San's Weblog

Toen we gisterenavond thuiskwamen waren onze tenen en vingers bevroren, ondanks de handschoenen en de kousen en de schoenen. Vandaag kwam mijn vriendin M. langs met haar kinderen. Het plan was om deze middag samen iets te eten en dan met de kinderen de stad in te gaan.

Toen ik de kinderen deze morgen naar de turnles bracht had ik niet de indruk dat het vandaag warmer was dan gisteren, dus toen we deze namiddag zouden vertrekken heb ik iedereen nog eens dubbel en dik ingeduffeld. Alle kinderen kregen een extra trui aan én een extra paar kousen. Anna, Zelie en Jan deden zelfs broekkousen of een extra broek aan (Louis wou niet) en eens iedereen ingeduffeld was met de nodige handschoenen, sjaals en mutsen vertrokken we.

En ja, het was relatief ijzig koud, maar ik heb geen kind horen klagen. Uiteraard lag dat niet alleen aan het ingeduffeld zijn. De voornaamste reden zal wel hun geloop en gespeel geweest zijn. Een bende uitgelaten zotten waren het, alsof ze nog nooit buiten geweest waren.

Het was zalig om zien en wreed leuk ook dat ze zo goed overeen kwamen. Want mijn kinderen hebben mijn vriendin haar kinderen al gezien voordien, maar er zit toch eigenlijk alweer een paar jaar tussen. Dus weet je maar nooit. Maar het klikte en bijna vanaf de moment dat ze hier toekwamen tot we afscheid namen hebben ze zich goed geamuseerd met elkaar, zonder ruzie.

Een zeer plezante wandeling in een drukke stad. Een nog plezanter weerzien en babbel met vriendin M. En straks zien we elkaar nog eens bij Comedy Casino. Hoogtijd dat ik mij klaarmaak en vertrek.

Begin september heb ik een verkoudheid gekregen. Niets speciaals op zich. Van zodra het wat vochtiger wordt heb ik het zitten. Een verkoudheid hoort gewoon bij mij. Eerst krijg ik koppijn en moet ik nogal veel hoesten. Daarna evolueert dat waardoor ik er minder last van heb, zonder dat het echt overgaat. Dit jaar heeft het zich op mijn stem gezet zodat ik iets heser klink dan normaal. Nog big deal dus.

Tot er een snotvalling is bijgekomen. Op zich ook geen probleem en niets bijzonders. De winter dat ik doorkom zonder snotvalling zal een winter zonder vochtigheid zijn. Mijn mama zei altijd dat ik geboren ben met een snotvalling en in mijn 38 jaar op deze aardbol heb ik er elke winter toch minstens één gehad.

Het rare van deze snotvalling is dat ze er pas gisteren bijgekomen is … midden in de nacht. I kid you not. Midden in de nacht ben ik wakker geworden met een lopende neus en moest ik elke vijf seconden hevig niezen. Niet leuk, dat kan ik u verzekeren. Want een snotvalling, die viel altijd ongeveer ’stil’ ’s nachts. Mijn neus bleef verstopt maar liep tenminste niet. En nu dus wel.

Een bende zakdoeken later is het dan toch nog opgehouden en ben ik terug in slaap kunnen vallen en uiteraard is de snotvalling niet gedaan na vannacht. Straks eens bij de apotheker binnenspringen voor eucalypthusdruppels om dan op mijn hoofdkussen te doen. Helpt altijd, niet zozeer om te genezen, wel om rustig te kunnen slapen en ook: ’snurkvrij’ te kunnen slapen

Ik zit weer in één van ‘die periodes’: de ene vergadering na de andere, de ene afspraak na de andere en rennen van hot naar her. En zo wordt het hier dan wel eens een beetje stiller, maar nooit echt heel stil.

Er zijn de laatste twee weken ook enkele dingen bekend geraakt die eigenlijk nu pas beginnen door te sijpelen en waar ik nu dus pas de weerslag van begin te krijgen. Tja, als het druk is kunt ge dat allemaal naar de achtergrond dringen, maar dan komt er toch een moment dat ge er in het echt mee geconfronteerd wordt en dan is het plots ‘BOEF!’. Het zijn dingen op allerlei vlak en nu moet ik eens deftig verwerken en nadenken en dan beslissen. Gelukkig heb ik nog genoeg tijd om dat rustig te kunnen doen, dat beslissen. Alhoewel, ge zult zien dat die ‘genoeg tijd’ ook voorbij zal zijn voor ge het weet, natuurlijk.

‘k Ben dus niet in een zo vrolijke bui, maar dat waait ook wel weer over. ‘t Is ne keer azo, en ne keer anders, niewaar.

‘t Is zo druk dat ik er nog geen tijd voor gehad heb, maar maandag mocht ik een dubbele verjaardag vieren.

3 jaar voor mijn blog. Het begint al een ferme kleuter te worden. En dan nog eens 3 jaar (OK, er staat nog een cijfertje na, maar dat zijn details) voor mij.

Dus: hieperdepiep + 2 dagen voor mijn blog en voor mijzelf! (en aan iedereen die mailtjes en berichtjes stuurde: vreselijk bedankt. Mijn hart zwol van contentement).

En nu ga ik rap weg om verder te doen met drukdoen (vergadering binnen 8 minuten).

Vanavond de tweede keer naar de waserette geweest. De eerste keer deze in de Dampoortstraat geprobeerd. Het is vlakbij en dat is altijd gemakkelijk. Maar dat is ook het enige positieve dat er van te zeggen is. Ik had de indruk dat de was niet zo prober was als hij zou moeten zijn. Het was er zeer koud en ongelooflijk ongezellig. Er stond een verzameling aan allerlei machines, de ene leek al ouder dan de andere, en het was niet altijd duidelijk hoe ze te gebruiken en welk programma er nu aanstond. En alhoewel de zaak zou moeten open zijn tot 22u sloten ze de deur al om 21u35 en ik weet dat omdat ik tussen 21u30 en 35 even de auto had genomen om rap mijn GSM te gaan halen en toen ik terugkwam, ik voor een gesloten deur stond. De mensen die erboven wonen hebben mij dan toch binnengelaten (ach ja, wat anders: er zaten vijf machines in), maar met de uitdrukkelijke boodschap dat ik niemand meer mocht binnenlaten want ‘het is eigenlijk al gesloten’. 25 minuten te vroeg dus. Dus heb ik daar nog een uur gezeten in een ijskoud salon te wachten tot mijn gerief klaar was. Aangenaam is anders.

Vandaag ging ik de waserette op de hoek van de Sint-Jacobsnieuwstraat proberen àls ik vlakbij een parkeerplaats kon vinden. Uiteraard kon dat niet en dus ben ik doorgereden naar de waserette van de Lange Violetstraat. Direct toen ik binnenkwam vond ik het al aangenamer. Het rook er goed (naar waspoeder, maar zelfs dàt had die andere niet) en het was er aangenaam warm. Niet dat het er verwarmd was, of misschien wel, maar het voelde toch redelijk warm aan.  Geen problemen met enige machine en veel makkelijker en duidelijker in gebruik. Allemaal hetzelfde en ook een zeer duidelijke uitleg bij alle programma’s en waarvoor ze dienen. Of de was nu properder is, dat moet ik nog nagaan, maar de ervaring was alleszins beter. Oh ja, de openingsuren werden ook beter gerespecteerd: er kwam nog iemand binnen om 21u55 om haar was op te halen.

Het ziet er naar uit dat ik dit nog eventjes ga mogen doen. Electrozaken aflopen neemt tijd in beslag en vooral eigenlijk: de machines goed bekijken en zien welke functies ze hebben en dan vergelijken om te beslissen wat ik nu eigenlijk juist nodig heb. Want ik wil zo goed en geïnformeerd mogelijk kopen deze keer zodat ik toch een beetje gerust ben voor de komende jaren. Ik wil deftige kwaliteit maar vooral, goede service voor als er dan toch iets verkeerd zou lopen.

Louis was aan het uitkijken voor Sinterklaas. Het had geen naam. Niet dat de andere drie niet benieuwd waren, maar de anticipatie van Louis sloeg toch alles.

Gisterenavond gingen Jan en Anna zonder problemen naar bed. Zelie en Louis hadden avondvergadering op de scouts, dus zouden zij sowieso iets later in bed zitten. Zeker omdat zij, voordat ze vertrokken, hun schoen nog niet gezet hadden. Maar het is maar één keer Sinterklaas, dus dat bedtijduur stak zo nauw nog niet.

Terwijl de jongsten in bed zaten en de oudsten op de scouts, ben ik nog de kadootjes gaan halen: een paar bestellingen bij de Colruyt die gisteren toekwamen; de rest bij mamie kwestie van een goede verstopplaats te hebben. In de Colruyt ook nog eten gekocht en dat tegen de zetels van de kinderen gelegd. Want ja, er is een kleine spleet tussen de rug van de zetels en de hoedenplank in de auto. Ik had geen tijd meer tussen de boodschappene en naar mamie rijden om ook nog eerst eens langs thuis te passeren en het zou net moeten lukken dat ze voor een keer achterom kijken. Behalve eten was er dus niets te zien.

Alles verliep vlot. Zelie en Louis hadden geen enkel vermoeden van de inhoud van de koffer. Ze gingen braaf naar binnen, namen hun brieven en schoenen en begonnen te schrijven. Ook de brief voor Jan en Anna. Terwijl zij naar boven gingen, nam ik vlug de wortels uit de koffer en legde die op tafel.

Ze hebben het uiteindelijk nog een uur gerokken vooraleer ze eindelijk klaar waren om naar bed te gaan. Een half uur nadat ze in bed lagen ging ik terug naar beneden om de koffer eindelijk leeg te halen. Deur zachtjes open, koffer zachtjes open, met de eerste lading speelgoed naar binnen. Ik moest nog iets vragen aan den anderen over het speelgoed en was op normale toon aan het spreken, toen ik plots een zacht stemmetje hoorde: ‘maar mama?’ Louis stond bovenaan de trap. Hoe stil ik ook geweest was met de deur, hij had ze horen opengaan (niet toe, want ze stond nog open) en vroeg dus wie er was.

Bijna betrapt dus. Ik heb hem maar uitgelegd dat ik de auto aan het uitlegen was en dat er dus niemand was (hij was er waarschijnlijk van overtuigd dat Sinterklaas in eigen persoon binnengekomen was) en na een beetje aandringen is hij dan toch weer in zijn bed gekropen.

Daarna durfde ik niet onmiddellijk het speelgoed klaarleggen. Wat ge niet over moet hebben voor uw kinderen. Ik was van plan om ten laatste om 22u in mijn bed te zitten, maar omdat Louis om 21u30 nog niet sliep, wou ik zeker nog een uur wachten vooraleer met de Sinterklaasvoorbereidingen te beginnen.

Uiteindelijk zat ik om 23u30 in mijn bed, na de tafel gedekt te hebben en de living “ingericht’ te hebben (spelletjes uithalen en doen alsof Zwarte Piet ermee gespeeld heeft en zo, wel grappig). De wekker stond klaar voor deze ochtend om 6u20 om dan de kniknakjes uit te strooien.

De voorbereidingen waren dus buiten Louis gerekend. Om 4u stond hij al aan mijn bed. Stante pede mocht hij terug gaan slapen, maar om 5u30 stond hij er terug, ditmaal met Jan. Beiden terug naar bed gestuurd, niet nadat ze eerst het licht hadden aangedaan en de kadoos gevonden hadden. Ze stonden er weer om 6u30. Op dat moment was ik net het snoepgoed op de tafel beneden aan het strooien. Razendsnel deed ik het licht uit en zo mocht ik mij plots stokstijf stil houden. Wat nu gedaan? Maar plots ging boven het licht weer uit en hoorde ik hen verdwijnen uit de living. Ik wist dat het van zeer korte duur zou zijn en dus haastte ik mij om (in het donker) rap de koekjes uit te gieten en de overschot weg te steken en rende daarna naar het toilet.

Ik zat er net op toen ik Louis en Jan hoorde roepen, of het nu al tijd was om op te staan. Ik ging naar boven om te proberen om hen nog eventjes in bed te steken, maar net toen ze erin zaten stonden Anna en Zelie op de gang. De jongens mochten ook maar weer uit bed en zo konden ze met hun vieren aan hun Sinterklaasontdekkingen beginnen.

Ze waren content met hun kadootjes en hun kreten toen ze de ontbijttafel zagen waren ook niet van de poes. Ik ben nog een tijdje bij hen gebleven om te helpen kadootjes openmaken en in elkaar steken, maar daarna ben ik toch nog een goed uur in mijn bed gekropen. Zo’n onderbroken nacht is ook niet alles.

Ik moest zo een dubbel van een factuur hebben van Electrabel. Dus wat doet een mens? Hij pakt ‘een’ factuur, belt het nummer dat erop staat voor informatie, houdt de factuur bij de hand want ge weet op voorhand dat uw klantnummer gaat gevraagd worden, en wacht geduldig tot hij iemand aan de lijn krijgt om een dubbel te kunnen vragen (uiteraard van een andere factuur, anders kon ik evengoed een kopie gepakt hebben, niewaar).

En dan begint de frustratie, want het is geen persoon die opneemt, maar een machine die eerst vraagt om uw klantennummer in te typen. Daarna doorloopt het een menu met u: voor dit, druk 1, voor dat, druk 2, … Dan kies je en dan krijg je … geen persoon aan de lijn, maar een nieuw menu waaruit je moet kiezen én nog één en nog één en nog één … Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik minstens vijf menu’s heb moeten doorlopen. Integendeel. Het zou mij niet verbazen als het het dubbel was, maar misschien overdrijf ik dan wel weer.

Uiteindelijk heb ik zo’n 10 à 15 minuten aan de lijn gehangen. Betalende lijn uiteraard. Alsof ze een dienst gaan aanbieden aan ‘gewoon’ of zelfs verminderd tarief. Dat ziet ge van hier. En gedurende heel die tijd heb ik niet met één persoon gesproken, alleen met een machine en een antwoordapparaat.

Alsof we nog niet genoeg betalen voor onze electriciteit. Moeten ze ons nog kaalplukken via de telefoon ook. Zo frustrerend.

Het ging maadag zijn maar doordat den anderen ‘plots’ iets anders moest doen is het gisterenavond geworden: ik ben naar de waserette getrokken.

Laat ik hier eerst even iedereen bedanken die zo vriendelijk was om hun wasmachine aan te bieden en dan zeggen waarom ik van die ongelooflijke lieve aanbiedingen geen gebruik heb gemaakt. Of beter, als ik zeg dat ik gisteren in één keer zes machines heb gewassen, hoef ik daar dus niet meer uitleg bij te geven. Op anderhalf uur tijd was alles gewassen. Had ik dat gedaan bij iemand thuis, we zaten deze ochtend waarschijnlijk nog te wachten op een machine

Niet dat alles nu gedaan is. Ik heb nog zeker twee machines te doen en een halve voor truien, maar gisteren had ik niet genoeg geld meer bij voor die twee laatste machines én zoveel was kon ik trouwens toch niet in mijn auto krijgen, laat staan allemaal weer terug naar huis sleuren.’k Ga nu wachten op nog een wasmand voor een volle machine en dan nog eens terug gaan.

Morgen werk ik niet en dus ga ik eens bij de electrohandelaar langs om een paar offertes te vragen. Zaterdag waarschijnlijk ook en het beste aanbod zal er een goede klant bijhebben. Beste aanbod zowel kwa prijs, dienstverlening na verkoop en misschien het allerbelangrijkste: hoe rap kunnen ze leveren. Misschien dat dat ‘teruggaan’ dan niet nodig is.

En ik die dacht met de scouts die wegviel op zaterdagnamiddag, dat ik ging kunnen lekker nietsdoen. Blèh!

For english, scroll down

De muts is begonnen. Het initiële model dat ik in mijn hoofd had heb ik niet uitgevoerd. Zelie zag het niet zitten en Michel had ook een anderen gedachte en dus heb ik mij laten overhalen. Michel heeft een tekeningetje gemaakt en daar heb ik dan mij op gebaseerd.

Het gaat ongeveer worden wat hij getekend heeft, maar met een meer ‘vrouwelijke’ toets eraan. De muts heeft een beetje een kegelvorm en gaat van die ‘lapjes’ hebben voor over haar oren. Rondom komt er een opstaand randje dat golft.

Ik denk dat ik een winnaar zal hebben

I started Anna’s hat. It’s not the model I initially wanted to crochet. Zelie didn’t like it and my partner had other thoughts too, so they convinced me to try something else. Michel made a drawing en I based the new model on that.

It’s going to be what was drawn, but I’m adding a ‘feminin’ touch to it. The hat will be a bit cone shaped and will have flaps for over her ears. But there will also be a frilly rim that will stand up.

I believe we have a winner here

Gisteren vroeg den anderen mij wanneer de kinderen geboren waren. Niet gewoon de datum, maar het uur ook.

Zelie en Louis, dat wist ik zo. Zelie op de minuut, Louis op één of twee minuten verschil. Maar voor Jan en Anna moest ik even nadenken. De loop van de dag nagaan van wanneer ik naar het ziekenhuis ben gegaan en waneer die eerste wee er weer was en hoe lang het daarna nog geduurd had. Uiteindelijk kwam ik bij alle twee op een uur uit en ik dacht: give or take 15 minutes.

Maar dan is er uiteraard het internet en beide bevallingen staan ongeveer minuut per minuut op den anderen zijnen blog, en dus ben ik eens gaan kijken naar de exacte uren. En wat bleek: ik zat er bij alle twee op maar een paar minuten naast, veel minder dan ik gedacht had.

Wat nog leuker was dan het juiste uur te vinden was de foto’s terug zien van hun geboorte.  Hoe klein ze waren en hoe ongelooflijk veel veranderd dat ze zijn. Zelfs de foto waar Zelie en Louis en Jan komen kijken. Manmanman. Zijn de kinderen ondertussen al groot geworden (en het stopt hier nog niet).

Ik moet dat meer doen, zo naar foto’s kijken. Dat is zoooo wijs.