San's Weblog

Vanavond op CSI: “One minute, they’re trading cupcakes on Facebook …”

Ik vind dat grappig, ik.

Er zijn serieuse veranderingen op til op het werk. Beslissingen werden genomen en de gevolgen zullen pas echt merkbaar worden na de kerstvakantie.

Wat het juist zal geven, dat weet ik niet. Niemand nog trouwens. Of het beter zal worden of slechter, dat weet ik dus ook niet.

Spannend hé.

De ochtendrituelen hier zijn nogal stresserend, om het zacht uit te drukken. Vier kinderen en twee volwassenen die zich moeten klaar maken om respectievelijk op tijd naar school en werk te geraken, ik moet er u geen tekeningetje bij maken.

Onze routine is dat ik de kinderen wakker maak en hen help kleren te kiezen. Zij kleden zich dan aan, al dan niet met (mijn) hulp, tegelijk met papa. Papa gaat met de kinderen naar beneden om hen eten te geven en de koeken en fruit klaar te zetten terwijl ik mij klaarmaak. Tegen dat ik beneden kom zijn de kinderen bezig met eten, ligt alles klaar voor de boekentas en kan papa naar het werk vertrekken. Ik moet hen dan nog ‘enkel’ achter de vodden zitten om voort te maken.

Michel is dus altijd als eerste de deur uit.

Avondritueel, dat valt allemaal wel mee, maar uiteindelijk komt het erop neer dat de laatste die binnenkomt ’s avonds, ook de deur sluit. De sleutels worden dan van de deur afgetrokken en op hun vaste plaats gelegd, mooi buiten rijkafstand van onverlaten die het in hun hoofd zouden krijgen om het raam van onze voordeur in te smijten.

Die sleutel, die ligt dus altijd op dezelfde plaats ’s ochtends. Dus die wordt ’s ochtends bovengehaald, op de deur gestoken en dan wordt de deur opengemaakt. Nog een ritueel: die sleutel blijft dan mooi zitten tot de laatste de deur uitgaat: de kinderen en ikzelf dus. De laatste weken nog meer dan vroeger, want Michel heeft momenteel geen sleutel van de voordeur, dus a fortiori is de voordeursleutel MIJN sleutel want ook hangende aan MIJN sleutelbos (met autosleutels, fietssleutels, werksleutels, … aan).

Deze ochtend wou ik dus de deur achter mij dichttrekken en ik vond mijn sleutels niet. Niet op de deur, niet op hun normale plaats, niet in de keuken, niet op de grond, niet achter hun normale plaats, niet in mijn handtas, … nergens te bespeuren. Enige mogelijke plaats waar ze zouden kunnen zijn was dus bij Michel: hij had toch de deur opengedaan deze morgen?

Proberen bellen. Geen succes wegens GSM niet aan. Dan maar de fietsen gepakt, de voordeur opengelaten en de kinderen met de fiets naar school en peutertuin gebracht. Gebeld naar mijn baas dat ik dan vandaag zou thuiswerken (ik kan moeilijk de hele dag ons huis laten openstaan) en de mannen van de werf verderop in straat mijn excuses aangeboden voor het in beslag nemen van de door hun gereserveerde parkeerplaats, maar dat ik mijn auto niet kon verzetten. Eens terug thuis den anderen gemaild of hij mijn sleutels had.

Eerste antwoord: neen! en dus sloeg de volle paniek bij mij toe: waar zijn die dan in godsnaam gebleven? Terug mijn stappen nagegaan van de laatste anderhalve dag (laatste keer met zekerheid gebruikt toen ik de kinderen zaterdagmiddag van de turnles haalde met de auto) en als ik ze al van toen kwijt was, wou dat zeggen dat ik de voordeur gedurende twee nachten niet op slot zou gedaan hebben. Nochtans was ik ervan overtuigd dat ik zondagochtend, toen ik koeken ging halen, de deur opengedaan had (mét sleutel) en dat ik gisterenavond speciaal terug naar beneden gekomen was om de deur op slot te doen. Begon ik nu echt door te slaan?

Opnieuw mail naar de wederhelft: hebt ge die echt niet? Hoe hebt ge dan de deur opengedaan deze ochtend of stond ze open?

Antwoord: ‘Vanmorgen heb ik de deur denk ik met mijn sleutels opengedaan’. Iets wat dus pertinent niet waar was gezien hij geen sleutel heeft van de voordeur. Ik heb hem dus maar eens op de feiten gewezen en toen heeft hij pas echt gekeken welke sleutels hij bij zich heeft. Juist. De mijne.

Enfin, eind goed al goed. Ik zat al met scenario’s in mijn hoofd van bellen naar allerlei instanties voor extra sleutels te maken en dan er met mijn fietske overal achter moeten rijden. Van werken zou er dan niet veel in huis komen, vandaag.

‘t Is dus in orde, maar hij zal toch met een schoon excuus mogen afkomen hoor vanavond.

Onze keuken is nog niet af, maar zo content dat ik er al van ben. Ongelooflijk. Vooral dan van de dingen die ik *absoluut* wou hebben … en gekregen heb.

Neem nu de stoomoven. Dit weekend had ik kippebillen gekocht maar had geen gelegenheid gehad om ze klaar te maken. Vanavond dan maar klaargemaakt in de stoomoven. Even in het boekje gekeken, stand en minuten gekozen, ingestoken zonder enige kruiden (stond in het boekje: pas kruiden als het eten er weer uit kwam) en als het klaar was geproefd. Awel, lang geleden dat ik zo’n lekker kieken gegeten heb: sappig en vol smaak, en het was niet eens een speciaal duur kieken, gewoon een van op de markt.

En dan onze vergruizelaar, zalig gewoon. Het kieken achteraf van vel en been ontdaan en geen afval in de vuilniszakken die de katten dan zouden openkrabben om eraan te kunnen. Gewoon alles in de pompbak, knopke indrukken en alle vuiligheid direct weg.

En dat extraatje dat Michel gekozen heeft, de kraan met dat lichtje in, ook wreed content van. Zeer gemakkelijk om hebben. Maakt alles veel klaarder en is eigenlijk zeer handig, al moet ik toegeven dat ik nogal sceptisch was toen hij daarmee aankwam. Indertijd dacht ik alleen: ‘t is tenminste een schone kraan en zo geen mastodont waar hij eerst zijn oog op had laten vallen. Blijkt dat het dus niet alleen een wreed schone kraan is, maar nog wreed praktisch ook.

De kasten geraken meer en meer afgewerkt en krijgen dus meer en meer hun definitieve bestemming en dat is ook ongelooflijk handig. Eigenlijk ook handig dat we maar stukje bij beetje kasten krijgen. Op die manier moet ik ze niet allemaal tegelijk vullen en dan tot het besluit komen dat ‘die’ plaats eigenlijk niet de juiste is. Nu wordt een kast afgewerkt, blijft die een tijdje leeg tot we bekeken hebben wat er nog allemaal geen definitieve plaats heeft, en dan wordt op het gemak gekeken wat daar best zou passen. Nog geen enkele kast moeten herinrichten tot nu toe.

Oh ja, en heb ik trouwens al gezegd hoe vreselijk mooi ik het nu al vind?

‘t Heeft lang geduurd en we hebben er zelfs jaren over gedaan om maar tot een kleur te komen, maar toen waren we er plots uit, vonden we de mensen waar we ons goed bij voelen om de keuken te zetten en alles valt nu mooi op zijn plaats.

Het was hier wat stil de vorige week, maar zoals al eerder gezegd: mijn sociale leven gaat met dalen en pieken. Enige vorm van regelmaat is ver te bespeuren. En dus was vorige week er een van pieken. Maandag, dinsdag én donderdag was er vergadering.

Eén ervan was trouwens voor de oudervereniging, weetwel, waar ik opnieuw verkozen moest worden. Zeven kandidaten voor vijf plaatsen en zo hadden we voor het eerst in drie jaar verkiezingen. Best wel spannend, alhoewel je toch wel weet dat als je een beetje je best gedaan hebt, je wel herverkozen zal zijn, wat dus ook gebeurd is. Maar wel dus drie nieuwe kandidaten en ze leken alledrie wel gemotiveerd én toffe mensen, maar er was er maar één die kon winnen. Een goede aanwinst denk ik en zij heeft nu twee jaar om dat te bewijzen

Verder nog een verjaardagsfeestje op vrijdag, de gebruikelijke kinderactiviteiten op zaterdag en sinds gisteren zijn de scouts ook weer begonnen. Gisterennamiddag even met Jan naar het Festival van Vlaanderen (M@de festival) en dan was er ’s avonds nog een drink na de scoutsvergadering die eigenlijk wel wat uitgelopen was.

Deze morgen vroeg uit de veren (afschuwelijk, zo op ‘mijn’ uitslaapdag) want er stond een rondleiding op het programma op de werf aan het Sint-Pietersstation. Wreed interessant en nu weet ik veel beter wat de plannen zijn en hoe de tekeningen te interpreteren, maar daarna was er nog een drankje en ook dat is een beetje uitgelopen.

Zo goed als pas thuis en nu de kinderen oppakken en eens gaan kijken wat er zoal te doen is op deze allerlaatste Flikkendag.

Volgende week belooft een pak minder druk te worden. Oef! Er staat maar één ding op de planning, en dat is dan nog voor zaterdag: Coldplay! Iets waar ik dus al lang naar uitkijk. In de loop van volgende week maar goed uitrusten zodat ik er tegen dan fris opsta.

Er zijn zo van die dagen dat het echt niet vooruit gaat en vandaag is er blijkbaar zo één van. Gisteren en eergisteren vloog ik door het werk, vandaag moet ik mij slepen. Nul concentratie, vlug afgeleid (is hetzelfde zekers?), totaal niet geïnteresseerd (waardoor het nog moeilijker gaat).

Morgen beter en ondertussen maar voortploeteren want al hetgeen desondanks toch afgewerkt geraakt is dan ook gedaan.

Typen met twee vingers (wijsvinger linkerhand en duim rechterhand) waarvan een schel(leke) vlees af is: niet aan te raden.

Oh ja, en als ge gewoon zijt om blind te typen: moeilijk typen zeg.

Oorzaak: koken voor mijn vader (konijn met dragon en basilicum uit Smakelijk 2 – zeer lekker trouwens) waarbij ik gebruik heb gemaakt van de mandoline en van een wreed goed groot mes. Nu ja, den dag dat ik ga koken zonder verwondingen, dan zal ik toch wel een groot feest moeten geven. Gelukkig zijn ze niet altijd zo pijnlijk, die verwondingen dus.

Als het op mode aankomt, kan ik mij soms toch echt ergeren hoor.

De laatste trend: overal 3/4 mouwen. Op zich heb ik daar niets op tegen, in sommige gevallen is dat zelfs wreed wijs en hier en daar heb ik wel een truitje met 3/4 mouwen, maar in een winterjas? Gasten, peis toch ne keer na! Een winterjas dient om u warm te houden, in de winter, ALS HET KOUD IS! en als uw mouwen dan niet lang genoeg zijn, dan werkt dat niet hé.

‘k Heb een nieuwe jas van doen en ‘k heb er al een paar gezien die mij wreed aanstonden … tot ik de mouwen zag dus.

Stomme modetrends, niet te doen.

Gisteren was ik naar een programma aan het kijken op de TV. ik keek op mijn uurwerk en zag dat het 22u15 was en dus dacht ik: na dit programma rap mijn bed in want ik ben veel te moe.

En toen was het plots een kwartier later. Ik was blijkbaar prompt in slaap gevallen voor de TV. In plaats van het programma uit te kijken ben ik dan maar direct in bed gekropen.

Te moe om goed te zijn dus. Vanavond nog eens op tijd in bed kruipen is de boodschap, want alhoewel ik zalig geslapen heb vorige nacht, ik ben nog niet veel meer uitgerust.

Toen ik zwanger was van Anna besloot ik mijn sociaal leven weer serieus op te krikken, na de bevalling dan wel. Sinds Zelie was dat allemaal een beetje op een (soms vreselijk) laag pitje gezet. En toen kwam Louis erbij. Dan Jan. En uiteindelijk Anna.

Die kalme jaren, dat was nodig. Babies zijn druk, kleine kinderen ook, en telkens er eentje bijkomt moet ge toch weer een beetje uwen draai vinden én proberen genieten van al dat nieuwe leven. Maar zeven jaar was meer dan genoeg geweest en ik nam mij voor om hoedanook weer iets voor mijzelf te doen, na de geboorte van Anna dus.

Toen Louis naar school ging had ik al de eerste stappen gezet en mij opgegeven als klasverantwoordelijke. Drie vergaderingen per jaar was zoveel niet gevraagd en zo kwam ik een beetje meer in contact met de school. Altijd interessant om te weten wat er zoal omgaat in de school van uw kinderen en het contact met andere ouders (lees ‘volwassenen’) was ook niet te versmaden.

Twee jaar geleden heb ik dan een volgende stap gezet: ik gaf mijn kandidatuur op voor de oudervereniging en het lukte: ik werd lid van de raad van bestuur. Maandelijks vergaderen deze keer en vooral: navergaderen. Wreed toffe en wijze mensen leren kennen en mijn sociaal leven is weer volledig hersteld (niet alleen daardoor hé, maar dat was er een deeltje van).

Dat eerste jaar was nog een beetje aftasten: wie wat doet en hoe ik daarin pastte en waar ik kon helpen. Het tweede jaar vond ik zo ‘mijn’ dada’s en ik denk dat ik dat wel goed gedaan heb.

Het mandaat is voor twee jaar, wat dus wil zeggen dat ik dit jaar mij opnieuw verkiesbaar moet stellen. Een paar weken geleden heb ik dus opnieuw mijn kandidatuur ingezonden en volgende week is het verkiezing. Spannend hé.