San's Weblog

Dat komt er van als ge geen idee meer hebt van wat ge nu juist nodig hebt om wat te maken.

Zaterdag gepasseerd bij mamie om in haar voorraad wol te grasduinen naar wol voor de sjaal voor Anna én gevonden wat ik zocht. ’s Avonds begonnen en gisteren afgewerkt en aangezien ik vandaag dan toch thuis was opnieuw naar mamie getrokken om resterende bolletjes op te halen om aan de muts te beginnen.

Wat blijkt: de gele wol die ik mee had was alle gele wol in dát geel die ze had. En al het geel heb ik nu al in de sjaal gestoken. Er is niets van overschot, dus zelfs als ik met het bruin nog iets doe, zal er geen enkel accent zijn in geel.

Een muts zal het alleszins niet meer worden, daarvoor heb ik zelfs niet genoeg bruin meer. Misschien maak ik nog een haarband erbij, zodat ze die over haar oren kan doen. Op die manier zal ze ook warm hebben.

Maar een muts zit nog altijd in mijn hoofd. Ik moet en zal er een maken. Dus ga ik eens op zoek naar wol in een materiaal en kleur (en prijs) die mij aanstaat en dan herbegin ik van nul: sjaal, muts én wantjes, kwestie van toch volledig assortie te zijn hé.

De haakmicrobe heeft mij weer goed te pakken. ‘k Ga er maar van profiteren terwijl ze er is.

Deze ochtend naar school gefietst, net zoals we nu dus al drie weken doen. Straat uit, naar rechts, oversteken, naar rechts, rechtdoor de Vrijdagmarkt over en halverwege … lag Jan plots op de grond. Ik had het totaal niet zien gebeuren dus wou ik stoppen om te zien wat er gebeurd was en … pardoes lagen Anna en ik ook op de grond.

Dat vallen op zich, dat is niets. Schade aan de fiets of niet, dat heb ik eigenlijk nog steeds niet bekeken, maar hij rijdt nog. De klap daarentegen die het gaf toen Anna met haar hoofd op de grond belandde liet mijn hart stilstaan. Ik was ervan overtuigd dat de schade niet te schatten was.

Gekrijs was uiteraard het resultaat en toen ik de fiets wou rechtzetten merkte ik pas wat ons doen vallen had: een ijsplek in het midden van de markt. Want mijn fiets rechtkrijgen, mét kind er nog op was geen sinecure, om niet te zeggen zo goed als onmogelijk om alleen te doen. Een voorbijganger zag mij sukkelen (of had hij eerder Anna gehoord, het gehuil was oorverdovend genoeg) en vroeg ‘Gaat het mevrouw?’ ‘Neen, het gaat niet’ zei ik over mijn toeren en toen pas hielp hij om mijn fiets recht te krijgen.

Na eerste inspectie leek het al bij al mee te vallen. Jan had niets van schade. Op Anna haar linker jukbeen tekende zich een serieuse schaafwonde af en begon het blauw al boven te komen. Mijn kin en kaak voelden geschaafd, maar alleen mijn kin bleek een schaafwonde te hebben. Mijn kaak zal gewoon blauw worden. De ergste schok kreeg ik echter toen ik Anna haar helm zag: op de kant waarop ze gevallen was is hij gewoon kapotgebarsten. De luide klap kwam dus van het contact tussen helm en grond en (gelukkig) niet van het contact tussen hoofd en grond.

Het werk werd afgebeld, de dokter opgezocht en hij bevestigde gelukkig mijn vermoeden: de helm had Anna haar hoofd zeer goed beschermd. Behalve de schaafwonden lijkt er niets gebroken of geschud. De volgende 24u moet ik haar uiteraard in de gaten houden om zeker te zijn dat er geen verlate effecten zijn, maar voorlopig speelt ze weer alsof er niets gebeurd is.

Moet ik nog iemand overtuigen van het belang van een helm op de fiets?