastisch hé. ‘t Heeft dan nog eventjes geduurd maar plots kreeg ik dan een mail terug. Ook een lange en hij was ook content om nog eens iets van mij te horen. Terugzien zit er nu eigenlijk nog minder in want waar hij bij dat contact nog in Europa woonde is hij inmiddels (tijdelijk) verhuisd naar de V.S. van A. Hij komt terug, maar het duurt alleszins nog ettelijke maanden. En misschien is dat goed ook, want kan ik tegen dan eens een weekendje naar hem toegaan zonder kinderen en zo (dromen is leuk hé) en ondertussen zullen we blijven mailen.

Met vriendin E. heb ik een paar keer ge-smsd (of hoe je het ook mag schrijven) en mij direct ontmoeten met het hele gezin zat er niet echt in, dus vanaf dat ik er kon vanonder glippen zonder kinderen (dus vanaf Michel ook thuis was in verlof), heb ik haar een berichtje gestuurd dat we op het gemakje konden samenkomen.

Ondertussen is dat gebeurd en manman, wat was ik zenuwachtig. Iemand al zo lang niet meer gezien. Hoe zou ze eruit zien? Veel veranderd? Zouden we elkaar nog wel iets te vertellen hebben? Enz. maar ik had mij zorgen gemaakt om niets. Ze is nog geen spat veranderd en we hebben bijna vijf uur gebabbeld zonder dat we er erg in hadden. De tijd vloog voorbij. We hebben ons vast voorgenomen niet nog eens tien jaar te wachten om elkaar terug te zien en zullen dus nu af en toe eens meer berichten.

Taak één volbracht. Nu taak twee volhouden: contact houden en ze niet meer uit het oog verliezen.