San's Weblog

De twee verjaardagsfeestjes zijn zonder enig probleem verlopen.

Zaterdagvoormiddag ging vriendin één al naar huis. Een beetje ervoor had ik al een sms gekregen of het goed was dat vriendin twee zou blijven tot de start van Louis zijn feestje. Vriendin drie ging blijven tot het einde van Louis zijn feestje.

De meisjes hadden zich blijkbaar zeer goed gehad. Ook al was er een ‘mix’ van vriendinnetjes uit verschillende gebieden (twee van school, één uit de straat en één dochter van vriendin van ons), het klikte duidelijk en meer moet dat eigenlijk niet zijn.

Tegen 14u kwam dan de volgende lichting vriendjes aan. Uiteindelijk zijn er nog negen kinderen bijgekomen en waren er dus 14 kinderen in huis en raar maar waar, alles is fantastisch verlopen. Geen geruzie en geen gekibbel en alle kindjes hebben zich blijkbaar goed geamuseerd. Toch goed genoeg om, als hun ouders kwamen, vlug weer naar boven te lopen om zich weg te steken en nog niet naar huis te moeten.

Vier gelukkige en moeie kinderen ’s avonds afgezet bij mamie en grandpère. De twee kleinsten zelf nog in bed gestoken (met hulp van mamie want Anna was het er blijkbaar niet mee eens om niet in haar eigen bed te liggen) en dan samen met Michel naar een verjaardagsfeestje getrokken.

Zalige avond: veel vrienden, veel kletsen, veel drinken (zonder alcohol want ik moest nog rijden) en uiteindelijk Michel om 2u gesmeekt om naar huis te gaan want ik zat erdoor. Maar absoluut geen spijt van een ongelooflijk fijne avond.

Of de stofzuiger alweer werkt, weet ik niet. Absoluut geen tijd gehad om die nog uit te proberen.

Wat er wel nog gebeurd is? Deze voormiddag naar de markt gegaan om het eerste deel van de boodschappen te doen. Het was een beetje rennen van kraam naar kraam want er was de ene regenbui na de andere. Wreed gezellig. Mijn regenjas heeft geen kap en dus liep de regen zo van mijn haar in mijn hals en verder naar beneden. Het nut van een regenjas … op deze manier geen dus.

Middageten gemaakt en ondertussen hebben de kinderen (jaja, weeral) en den anderen de living verder aan de kant gedaan. Na het middageten tijd voor deel twee van de boodschappen en ook: alle oude schoenen die ik het afgelopen jaar verzameld had eindelijk op de container doen.

Toen we thuiskwamen bleek dat we het belangrijkste van de lijst nog vergeten waren: voor het avondeten zouden we zelf pizza’s maken en we waren de deeg vergeten dus nog rap even teruggereden en ik was dan op tijd terug voor het eerste vriendinnetje toekwam.

En ik denk dat het feestje nu al geslaagd is. Er waren vier vriendinnetjes en eentje is terug naar huis gaan slapen. Ze hebben allemaal zelf een pizza samengesteld en ik heb hem gebakken. Ze hebben buiten gespeeld en Michel heeft een CD gemaakt met muziek op die ze graag hoorden. Na het eten heeft iedereen dan zijn pyjama aangedaan en zijn de meisjes en Louis naar boven gegaan om nog een beetje te spelen terwijl ik Anna en Jan in bed probeerde krijgen. Een half uur later is Louis ook gaan slapen maar aangezien Jan en Anna nog wakker waren (Anna slaapt vanavond uitzonderlijk bij de jongens op kamer) heeft het nog zeker een uur geduurd voor het daar ook stil was.

De meisjes hebben gezelschapspelletjes gespeeld, met knuffels gegooid, gedanst, … en toen het tijd was om te gaan slapen is vriendinnetje E. naar huis gegaan. Het heeft daar uiteindelijk ook nog een uur geduurd voor het stil was, maar nu is het dus al een half uur platte rust.

Morgen deel twee: einde feestje Zelie en aanvang feestje Louis. Wat zal ik blij zijn als het morgenavond is want dan mag ik zelf meefeesten op een verjaardagsfeestje.

Mag ik even stoefen. over mijn kinderen. Niet dat ik dat anders ook niet doe, maar dus dan nog eens.

Grote kuisdag vandaag en morgen en de drie oudsten hebben zeer goed geholpen. Zelie in de eerste helft. Terwijl ik nog aan de brunch zat was zij al boven op haar kamer aan het opruimen. Daarna ben ik haar gaan helpen en hebben we samen afgestoft, gestofzuigd, opgeruimd, dingen versleurd van links naar rechs en terug, … Zelfs als ze het meer dan beu was deed ze nog voort. Grote pluim dus voor ons juffrouwke.

Daarna mocht ze rusten en was het aan de jongens om hun steentje bij te dragen en alhoewel ik hen al eens meer tot de orde moest roepen hebben ze toch meer dan hun best gedaan: alles mooi gesorteerd en weggestoken, afgestoft, gestofzuigd (tot hij het begaf), dingen versleurd van hier naar daar en terug, geveegd, …

En daartussen liep Anna. Ik vreesde dat ze achter onze rug alles weer zou uithalen, maar dat heeft ze niet gedaan. Ze liep tijdens de hele kuisnamiddag bij ons, zowel in haar en Zelie hun kamer als in Jan en Louis hun kamer, maar nooit echt in de weg en ze liet al het opgeruimde mooi staan.

Mijn kinderen hebben hun pluimen echt verdiend vandaag.

Niet zo vlot als ik wil, maar toch. De badkamer is dus gisteren af geraakt, kinderen hun kamers zijn sinds deze namiddag spik en span in orde en ik wou nog de living doen, maar mijn stofzuiger heeft ’stop’ gezegd. Zomaar. In het midden van een ruimte. Geen kik meer uit te krijgen. Ik hoop op oververhitting en dat het betert tegen morgen, anders is het miserie. Ware het dus niet van dat, de living zou ook gedaan zijn.

Maar soit. Morgen nog de keuken een beetje deftig krijgen, boodschappen doen en een beetje voorbereidingen voor de feestjes en als de stofzuiger het weer doet nog eens in de living passeren.

‘t Wordt krap maar doenbaar (realisme is soms ver te zoeken bij mij, ik weet het).

Wij wonen waarschijnlijk toch in één van de aangenaamste buurten van Gent en ik vind het zalig om hier te wonen.

Neem nu gisteren. De drie oudsten speelden op de computer en Michel zat buiten op straat te lezen. Anna had haar stoeltje gepakt en had er zich bij gezet en ze straalde ronduit toen ik ook mijn stoel op straat zette om een beetje te lezen. De buren passeren dan en dan wordt er vriendelijk geknikt of een praatje geslaan. Ongelooflijk wijs is dat.

Of neem nu vorige week. Toen de buren vanop de hoek de tafel hadden buiten gezet en de buren van schuinover hadden geïnviteerd om te komen eten en op die manier alle buren zagen passeren en er een praatje mee maakten.

Of neem nu gewoon nu. Het raam staat open in de living en zo horen we de buren die op straat staan te babbelen.

Gewoon een stapke buiten zetten en ge hebt direct kontakt. Zalig toch?

i. vraagt om hulp en toen ik het eerst las (een paar dagen geleden in een mail) keek ik direct naar de agenda om mij dan te schieten. Het is vakantie en voor zover dat ik weet hadden wij geen (vaste) plannen om dingen te doen en dus kon ik toch best eens een namiddag gaan helpen, niet?

Echt vaste plannen hebben we niet, ware het niet dat we net maandag nog een mail kregen. Van onze keukenmakers en dat zij volgende maandag beginnen in ons huis. Wat inhoudt dat alle kasten moeten leeggemaakt worden en de kasten zelf dus moeten weggedaan worden.

Bijkomende plezantigheid. Zelie en Louis hadden nog een verjaardagsfeestje tegoed en hebben we dat nu net niet dit weekend gepland. Van alle twee. Zelie doet van slaapfeestje vrijdagavond tot zaterdagvoormiddag en Louis heeft zijn feestje zaterdagnamiddag.

Naast de keuken moet dus ook de badkamer, de living en Zelie haar kamer een zeer grondige beurt krijgen, kwestie dat de logeetjes een beetje proper liggen en zich deftig kunnen wassen.

Deze voormiddag al een goede start genomen met de badkamer en het ziet er naar uit dat die vanavond wel afgewerkt zal geraken. Deze namiddag heb ik de werken al onderbroken om met de kinderen naar het openluchtzwembad te gaan: veel te schoon weer om binnen te blijven en er kwam een uitnodiging van iemand die ik niet kon weerstaan (zowel de uitnodiging als de persoon). Morgen zullen we ons dan kunnen concentreren op de slaapkamer en living en dan overmorgen de keuken leegmaken en kuisen.

Het wordt hard werken de komende dagen, net als i. en dus jammer genoeg zal ik geen paar uur kunnen missen om daar te gaan helpen. En neen, dit is dus geen oproep om hier te komen helpen

Er zijn dingen die ik wil schrijven en ik kan niet.

Kan niet, omdat ik er al flarden van vergeten ben en gedeeltelijke dingen dan niet meer zo leuk zijn. Kan niet, omdat ik er niet mag over schrijven. Kan niet, omdat ik eigenlijk niet wil. Kan niet, omdat.

Dus ga ik maar niet schrijven. Dat is ook een mogelijkheid.

Daar zit ik nu dus al jaren mee in mijn hoofd: pleegzorg. Als de kinderen groter zijn zodat we hen dat kunnen uitleggen én als ons huis (genoeg) in orde staat om dat kind op te vangen.

En wat lees ik nu bij den anderen: hij dus ook. Zonder dat we daar eigenlijk al over gebabbeld hebben. Komt dat tegen.

Ziedewel dat er iets was waardoor ik voor hem gekozen had.

Eindelijk nog eens een rustige dag vandaag. Ganse dag niets gedaan en deugd dat dat kan doen.

Anna heeft deze ochtend geslapen tot bijna 11u. Het was de de laatste dagen al overduidelijk dat ze dringend aan rust toe was en ze heeft dat vandaag duidelijk genomen. Een ander kind krijgt ge dan. Geen drama’s meer voor het minste. Goed voor ouders en kind dus.

In de namiddag zijn we even tot bij mamie gereden. Even een bezoekje en ook een paar dozen halen want het wordt tijd dat we de keukenkasten leegmaken: we hebben nieuws gekregen dat ze hier volgende week beginnen.

Jan is duidelijk ook moe want tegen dat we toekwamen was hij in slaap gevallen. Geen slecht humeur van deze keer toen ik hem wakker maakte, ‘t was nog dat geluk. Voor de rest was het gezellig, zoals altijd en we hebben het niet te laat getrokken. Ik wou dat de kinderen vanavond zeker op tijd in bed zaten, vooral Jan en Anna dan want ze hebben duidelijk opnieuw nood aan een vaster ritme.

Voor het het eerst in weken zaten Anna en Jan op uur in bed. Op tijd gegeten, in bad en zelfs nog tijd over voor een verhaaltje. Eens in bed heb ik geen kik meer gehoord en ik vraag mij af hoe lang ze morgenvroeg zullen slapen.

Voor de komende weken, tot we op vakantie vertrekken, staat er niets speciaals meer op de kalender, en dat is maar goed ook. Af en toe gaan we nog een uitstapje maken, maar het zal nu echt op vakantieritme zijn: op het gemak en niets moet, alles mag.

Regen op de middag en kort na de middag en toen niets meer. Eigenlijk wel warm buiten en kinderen die een beetje frisse lucht nodig hadden en dus sprongen we op de fiets en gingen naar het Astridpark.

Fijne mensen, leuke atmosfeer, veel te doen voor de kinderen en genoeg te eten en drinken. Wreed hard gelachen en gezellig gebabbeld en de kinderen zien heen en weer zwaaien in een boom. Zelfs Anna wou een poging wagen maar besloot dan toch dat het (nog) niets voor haar was. Ondertussen ook gebabbeld met een paar Finnen die hier twee maanden verblijven. Heel fijn.

En toen we naar huis gingen was het beginnen regenen. Het viel nog mee toen. Een kalme regen en het was nog altijd warm buiten dus eigenlijk zelfs aangenaam. Tot we zo’n tweehonderd meter verder waren en het harder begon te regenen. En nog harder. Bakken vielen naar beneden en tegen dat we thuis waren waren we doorweekt.

Snel naar binnen, natte spullen uit, goed afgedroogd en pyjama’s aangedaan. Maar wel een zeer leuke namiddag, een regenbui waard.