Archive for October 2008

Steken

Thursday 23 October 2008 om 20:51

Deze ochtend kreeg ik lichte buikpijn. Echt in mijn buik, niet mijn maag. Zo van die stekende pijn, alsof er een mes in wordt gestoken. Of beter ‘messen’ want het is op een drietal plaatsen.

De pijn was er, maar draaglijk dus ging ik werken. Uiteraard. Ge blijft toch niet thuis met buikpijn. Allemaal zever.

Deze middag dan gaan eten. De buikpijn was al een beetje verergerd, maar ik had honger, dus dan ga ik eten. Het eten op zich verergerde de buikpijn niet echt, alhoewel het ook wel niet zal geholpen hebben, want tegen dat het half drie was lag ik dubbel van de pijn. Dus dan maar de dossiers afgesloten, mijn laatste dingen verdeeld, computer afgesloten en naar huis getrokken.

Op de trein viel het al bij al nog mee: ik zat neer en keek naar House. Een goed afleidingsmanoeuvre blijkbaar. Maar toen ik moest afstappen sloeg de pijn weer in alle hevigheid toe.

De kinderen afgehaald en naar huis gereden, de tafel helpen dekken en het dan aan Zelie overgelaten om toe te zien of haar broers en zus goed aten: ik kon niet meer. Boven in de zetel gaan liggen en dat helpt gelukkig wel wat.

Ondertussen heb ik weer honger. Vreselijk veel zelfs. Maar ik ben bang dat het nog meer pijn gaat doen. Twijfels, maar ik denk dat ik mij maar even ga vasten en zien wat het morgen geeft.

Tags:
by San

En hoe hebt u uw avond gespendeerd?

Wednesday 22 October 2008 om 23:10

Ik heb mijn auto gekuist. Zo met een emmer met veel zeep in en een harde handborstel en dan maar tapijten schuren en dashbord afkuisen en hopen dat de radio nu nog gaat werken.

De voorgeschiedenis. Beeld u in, de hectische woensdagavond waarbij ik mijn tijd tussen 17u30 en 20u spendeer als taxichauffeur. Normaal moet het zo gaan:

  • 17u30: vertrek thuis/schoonouders richting Destelbergen – Franse les voor Zelie en Louis
  • 17u55: afzetten Zelie en Louis; vertrek zwembad Strop – watergewenningslessen Jan
  • 18u10: afzetten Jan en hem helpen omkleden; samen naar zwembad om hem bij de juffen te brengen
  • 18u25: vertrek naar huis om Anna af te zetten bij papa zodat zij op tijd naar bed kan
  • 18u45: vertrek thuis richting Destelbergen – afhalen Zelie en Louis
  • 19u00: vertrek Destelbergen richting zwembad Strop – afhalen Jan
  • 19u30: vertrek naar huis

Vooral dat laatste uur varieert nogal, afhankelijk van hoe lang Jan nog even blijft spelen in het zwembad na zijn les, maar over het algemeen zijn we tegen 20u ten laatste wel thuis.

Gisteren was er een kink in de kabel: toen ik thuiskwam om Anna af te zetten was Michel er niet. Zo lang mogelijk gewacht, maar dan toch maar met Anna (ondertussen in pyjama) vertrokken om Zelie en Louis (en Jan dus) af te halen. 8 minuten later vertrokken, dus ook te laat toegekomen in Destelbergen. Gezien Jan toch nog een beetje speelt, kon het niet zoveel kwaad om daar een beetje later te zijn.

Maar op de weg naar het zwembad is Anna plots beginnen overgeven. Niet zomaar een beetje: een ware fontein spoot uit haar mond. Resultaat: dashboard onder, grond onder, jas onder, pyjama onder, stoel onder, … denk aan een onderdeel in haar buurt en het zat onder het overgeefsel.

In het zwembad heb ik haar dan maar uitgekleed en haar daar onder de douche gestoken. Haar vuile kleren heb ik in Jan zijn zwemzak gestoken en ‘k heb haar een trui van Jan en van mij aangedaan. Haar stoel heeft gelukkig een overtrek, zodat die er rap af was en met Jan zijn handdoek heb ik er dan de laatste kleine stukjes nog afgedaan. De rest moest maar wachten tot we thuis waren.

Thuis Anna dan onmiddellijk omkleed en in bed gestoken, net zoals Jan en terwijl Louis en Zelie hun laatste dingen deden voor het slapengaan, heb ik een emmer genomen, vol zeep gestoken en ben ik de sporen gaan uitwi(a)ssen.

Leuk einde van de avond, nietwaar? En nu hopen dat het iets eenmalig was. Thuisgekomen heeft ze nog iets gedronken en dat lijkt binnen te blijven en ziek lijkt ze anders niet. Vingers gekruist houden.

by San

Uitstapje

Tuesday 21 October 2008 om 23:45

Toen we vanavond thuiskwamen schoot Osiris zich tussen de spleet van de net geopende deur. Zo rap was hij dat we nog net zijn staart zagen verdwijnen onder een auto die even verder geparkeerd stond.

Dat is namelijk de truuk van Osiris: aan de deur staan wachten tot we thuiskomen en als de deur nog maar een kier opengaat schiet hij zich naar buiten. Meestal kruipt hij dan onder de dichtsbijzijnde auto om dan van auto naar auto te lopen. In het begin liepen we er achteraan, maar daarna wachtte ik een kwartierke en toen ik de voordeur weer opendeed stond hij braaf te wachten.

Deze avond dan hetzelfde gedaan. Poes buiten, kinderen binnen, even poes roepen, poes loopt verder weg, deur dicht en vijftien minuten later weer open. En ja hoor, daar zat Osiris mooi voor de deur. Even roepen, hij kwam naar de deur en toen … toen moet er iets gebeurd zijn waar hij niet op gerekend had want plots schoot hij weer weg, als een pijl uit de boog. Poes weer weg dus.

Niet gepanikerd. Zelfde truuk als voordien uithalen dan maar. Vijftien minuten later deur opengedaan en… geen Osiris. Oeps. Euh. Nog even wachten dus en nog eens proberen. Maar geen Osiris te bekennen. De volledige straat afgezocht, maar geen teken van de poes. Na bijna anderhalf uur aan de voordeur staan roepen en uit het raam te roepen, nog steeds geen poes en ondertussen was het tijd voor Zelie om te gaan slapen. Ze had tranen in haar ogen van ongerustheid en ik probeerde haar toch gerust te stellen dat poezen meestal wel naar huis komen. Meestal dus.

Drie kwatier na haar bedtijd stond ik voor de x-ste keer uit het raam te kijken en te roepen en toen zag ik hem in de verte komen aanlopen. Direct naar beneden gegaan en de deur open gedaan en deze keer kwam hij wel binnen. Zelie kennende zou ze wel nog wakker zijn en dus ben ik maar direct naar boven gegaan om haar gerust te stellen.

Een uitstapje van een tweetal uur. Er staat ons nog wat te wachten.

Tags:
by San

Le nouveau trap est arrivé

Monday 20 October 2008 om 20:04

Toen we deze namiddag thuiskwamen stond er een bekende auto voor de deur. Aangezien het al laat was kon dat maar één ding betekenen: Peter was bezig met de trap te plaatsen.

En ja, ik had het juist geraden: onze nieuwe trap is zo goed als volledig geplaatst. Alleen de twee laatste treden moeten er nog op (en dan nog de leuning en …) en dat gebeurt morgen.

De zijkant langswaar we vroeger naar boven/beneden kwamen is dichtgemaakt met planken, kwestie dat we niet uit gewoonte rechtsaf naar beneden gaan in plaats van naar links mee te draaien. Alhoewel, dat doen zou eigenlijk wel een prestatie op zich zijn, maar better safe then sorry, nietwaar.

De kinderen vonden het wreed wijs: direct de trap op en af, op en af, op en af, … tot ik ze moest verbieden om er nog eens op te gaan.

‘t Is nen wreed schonen geworden, in dezelfde eik als onzen vloer boven zodat er een mooie overgang is. Ook kwa model is hij wreed schoon, veel schoonder dan den trap naar het tweede verdiep.

Weer een stapje verder in de afwerking van onze keuken. Joepie!

Tags:
by San

Plannen

Sunday 19 October 2008 om 22:52

Er waren halve plannen voor vandaag. Vaag  overeengekomen vorige vrijdag: als er zondag niets te doen was en als het mooi weer zou zijn en als … Ge kent dat wel. We gingen deze voormiddag bellen om te concretiseren.

Anna was lastig deze ochtend en klaagde over oorpijn. Nu ja: ze klaagde eigenlijk ook gewoon, oorpijn was maar één van de dingen. Aandacht is waarschijnlijk het beste medicijn, een beetje Junifen helpt ook altijd en ja hoor, een half uur later was er niets meer aan de hand.

En toen werd er eindelijk over en weer gebeld om concreter af te spreken en bleken we alletwee een beetje niet veel zin te hebben. Hier omdat ik een beetje ongerust was over Anna, daar omdat er hoofdpijn was en kinderen die niet echt zin hadden om iets te doen.

In plaats van weg te gaan met de kinderen heb ik dan maar gekookt, een middagdutje gedaan, de kinderen fruit gegeven en de keuken opgekuist en dan voor het avondeten gezorgd.

‘t Is ook een plan.

Tags:
by San

Ik ben zo blij! Zo blij!

Saturday 18 October 2008 om 20:36

En het heeft niets met mijn neus te maken. Wel met mijn mama.

Zelie was het eerste kleinkind in de familie, zowel langs mijn kant als langs Michel zijn kant. Philippe, Michel zijn broer, had in het begin van de zwangerschap gezegd dat hij hoopte dat het een meisje ging zijn zodat hij er ‘katjen’ tegen zou kunnen zeggen. Dat is dus blijven hangen en zo kwam het bijvoorbeeld dat we voor een poes kozen op het geboortekaartje.

Dat ‘katjen’ tegen Zelie zeggen, dat is er gelijk nooit van gekomen. Maar ze kreeg wel een armbandje met poesjes en een kettingetje met een poesje.

Dat kettingetje, dat was een kadootje van mijn mama. Dat lag een heel lange tijd op één bepaalde plaats in huis en plots lag het daar niet meer. Gezocht in de buurt, onder en boven, achter en voor, maar geen spoor meer van te vinden. Ik vond het dubbel erg omdat het een kadootje was van mijn mama, die inmiddels overleden was, en mijn dochter dus nooit het kadootje van haar oma zou zien, nooit zou weten wat ze gekregen had.

Na de geboorte van elk kind hielden we een doopsuiker opzij als aandenken. Niet zo moeilijk want ik had er altijd meer dan genoeg. Er staat hier dus zo’n mandje met allemaal doopsuikertjes in en vanavond haalde ik de mand eens uit om te tonen wat ik gemaakt had voor elk kind.

Tussen het rommelen door vond ik een juwelenzakje. Ge weet wel, zo’n rood fluwelen dingske. Ik had dat ooit gehad met een broche in en dus dacht ik dat het mijn broche was die erin zat. Ge kunt u mijn verbazing dus inbeelden toen er een fijn kettingetje uitkwam met een poezenhangertje in plaats van een broche. Het was het geboortekadootje van mijn mama voor Zelie.

Jippie Jee big time dus.

by San

Warmere tijden zijn aangebroken

Friday 17 October 2008 om 22:19

Na vorige winter werd de verwarming uitgedaan (uiteraard; ‘t zou nogal stom zijn om de verwarming tijdens de zomer aan te laten) maar toen ik ze dit jaar wou aansteken werkte ze niet meer. Was het doordat ze bijna een half jaar niet gewerkt had of had het te maken met het feit dat er in de keuken twee toestellen afgekoppeld geweest zijn, toeternietoe: de chauffage werkte niet.

Overdag en ‘s avonds vond ik dat nog zo erg niet: een extra deken ‘s avonds en overdag zijn we dan toch meestal niet thuis en ook, het is uiteindelijk nog altijd niet echt koud geweest. ‘s Ochtends daarentegen… Uit een lekker warm bed komen en u in een kil huis moeten omkleden. Brrrr. Niet leuk, om het zacht te zeggen. Gelukkig hadden we nog zo’n electrisch kacheltje staan. Superverbruikend maar het kon de badkamer in een mum van tijd warm maken. Het is niet de eerste keer dat dat ding ons uit de nood helpt.

Toen ik een afspraak maakte met de chauffagist kon hij pas meer dan een maand later komen, maar vandaag was eindelijk dé dag aangebroken: deze ochtend tussen 10 en 11u zou hij komen.

Mag ik er u trouwens op wijzen dat onze chauffagist er één is uit duizenden. Niet alleen houdt hij zich aan een gemaakte afspraak, zijn prijzen zijn niet eens overdreven én het is nen zeer vriendelijken en behulpzamen vent. Want kijk. Deze ochtend had ik tussen het afzetten van de kinderen aan school en zijn bezoek even tijd om boodschappen te doen op de markt. Dat dacht ik toch, toen ik rond 9u telefoon kreeg. Het was meneer de chauffagist om te zeggen dat hij *nu* al aan de deur stond. Een andere klant had afgezegd en dus was hij direct naar ons gekomen en in plaats van aan te bellen, niemand thuis te vinden en het dan maar af te bollen, had hij mij dus opgebeld om te zeggen dat hij er was. Twee minuten later was ik dan ook thuis en zo kwam het dat nog een tiental minuten later onze verwarming weer werkte.

Vanavond is het lekker warm. We hebben ons kunnen omkleden voor de nacht in een warme badkamer en nu lig ik voor de TV met maar één deken ipv twee. Wat een verschil een beetje warmte maakt.

Tags:
by San

Nachtknuffel

Thursday 16 October 2008 om 23:34

Elke avond, voor dat ik zelf in bed kruip, doe ik mijn ronde langs de kinderen. Kijken of ze wel goed ondergestopt zitten, dekens terug op hun plaats leggen en vaststeken, een aaike over hun hoofd en dan zachtjes terug naar buiten.

En soms komt daarop (onbewust) reactie. Zoals onlangs: Jan zet zich recht in zijn bed, geeft mij een superdikke knuffel en gaat, zonder enig woord of geluid, opnieuw liggen en slaapt verder.

Is er iets beters voor het slapengaan?

Tags: ,
by San

Een beetsen stress

Wednesday 15 October 2008 om 22:22

Op het thuisvlak was er een beetje stress de laatste dagen. Het zal wel uitklaren, daar ben ik van overtuigd. Als het niet vanzelf gaat dan vinden we wel een andere manier.

Ja, er is teleurstelling, maar nog veel meer en vooral: ongerustheid. Veel meer ga ik daar niet over zeggen. Aan oplossingen werken, des te meer.

by San

Uit

Sunday 12 October 2008 om 22:52

Twee avonden op rij uit. Al bij al, als ge dat vergelijkt met den anderen valt het nog mee hé (bij hem waren het vier avonden op rij).

Gisterenavond de première van Henk zijn nieuwe show: Karton. De familie uitgenodigd, de vrienden uitgenodigd, met andere vrienden daar afgesproken en het was een meer dan geslaagde avond. Hier thuis heeft iedereen eerst goed gegeten. ‘k Heb zelfs een fantastisch compliment gekregen, alhoewel het een beetje raar verpakt was.

Daarna met zijn allen naar de première en het was vreselijk goed. De vorige show was al zeer goed, deze is nog beter. Ik kan alleen maar zeggen: als ge hem nog niet gezien hebt en ge krijgt de kans om te gaan kijken, doen! Ge zult het u niet beklagen, integendeel.

Na de show dan blijven plakken in de cafetaria van Arca en eens ze ons daar buiten gooiden afgezakt naar ons huis om nog iets te eten. Ah ja, want iedereen had wel goed gegeten voor we vertrokken, behalve ikzelf natuurlijk en Michel had blijkbaar van de zenuwen ook niet veel gegeten, en aangezien een vriendin ook nog niet gegeten had, hebben we samen nog een deel van de overschot opgegeten.

Onverwacht hadden we voor vannamiddag kaarten gekregen om naar het Filmfestival te gaan: een concert van de muziek van John Williams. Iedereen zal wel iets van zijn muziek kennen, bewust of onbewust, en vandaag ben ik er eigenlijk van verschoten hoeveel ik er nog van ken.

In mijn studententijd was ik grote fan van filmmuziek. Als ik een film zag en ik vond de muziek goed dan kon je er bijna zeker van zijn dat ik die op een cassetje staan had en op veel van die cassetjes stond dus ook muziek van John Williams. Sinds de kinderen er zijn ga ik ongelooflijk veel minder naar de cinema en veel nieuwe (film)muziek leer ik niet kennen. Maar vannamiddag heb ik dus genoten.

Nu nog een beetje House en Criminal Minds. Een wreed schoon einde van mijn weekend.

by San