San's Weblog

Anna, poedelnaakt, groette mij deze ochtend azo:

‘Ga je mijn kousjes aandoen? En mijn kleertjes halen?’

Ook een goeiemorgen schatje

Weken geleden heeft mijn vriendin F. haar rug het begeven. Zo erg dat ze gewoon niet meer recht kon.

Dokters werden bezocht en scans genomen en er bestonden grote twijfels of ze nu al dan niet zou moeten geopereerd worden. Maar eerst werd het afwachten en vooral: rusten, rusten, rusten. Niets doen, niets oppakken, … Via via hoorde ik dat ze soms zoveel pijn had dat het zelfs beter was om niet te telefoneren en dus deed ik dat ook niet. Wel een sms-je gestuurd met een berichtje, dat kon ze dan lezen als het haar uitkwam, en veel informeren via de echtgenoot en de mama.

Ge kunt u mijn geluk dan misschien inbeelden toen ik haar deze ochtend zag. Op haar voeten. Buiten haar huis. Toch tekenen dat er een beetje beterschap inzit. Zitten zit er nog niet in, en dat staan, dat is ook maar zeer beperkt, maar toch.

Ik kon haar wel kuffelen van blijdschap en ik zei haar dat ook. Ik heb het wel niet gedaan: dat zou pas een slecht idee geweest zijn.

Hopelijk het begin van de genezing. Ik duim alleszins.

Gisteren was het een avondje in bed met House. De tweede weduwe-avond heb ik doorgebracht in de keuken.

Morgen gaan we naar de première van Henk Rijckaert en daarvoor hebben we vrienden en familie uitgenodigd om mee te gaan. In totaal zullen we morgenavond met 19 zijn (incl. wij zessen dus) en die moeten allemaal eten hebben. Allez, ‘moeten’ is een groot woord: ik heb hen uitgenodigd om iets te komen eten vooraleer we vertrekken.

Op het menu staan courgettesoep, 3 quiches (prei-spek, broccolli-zalm, spinazie-geitenkaas-langoustinestaartjes), mini hesp in de oven (met witloof dus), pannenkoekenbrood met zalm, gekookte krielaardappeltjes met paddenstoelen in room en een paar soorten broodjes. Tijd dus om de nieuwe keuken uit te testen.

Ongeveer vijf uur staan koken en het was zalig. De keuken is fantastisch: alles is aanwezig en staat op een perfecte plaats. Het was een lust om er te koken.

Heb ik al gezegd dat de mensen die onze keuken ontworpen hebben en nu aan het maken zijn fantastisch zijn? Anders: we hebben de beste uitgekozen, ‘t is maar dat ge het weet.

‘t Is dus niet altijd ik die alleen weg ben hé. Vanavond en morgenavond ben ik alleen thuis terwijl den anderen de bloemetjes gaat buitenzetten.Vanavond gaat hij naar een première, met een andere vrouw dan nog. Morgen heeft hij een ‘date‘ met zijn vader.

Op zich vind ik dat helemaal niet zo erg, ware het niet dat hij vanavond, ook al is hij er niet, toch de TV ingepalmd heeft door twee oerendstomme progamma’s op te nemen. Twee programma’s tegelijk opnemen betekent dat ik niet naar digitale TV kan kijken, dus ook niet naar eerder opgenomen programma’s en er is NIETS op de ‘gewone’ TV dat wel leuk is.

Dus zorg ik voor een alternatief: in bed kruipen met mijn computer en verder kijken naar seizoen 3 van House (jaja, ik weet dat ik gigantisch achterloop). We hebben toch geen verwarming en dan ga ik tenminste warm hebben en als ik toch in slaap zou vallen, moet ik mijzelf dan tenminste niet meer wakkermaken om mij naar mijn bed te slepen.

Kijk zie, er zijn eigenlijk alleen maar voordelen.

Ik werk in Brugge en als er staking is valt dat dus nog mee. Er zijn tenminste geen files want hoeveel mensen gaan er nu gaan werken in Brugge, nietwaar. Mensen die van Brugge zijn, tot daar, maar van daarbuiten?

De doortocht deze ochtend ging dan ook zonder al te veel problemen. Kinderen in de auto, afgezet aan de scholen, ring op richting autostrade en daar waar ik zo goed als geen problemen had om erop te geraken (kleine file op de B401 maar ik maakte een klein omtourke via De Pinte – E 17 dus zodat ik er eigenlijk zo goed als onmiddellijk uit was). Eens terug op de E 40 zag ik de ongelooflijke file staan in de andere richting, allemaal mensen die stonden te wachten om Gent te kunnen binnenrijden. Een grote ‘oef’ ontsnapte mijn lippen, gelukkig dat ik niet langs die kant stond.

Vanavond had ik mij echter misrekend. Brugge buitenrijden als de scholen gedaan hebben is sowieso een missie van lange duur. Brugge buitenrijden als de scholen gedaan zijn én er zijn kweetniehoeveelmeermensen met de auto wegens staking, is gekkenwerk. Normaal gezien, als ik dus met de wagen ben, vertrek ik altijd om 15u55. Tegen dat ik dan aan de poorten kom staan de ouders nog altijd voor de schoolpoorten.

Vandaag pas om 16u10 vertrokken. Niet goed. Een half uur duurde het tegen dat ik buiten de poorten was. Gelukkig had ik mijn boek bij en heb ik op mijn gemak zitten lezen, opjagen heeft toch geen zin nietwaar. Eens buiten Brugge zelf ging het relatief vlot … tot we in Gent kwamen. File op de B 401 ‘andere richtingen’ (dus om op de kleine ring te geraken) en met al het tijdverlies van in Brugge had ik absoluut geen tijd meer om daar aan te schuiven of ik zou hopeloos te laat komen op school: het was al 17u15 en de opvang sluit om half zes. Dan maar rechtdoor richting Zuid en hopen dat het daar beter ging.

Een ietsiepietsie toch en zo kon ik op veel kortere tijd de stad binnenrijden. Ik had onlangs gehoord dat de Kantienberg opnieuw tweerichtingsverkeer geworden was en gokte daarop. Dus op het einde van de autostrade onmiddellijk naar links en ja, ik had het juist gehoord. De ring dus mooi kunnen vermijden, langs binnenin tot aan de Verdedigingsstraat, rap Jan opgehaald en langs binnenin doorgereden naar de Nederkouter. Daar ging het alweer heel wat trager, maar uiteindelijk kunnen afslaan in de Savaanstraat zodat ik nog op tijd was om Louis af te halen.

Het is dus ondertussen 17u35 en ik vroeg mij af: eerst naar huis rijden om Jan en Louis af te zetten (Michel was vandaag thuisgebleven met Anna), om dan terug te keren om om 18u bij Zelie op de muziekschool te zijn, of gewoon stoppen bij de muziekschool en samen op haar wachten (we moeten daar sowieso passeren op weg naar huis)?

De keuze werd voor mij gemaakt. Het verkeer ging zo traag dat tegen dat we bij de muziekschool waren, het 17u55 was. Even gestopt dus, net op tijd om Zelie in te laden en opnieuw aangezet.

Op normale dagen duurt het (maximaal) vijf minuten van de muziekschool naar huis (eigenlijk is het ook maximaal vijf minuten van school naar de muziekschool). Vandaag waren we om 18u35 thuis: 40 minuten vanaf de muziekschool; 60 minuten vanaf de school.

In totaal 2,5u in de wagen gezeten om thuis te geraken. Is het normaal dat ik mij afgepeigerd voel?

Deze namiddag een beetje slaaptekort ingehaald.

De afgelopen week waren het veel te korte nachten. Donderdag- en vrijdagnacht een beetje kunnen inhalen, maar gisterennacht was het uiteindelijk toch 2u voor ik in bed zat. Bovendien nog afschuwelijk slecht geslapen (meer wakker geworden dan effectief te slapen – of dat was toch de indruk die ik had), wat ook al niet helpt. Deze ochtend er vroeg uit, wegens dat Michel ziek is en ik dus niet kon uitslapen, en tegen de middag radikaal gestuikt.

Bedje ingedoken en twee en een half uur geslapen. Hoognodig dus en vooral omdat ik vanavond nog moest werken voor GiG en dat lukt nogal moeilijk als uw ogen dichtvallen van vermoeidheid.

Eens proberen om nog een keer op tijd naar bed te gaan vanavond maar met dat ik nu niet moe meer ben, zie ik het weeral gebeuren dat het weer (te) laat zal worden.

Terug van weggeweest en niet zomaar weggeweest: naar het langverwachte concert van Coldplay.

Wat kan ik zeggen? ‘t Waren dure kaartjes, maar hun geld meer dan waard en alhoewel: wat is duur vandaag de dag als het op concerten aankomt. Ik heb daar absoluut geen ervaring meer mee dus voor mij lijkt het wel duur, maar misschien is het dat relatief gezien wel niet. Maar toch: elke cent waard. Ik heb genoten, gedanst, gesprongen, gezongen, geroepen en moest ik kunnen fluiten, ik had het ook gedaan.

Een mooie mix tussen nummers van de laatste plaat en oudere nummers, een zaal die enthousiast meezong en riep en klapte en sprong en danste en een band die er klaarblijkelijk ook van genoot.

Als één van de bisnummers kregen we blijkbaar een gloednieuwe song te horen, één die pas af is sinds vandaag of gisteren en die zal uitgebracht worden in november. Of het waar is van die primeur of niet, who cares, het was alleszins een dijk van een nummer.

Eén minpuntje: de organisatie. Neen, die was eigenlijk zeer goed en dat minpuntje is juist dat: eigenlijk té goed. Woensdag kreeg ik nl. een mail van Teleticket service: ‘zonder zorgen naar Coldplay in het Sportpaleis’. Heel wat tips over de mobiliteit, waar je eventueel nog iets kon gaan eten, carpooling, … en ook de timing van de avond:

18.30 uur : deuren open
20.30 uur : Albert Hammond Junior
21.10 uur : pauze
21.40 uur : Coldplay
23.10 uur : verwacht einduur

En dat einduur, dat zat er dus helemaal op. Het concert was mooi getimed zodat ze ’stopten’ om een paar minuten voor 23u, de zaal de nodige tijd kreeg om hen terug te roepen, twee bisnummers te spelen en af te sluiten. Een tweede kans om ‘bis’ te roepen kregen we niet. Eens de band afging werd de muziek zo ontzettende luid gezet dat je jezelf zelfs niet meer hoorde denken. Het ‘verwacht einduur’ zat er uiteindelijk maar twee minuten naast: 23u12. Dat doet voor mij toch ongelooflijk veel af aan de spontaniteit van een concert. Langs de andere kant: hoe dat Chris Martin het hele concert als een gek over en weer liep en sprongen maakte, misschien kón hij ook gewoon niet meer

Een zeer klein minpuntje dus want ik ga nu toch goed in de gaten houden wanneer ze nog eens passeren.

Lichten die werken op bewegingsdetectoren installeren in het toilet: geen goed gedacht. Zeker niet als degene die op toilet zit daar toch iets langer voor nodig heeft, dan de tijd waarop de lichten ingesteld zijn.

Dat gaat wat geven als de dagen nog meer korten.

Een tijd geleden had ik een uitnodiging gekregen via Facebook om mee te doen aan de nationale streepjesdag.

Nu ben ikzelf niet echt een streepjesdrager. Doet me te veel denken aan marine en zo en dat is niet echt mijn ding. Dus had ik geantwoord ‘not attending’, ook vooral omdat ik mij in de verste verte niet kon indenken dat ik iets in streepjes zou hebben.

Onbewust moet er toch iets blijven hangen zijn, of misschien toch niet. Het zit zo: vorig weekend had ik zin om één bepaalde trui aan te doen, maar daar moet een topje onder en dat welbepaalde topje kon ik niet vinden. ‘Bij de strijkster’ dacht ik (geheel correct trouwens), en dus moest ik mijn goesting uitstellen. Gisteren was de strijk dan terug én het topje dus ook, en zo kon ik deze ochtend eindelijk die bepaalde trui aandoen, wat ik dus ook deed.

Op weg van de badkamer naar beneden viel opeens mijn frank: het was vandaag streepjesdag en had ik toch niet een streepjestrui aan zeker. Jawel, ik heb wel degelijk een exemplaar in huis, al had ik er totaal niet aan gedacht toen ik die eerste mail kreeg. Het is immers een winterexemplaar en ‘warme trui’ was het laatste in mijn gedachte toen ik weken geleden die mail kreeg.

Zuiver toeval of onderbewuste, wie zal het zeggen, maar ‘t Is ook zo zeker dat reclame werkt?