San's Weblog

Vanavond weer eens een hoofdstukje afgesloten in de opvoeding van de kinderen: vandaag was het de laatste dag dat Anna naar de peutertuin is gegaan. Morgen is Michel thuis, overmorgen ben ik thuis, dan is het weekend en op maandag begint Anna met de kleuterschool.

Voor haar twee kinderverzorgsters heb ik een schoon boekeetjen gekocht en vanavond heb ik er eentje laten afgeven door Anna (‘s ochtends en ‘s avonds is er telkens maar één iemand). Zij zal dan de tweede afgeven aan de andere verzorgster morgen.

Drie kinderen zijn daar geweest. Drie kinderen die zich daar zeer goed gehad hebben en er qua ontwikkeling met sprongen op vooruit gegaan zijn. De juiste en nodige stimulaties en verzorging en liefde gekregen tijdens de uren dat wij er niet konden zijn. De kinderverzorgster vroeg of wij content zijn geweest van hen. Uiteraard, anders zou ik er geen drie kinderen naartoe gestuurd hebben.

Onze kleinste meid is nu officieel geen peuter meer. Snif.

Een tijdje geleden werd een mail rondgestuurd bij het Project. Ketnet zocht kinderen van het 1e of 2e studiejaar om deel te nemen als publiek in een nieuwe show van Kobe. Ik heb dus één zoon die voldoet aan die vereiste, dus schreef ik hem onmiddellijk in.

De dag nadien kreeg ik al telefoon van de productie: dat Louis mocht meedoen. Er werden enkele data voorgesteld en we spraken concreet af voor vandaag, de opname van deze namiddag. We moesten er stipt om 13u zijn en het zou tot 19u duren. Zes uur dus. Het beloofde een lange dag te worden.

Dus vertrokken Louis en ik vandaag om 11u40 richting Schelle. Geen verkeersproblemen onderweg, wel even schrik gehad toen we bij de Kenndytunnel kwamen omdat er een file werd aangekondigd, maar eens daar was er niets te zien. Louis en ik waren wel zo aan het babbelen dat ik veel te laat de afslag naar de A12 misten en verder op de ring dus rechtsomkeer moesten maken. Behalve deze kleine kink ging de rest zeer vlot.

We waren er uiteindelijk 25min te vroeg, konden dus op ons gemak ons broodje opeten en waren dan nog 15min voor aanvang aanwezig. Uiteindelijk zijn ze de kinderen pas om 13u30 komen halen: tegen dat de ‘ochtendploeg’ vertrokken was en de crew gegeten had en al en zo … en ik zou Louis niet meer terugzien tot na de opnames: ze zouden drie shows opnemen.

Maar ik was voorzien want alhoewel ik vandaag dus niet op het werk was, was ik wel degelijk aan het werk. En het is goed gevlot: met oortjes in de computer en muziek op om niet afgeleid te worden door al het gebabbel rondom mij, heb ik bijna vijf uur non-stop kunnen werken. Meer gedaan dan een hele dag op mijn bureau. Zalig gevoel.

Blijkbaar ging het ook vlot met de opnames. Na de eerste opname kwam één van de mensen van het programma langs om te zien of alles in orde was bij ons (er was water en koffie, we kregen eerst cake en later nog broodjes; Jaja, ook de ouders/begeleiders werden verzorgd) en ze zei dat het een goede, enthousiaste groep was waarmee het zeer goed werken was. De eerste opname zat er al op en blijkbaar was dat zeer vlug, zeker als ze vergeleek met de groep van de voormiddag.

De volgende opnames zijn blijkbaar ook zeer vlot verlopen want om 18u15 was alles al afgelopen. Met een zakje en een MegaMindy spel werden de kinderen dan terug meegegeven. Louis straalde gewoon en heeft zich blijkbaar zeer goed geamuseerd.

Om ‘onze’ dag nog een beetje te rekken zijn we dan lekker gaan Quicken, dan nog een kort bezoekje aan mamie en grandpère en uiteindelijk tegen 20u15 thuisgekomen.

Louis en ik hebben genoten van ‘onze’ tijd samen. Volgende week (of een beetje later) krijg ik een mailke om te weten wanneer de uitzendingen zijn. Ik hou jullie ook op de hoogte hoor.

(titel gestolen van hier)

Ik mag dan al in de commentaren schrijven dat ik mijzelf dat afgeleerd heb, zo ‘s nachts liggen piekeren. Meestal is dat ook zo. Maar heel af en toe slaat het toch weer toe, dat gevoel van allesoverheersende paniek. Kloppend hart, het zweet dat mij uitbreekt, woelen in mijn bed.

Het is nu toch al vier jaar geleden, maar gisteren had ik het weer zitten. Ik wist het voor ik in bed kroop dat het weinig nut zou hebben, en dus rekte ik het maar om naar bed te gaan: nog een programma hier, nog iets dat opgenomen was bekijken, nog een beetje op de computer prutsen, … Tegen dat het half twee was was ik zo moe dat het nu wel *moest* lukken.

Twee uur later ben ik weer uit bed gekropen en had ik het opgegeven om te proberen verder te slapen. De computer dan maar bij mij in bed genomen en naar House gekeken, de eerste drie afleveringen van seizoen vier.

Om half zes kordaat dan maar de computer weggelegd om toch nog een poging te wagen en het is relatief gelukt: eerst geslapen tot 7u15 en mij dan nog eens gedraaid en geslapen tot 9u.

Kon erger. Hopelijk ben ik tegen vanavond een beetje meer gekalmeerd en kan ik in slaap vallen. Anderzijds: zo geraak ik rapper door seizoen vier van House natuurlijk.

‘t Is al even geleden, maar voor degenen die het gemist hebben, een voorbeeldje. Voor degenen die erbij waren, een herinnering (en sorry van de beeldkwaliteit, maar het is toch beter dan niets hé).

Coldplay, Antwerpen, Sportpaleis, 4 oktober 2008

Er was dit weekend Snow City in Gent: een promotie van Oostenrijk en Zwitserland als skilanden en zo. Je kon er op skilatten staan en snowboarden simuleren en in een band van een piste glijden en er stonden allemaal chalets waar je informatie en dingen kon krijgen of ook iets drinken.

Het ambetante is dat er op vrijdag en zaterdag nooit kans is om ergens naartoe te gaan, met al de kinderactiviteiten. Maar vandaag zou wel lukken.

Eerst deze namiddag een kort bezoekje van mamie en grandpère en nonkel Philippe en daarna zijn we nog eens gaan kijken. Het was al vijf uur tegen dat we konden vertrekken, dus veel hoop om nog iets te kunnen doen had ik niet.

Maar al bij al viel het nog mee. Die houten chalets werden voornamelijk bevolkt door reisbureaus, dus zo interessant was dat niet voor ons. Het belangrijkste voor de kinderen was immers de ijspiste om te skiën en de helling om af te glijden. De skipiste is dichtgegaan een paar minuten nadat wij er toekwamen, maar de helling bleef nog een tijdje open. Resultaat: de kinderen hebben in de gietende regen een klein half uur met een band naar beneden gegleden.

Als ik zeg ‘de kinderen’ is dat natuurlijk relatief. Zelie en Louis hebben dat gedaan. Jan is de eerste keer meegegaan naar boven en durfde toen niet mee te gaan met zijn broer of zus en ook niet met iemand van de begeleiders. Dus mocht ik naar boven, in een band kruipen en met Jan naar beneden. Let wel, Jan wou ook eerst niet met mij mee hoor: veel te veel schrik. Maar ik heb hem goed vast tussen mijn benen gestoken en stevig vastgehouden en dan wou hij, met toch nog wel enige tegenstand, toch glijden. Eens vertrokken vond hij het uiteraard superleuk en daarna moest ik nog eens met hem naar beneden glijden. Ik heb het op twee keer gehouden. Als hij nog eens wou, moest hij maar met iemand van de begeleiders mee of met Louis of Zelie, maar dat wou hij uiteindelijk niet en dus is hij met mij en Anna beneden blijven kijken.

Toen de helling sloot zijn Louis en Zelie nog even aan een jeansbroek gaan hangen (don’t ask) en hebben daarmee elk een bandana gewonnen en heeft Louis er nog een doos chocolade bovenop gekregen. Dat laatste was eigenlijk dankzij mij, want terwijl Louis stond te wachten op zijn beurt bleven er grotere kinderne hem voorbij steken. Toen hij eindelijk kon kondigde de presentator aan dat de laatste kandidaten geweest waren. Dus heb ik gevraagd of Louis toch nog eens mocht aub gezien hij toch al een tijdje stond te wachten en telkens voorbij gestoken was. De presentator gaf dan maar toe en alhoewel Louis minder lang was blijven hangen dan het andere kindje, kreeg hij een extra doos chocolade ‘omdat de mama zo hard gesupporterd heeft’. Straks dus eens proeven of het lekkere zijn.

Tegen dan waren we doorweekt en zijn we terug naar huis gegaan, hebben we thuis onmiddellijk onze pyjama’s aangedaan, heb ik iedereen zijn haar gedroogd en gaan we nu bokes eten.

Daarnet was ik met het middageten bezig, of beter, de opruim achteraf, terwijl de kinderen boven speelden. Blijkbaar waren Louis en Jan in één of ander spel verwikkeld want ze waren het hele scenario aan het overleggen: en dan zegt die dit en dan doe ik dat en dan doe jij dat en dan …

Zo ging het over en weer. Met de nodige onderbrekingen van ‘neen neen, dan moet het … ‘ zus of zo en overleg heen en weer over hoe het hele spel moest verlopen.

Als ik hen zo bezig hoor verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht en dat om verschillende redenen. Niet het minst omdat ze zo samen bezig zijn. Maar ook de gedachte alleen al dat ze een gans scenario aan het bespreken zijn van een spel dat nog moet gespeeld worden en daar dan minutenlang of zelfs tot een uur toe aan bezig kunnen zijn en dat het spel uiteindelijk dan niet gespeeld wordt of maar voor een deel.

Zalig gewoon.

Het enige voordeel aan het winteruur: er is een extra uur vandaag en aangezien zondag mijn ‘uitslaapdag’ is komt dat wreed goed uit: geslapen tot half twaalf … oud uur dus, zodat ik nog tijd had om eerst te ontbijten vooraleer aan middageten te moeden denken.

De kinderen hadden dat uiteraard niet door. Meestal slapen ze in het weekend toch minstens tot half acht en uiteraard stonden ze uitgerekend deze ochtend om 7u05 oud uur, of dus 6u05 nieuw uur aan mijn bed. ‘k Heb ze terug naar bed gestuurd, maar het had niet veel effect. Nu ja, uiteindelijk hebben we daar weinig last van want ze zijn oud genoeg om zich voor de TV te plaatsen (jaja, slechte ouders wij) en ons nog een paar uur te laten slapen.

Ondertussen op het gemak dus bekomen. ‘k Ga eens aan het middageten beginnen, zie.

Vanavond ga ik voor de eerste keer kwissen. Een relatief unicum voor mij. ‘t Is niet dat ik nog nooit gekwist heb. Allez, ik denk toch dat ik ooit al ergens eens heb meegedaan met een kwis. Eigenlijk weet ik het dus niet zeker, dus vandaar: een relatief unicum.

Het is met een paar mensen van het project en ik weet zeker dat zij dat wel al gedaan hebben, gekwist. Ik heb hen gewaarschuwd dat ik ‘niets’ weet, maar ik mocht toch meegaan. Ik hoop dus dat ik af en toe een inval heb en zo niet, dan zal ik toch een mooie decoratie zijn. Maar het is voor het goede doel (‘k wist ‘t kwis van Hand in Hand t.v.v. mensen-zonder-papieren), dus sowieso is het goed om alleen al mee te doen.

Tijd om te vertrekken. Duim eens dat ik ook iets kan antwoorden?

Veel gepraat vandaag. Met een andere mama over uitdagingen en hoe die al dan niet aangemoedigd worden. Met vriendin F. bij de koffie over de kinderen en hun pleziertjes en ‘probleempjes’, over de gezondheid en over de bezigheden.

Met de leraar op school over pesten en opvolgen. Met de zorgjuf over extra uitdaging of niet en hoe dat in de gaten te houden.

Ook veel gefietst. Van huis naar de scholen. Van school naar de koffieplaats. Te voet meegewandeld naar vriendin F. haar huis en ondertussen nog meer praten. Van het huis van vriendin F. naar school. Van school naar huis.

De twee uur dat we ‘s middags dan thuis waren heb ik nog eens een laatste keer genoten van het alleenzijn met Anna: dit is haar laatste vrijdag alleen thuis met mij. Volgende week zijn broers en zus ook thuis en daarna start ze met de eerste kleuterklas. Ik zal serieus mogen wennen.

‘s Namiddags van thuis weer naar school om de kinderen op te halen. Van school naar school naar huis. Van huis naar de fietsenwinkel om zowel mijn licht als het licht van Zelie haar fiets te laten herstellen … en dan te voet weer naar huis.

In de vooravond dan toch de auto genomen: na het vele fietsen waren zowel mijn jas als mijn truien eronder doorweekt geraakt en sinds ik toch geen fiets meer heb tot morgen … Ik moest dus niet ver zoeken voor een excuus.

Vanavond dan verwacht onverwacht bezoek gekregen van de voltallige scoutsleiding van Zelie. Verwacht omdat ze eerder deze week gebeld hadden dat ze zouden afkomen; onverwacht omdat ze de afspraak nog gingen bevestigen en dat niet gedaan hadden. Maar welkom waren ze sowieso. Altijd leuk om de mensen die voor uw kinderen zorgen eens even op het gemak te kunnen spreken. Binnen een paar weken komen ook de leiding van Louis op bezoek. Als het even sympathieke mensen zijn dan gaan ze alletwee een goed jaar tegemoet.

En na al die actie kruip ik nu in mijn bed want morgen is het nog altijd geen vakantie: die begint pas als de kinderactiviteiten ook een weekend rusten.

Deze ochtend zat ik op de trein met een collega en ik vertelde haar van Anna haar ‘spuugaanval’ gisteren. Zij komt net terug van Engeland en blijkt dat daar een serieus virus aan het rondgaan is: zwaar braken maar na 48u is het gedaan. De mensen worden daar aangeraden NIET naar de dokter te gaan, maar het uit te zieken en vooral: thuis te blijven, kwestie van de patiënten in de wachtkamer of mensen op straat niet ook nog eens te besmetten.

Enfin, lange inleiding om tot eigenlijk iets heel anders te komen.

Toen ik nog op kot zat, zat ik in een gebouw met zo een achterhuis aan en daar woonden de eigenaars. Met twee kleine kinderen: een baby en een kind van 2j. Toen ik eens tijdens de Gentse Feesten op mijn kot stopte om het één of ander op te halen/af te zetten (het was 1u ‘s nachts) kwam ik de eigenaars in de gang tegen: ze kwamen net thuis van de Feesten en hadden hun kinderen alleen achtergelaten. Ah ja, want ze sliepen toch en ze werden nooit wakker. Mijn haar ging rechtstaan. Ik had toen nog geen kinderen, maar de gedachte alleen al van wat er allemaal zou kunnen gebeurd zijn …

Daar moest ik deze ochtend aan denken en dat was waarover ik met mijn collega praatte. Dat, toen Michel niet op tijd thuis was, er ouders zouden geweest zijn die hun kind in bed zouden gestoken hebben (want het slaapt toch) en er dan op gegokt zouden hebben dat de partner wel direct zou thuiskomen en alles in orde zou zijn. Of zelfs niet aan die gok zouden gedacht hebben maar gewoon zich geen zorgen zouden maken, want ze zijn toch niet lang weg en … het kind slaapt toch altijd.

Moest ik dat gedaan hebben én was Anna effectief in slaap gevallen, dan hadden er twee dingen kunnen gebeuren: ofwel was ze wakker geworden, had overgegeven en was dan een goed half uur in haar overgeefsel blijven zitten. Ofwel was ze niet wakker geworden, had overgegeven in haar slaap en was er misschien in gestikt.

De gedachte alleen al … mijn haar komt er recht van.