San's Weblog

Brunch vind ik wijs. Dat is dan zo’n combinatie van allemaal ochtend en middagvoedsel maar eigenlijk meestal toch meer ochtendvoedsel maar het wijstste eraan vind ik dat dat iets is dat nogal lang duurt en heel op het gemak is.

Ik heb dat al een paar keer gedaan, zo voor een verjaardagsfeestje voor de kinderen als de familie dan komt, en dat valt altijd meer dan goed mee. Er is dan zoveel keuze van voedsel dat iedereen altijd wel iets vind om te eten dat ze lekker vinden en zo is iedereen content.

Vriendin E. doet morgen van brunch en omdat haar wederhelft vanavond moet werken vroeg ze eerst of we wilden komen en daarna of ik het zou zien zitten om een handje te helpen. Eten én koken? Natuurlijk, dat moet ge mij geen twee keer vragen.

Dus kwamen we gisteren samen voor de lunch om eens te zien wat er zo allemaal op tafel zou kunnen gezet worden en om aan taakverdeling te doen. Zo werd er uiteindelijk een hele waslijst gemaakt van de dingen die te kopen waren en de dingen die te maken waren en ik zou daarvan drie dingen voor mijn rekening nemen: een hespenmousse, een salade ‘niçoise’ (tussen aanhalingstekens, want het is de versie van mijn mama en dat is er één met vlees én vis) en fruitsla.

Deze ochtend en namiddag de nodige boodschappen gedaan en er vanavond dan aan begonnen. Het waren ‘maar’ drie dingen, maar het waren wel drie dingen die niet op één-twee-drie gedaan waren. Rond 19u begonnen. Om 23u gedaan. Hopelijk zal het nu nog lekker zijn ook, want tijd om te proeven heb ik niet gehad.

Oh ja. Terwijl ik op zoek was naar mijn laatste ingrediënt (niet te vinden in de eerste twee locaties), liet ik het koken over aan Michel en bij de vorige boodschappen had hij zijn eigen lijstje van ingrediënten doorgegeven. In mijn afwezigheid zorgde hij dus voor het avondeten (macaroni met kaas en hesp) en was hij begonnen aan zijn recept: een kaastaart.

Morgen gaan we die ook meenemen en het is de allereerste keer dat hij die gemaakt heeft. Het koude kaasmengsel was heel lekker, dus ik ben ongelooflijk benieuwd naar het afgewerkte product.

En om af te sluiten nog een tip: fruit kuisen en snijden met handen die opengekrabt zijn van de kat, niet aan te raden.

Mijn pannenlappen zijn de beste ter wereld. Of beter: ‘waren’. Het zijn zelfgemaakte pannenlappen, ongeveer tien jaar geleden gehaakt in katoen, in de vorm van een koffiekop. Het zijn eigenlijk twee ‘lappen’ aan elkaar gehaakt en zo’n dubbele pannelap is ongeveer de beste pannenlap dat ge u kunt inbeelden. Zeer hittebestendig.

I believe I have the best potholders in the world, or at least, I used to. They are homemade, crocheted about ten years ago in cotton and they have the shape of a coffee cup. They are actually made of two seperate pieces, crocheted together and a double potholder like that is about the best potholder you can imagine. They are very heat resistent.

Maar handigheid is mijn ding niet én ik kook graag én ik kook op gasvuur en als ge die drie dingen samen zet kunt ge u de gevolgen van inbeelden: mijn pannenlapjes vertonen hier en daar al brandgaten en zijn dus al serieus beschadigd. Eén is zelfs zo beschadigd dat het niet veel bescherming meer biedt tegen de hitte.

But I’m clumsy and I like to cook and I cook on a gasstove. Put these three together and you can imagine what my potholders look like now: burns all over, so they are quite damaged by now. One of them is so damaged it has no real use anymore as a potholder.

Tijd dus om nieuwe pannenlappen te maken, maar ik had geen zin om nog eens koffiekopjes te maken. En toen kreeg ik de nieuwsbrief van Lion Brand met dit patroon erin. Het patroon zelf is voor een handdoek en dus een beetje te groot voor een pannenlap, maar een beetje herrekenen en vooral het patroon uittekenen om een zicht te krijgen hoe de steken op elkaar volgen, en nu ben ik dus bezig met nieuwe pannenlappen te maken.

It was time I made some new ones, but the thought of making another set of coffee cups didn’t really appeal. Then Lion Brand’s newletter arrived with this pattern for a towel. I did some calculations and more, I drew out the pattern to see how the stiches related, and now I started making new potholders.

Ik heb kleuren gekozen die complementair zijn met die in de nieuwe keuken. Op de muren zal er (gebroken) wit, donker aubergine en lichter groen komen, de kleuren van de pannelappen zijn eerder omgekeerd: lichter aubergine, donkergroen en gebroken wit.

I choose the colours that are complementory to our new kitchen. The kitchen walls will be in off-white, very dark aubergine and light green. The potholders colours are kind of the reverse: off white, light aubergine and dark green.

Het eerste resultaat staat mij al wreed aan. De enige twijfel die ik heb, is dat ik normaal gezien pannenlappen haak in vasten, kwestie van een zo solide mogelijke pannenlap te hebben. Deze pannelap is in stokjes. De hittebestendigheid valt dus nog af te wachten.

I like the first results, but I do have one doubt. Usually I crochet potholders in single crochet, so as to have a solid potholder. This pattern is in double crochet. Whether it is as heatresistent as my other potholders remains to be seen.

Momenteel zit de was in en ik luister om het einde van het programma te horen.

Bij mijn vorige machine was dat geen probleem. Zelfs als ik in bed lag, een verdieping hoger en de kamer achter die erboven, dan nog hoorde ik ze zwieren.

Nu weet ik absoluut niet wanneer de was gedaan is. Muisstil is het daar beneden. Weird.

Als ik naar vergaderingen van de oudervereniging of de klasafgevaardigden ga, ben ik over het algemeen niet zo rap thuis. Want na de vergadering moet er nog ‘navergaderd’ worden en dat loopt dan wel eens uit. Allez, zelfs meer dan eens.

Een aantal van mijn mede-klasafgevaardigden (ondertussen wel ‘vriendinnen’ te noemen) zijn hier al af en toe over de vloer geweest, maar raar genoeg niet meer sinds de werken aan de keuken begonnen zijn. Ze hebben er uiteraard al (veel) over gehoord, maar ze wouden het wel eens in persoon zien. Ondanks alle goede voornemens kwam het er toch niet van om af te spreken. Dus spraken we een tweetal maand geleden al af dat we, na de volgende vergadering, zouden navergaderen hier thuis zodat ze de keuken eens konden bekijken.

Gisteren was het dan zover. Eerst vergaderd tot ongeveer 22u15 en daarna zijn we naar hier gekomen. Even een rondleiding van de keuken, de nodige complimenten in ontvangst genomen en dan overgegaan tot wat we normaal doen op zo’n navergadering: een glas wijn drinken, hapjes eten en het allerbelangrijkste: veel babbelen.

En zo heeft Michel ook eens zo’n navergadering van dichtbij kunnen meemaken en ontdekt waarom ik nooit vroeg thuis ben na zo’n vergadering, want pas om half twee hebben we uiteindelijk de navergadering afgesloten. Niet zozeer omdat we dat echt wilden, wel omdat we vandaag allemaal vroeg uit de veren moesten en we nog een beetje mens wilden zijn.

De dag daarop is het dan niet makkelijk opstaan, maar ik zou die babbels toch niet willen afschaffen.

BBC toont van die experimenten en dat is altijd wijs om te zien en volgen. Zo hebben ze een reeks gemaakt over milleniumbabys en hoe die groeien en zo. Vandaag gaat het over gewicht.

Ze doen een experiment bij een groep van-nature-dunne personen. Ge weet wel, mensen die blijkbaar alles mogen eten en geen gram bijkomen. Die moeten gedurende vier weken het dubbele van hun ‘gewone’ aantal caloriën eten en ondertussen worden ze gevolgd en gemeten en gewogen om de evolutie te zien.

En zo komt ge vanalles te weten waarom mensen dik of dun zijn en of dat eigenlijk wel iemand zijn ‘fout’ is en blijkbaar is dat bij de overgrote meerderheid niemands ‘fout’. Het heeft niet te maken met wilskracht of dieet, wel met cellen en metabolisme. Mensen met een bepaald soort vetcellen (ja, er zijn verschillende soorten) geraken die nooit meer kwijt, hoe hard je ook probeert.

Het bizarre is dat er van die proefkonijnen één is die verzwaard is, maar niet in vet, wel in spieren terwijl hij niet meer gesport had (integendeel).

Gewicht. Het is me wat.

Er wonen in onze wijk nogal veel muziekanten. Dat ‘ontdekten’ we met de buurtgroep ergens in juni vorig jaar, tijdens een buurtvergadering. Ge weet wel hoe dat gaat: een agenda met allemaal punten en regelmatig wordt je dan afgeleid en gaat het geplande onderwerp over in iets heeltegans anders.

Het plan rijpte om daar dus iets mee te doen, met al die muziekanten. Eén van de leden van het buurtcomité woont bv. samen met zo’n muziekant en iemand anders van het comité speelde zelf ook muziek en de ideeën borrelden op, zeker toen bij een volgende vergadering bleek dat er centen beschikbaar waren bij ‘De wijk aan zet’ om iets met de wijk te organiseren.

Mensen kwamen samen, andere werden gecontacteerd en zo was er tegen de laatste buurtvergadering, ergens in oktober, plots een heel programma van mensen die zouden optreden en plaatsen waar de optredens zouden doorgaan. Zo wijs zeg, zo een aantal mensen die dingen effectief in orde brengen.

En vandaag was dan de grote dag: ‘Muziek op sletsen‘ in de Waterwijk en voor een eerste editie was het een succes: sommige locaties waren volzet, in anderen was er nog plaats maar overal was er toch wel volk en de optredens werden stuk voor stuk gesmaakt. De sfeer zat er goed in.

Ik had aangeboden om te gaan helpen bij mijn buren, kwestie van mensen te ontvangen en iets te drinken aan te bieden, en dus mocht ik twee keer naar Klingskoorden luisteren. Zeer mooi. Echt waar. Het was echt geen twee keer teveel. Prachtige stemmen, heel mooie samenzang, leuke instrumentale stukjes. Zeer goed dus.

Als bijna afsluiter mochten de kinderen van de wijk hun kunsten tonen en Zelie dus ook. Jammer genoeg werd ze niet vermeld op het programma, maar dat zijn details. Ze stond er toch maar, helemaal op haar eentje voor een kamer vol mensen en ze heeft twee stukjes gebracht met, voor zover ik hoorde, maar één foutje. Chapeau. Dan gaat uw hart nogal zwellen als ouder. Niet dat ze het (bijna) foutloos deed, maar wel dat ze daar dus stond.

Het proefproject is dus gelukt dus met een beetje geluk is er een tweede editie volgend jaar. Ik kijk er nu al naar uit.

‘t Is eindelijk achter de rug. Twee maanden na de eerste panne en na weken boekskes, websites en merken bekijken en vergelijken over geluid en verbruik en kilo’s en wat nog allemaal hebben we vandaag de knoop doorgehakt. Veel langer konden we toch niet meer wachten nu onze afwasmachine ook de geest gegeven heeft.

De ‘gelukkigen’ die ons de toestellen mochten verkopen is dit familiebedrijf geworden, op aanraden, en we werden zeer vriendelijk geholpen. Nu, voor het bedrag dat we uitgegeven hebben zou het raar zijn moesten ze dat niet gedaan hebben. Maar ik zocht een plaats met een goede naverkoop service, waarbij je dan geen weken een machine zou kwijt zijn als er iets mis mee is, en daar geven ze blijkbaar excellente service.

‘t Is blijkaar druk momenteel want toen ik vroeg hoe rap de machines konden geleverd worden zeiden ze eerst iets van februari. Even vloog de gedachte door mijn hoofd om misschien toch nog eens ergens anders te gaan kijken, want nu we beslist hadden kon het natuurlijk  niet rap genoeg gaan, maar even later vonden ze blijkbaar toch nog een gaatje (en neen, ik heb niet eerst gedreigd) en nu komen ze woensdagochtend de machines brengen.

Joepie! dus. Gedaan met de wasserette bezoekjes en het gesleur met de was en ook: eens de machines er zijn kan het laatste stuk van de keuken, het stuk voor de afwasmachine, volledig afgewerkt worden.

Meestal zijn mijn ‘vrije’ vrijdagen zot druk. Het ene moment zet ik de kinderen af aan school en het volgende moet ik ze alweer ophalen.

Vandaag had ik voor één keer geen enkele afspraak, behalve het eerste lesuurtje bij Louis in de klas leesmama zijn. Dus kwam ik thuis en ik wist in eerste instantie eigenlijk niet goed wat doen, maar dat duurde niet lang.

Eerst een beetje mails gelezen, dan twee en een half uur geslapen, dan een lang bad genomen en dan was het tijd om de kinderen af te halen. Niets doen dus, genieten en uitrusten.

Want dat uitrusten was wel nodig na deze week: twee avonden vergaderen, één avond een verjaardagsfeestje/diner en gemiddeld 5u per nacht geslapen. Dat dutje heeft enorm deugd gedaan en dat bad nadien, puur genot. Volledig ontspannen was ik.

Ne keer zo, dat mag ook hé.

Gisteren en vandaag nam ik de bus van het station naar mijn werk, en dus in de namiddag ook in de omgekeerde richting. En zowel gisteren als vandaag stapten tieners op, van het mannelijke soort, totaal ‘hip’ gekleed.

Nu, misschien ‘hip’ voor hen, voor mij daarentegen … Ik zat namelijk neer. Op een stoeltje. Zij stonden recht … recht voor mij. M.a.w.: mijn ogen keken recht op hun kruis en een hele rit heb ik gehoopt (en geluk gehad) dat er geen ‘schoon meiske’ op zou stappen, wegens dat tieners nogal rap ontvlambaar zijn (of dat wordt toch beweerd) en ik absoluut geen zin had om naar een blote penis te moeten kijken.

Want hun broeken hingen zooooo laag dat hun onderbroek zo goed als volledig zichtbaar was. Niet alleen een boordje, maar volledig op een centimeter of twee na. De broeken hingen zooo laag dat ik zelfs niet begreep hoe ze niet op hun enkels vielen. Serieus, ik overdrijf écht niet: I could see what they were packing, en, dat was nog het ergste, moest ik hun ‘zaakje’ hebben, ik zou die baggy trousers juist zo hoog mogelijk trekken.

En uiteindelijk heb ik mij daar dus twee ritten mee beziggehouden: welke fysicawetten vermijden nu dat die gasten in hun onderbroek rondlopen?

Er is griep in het land, en het lijkt er serieus op dat het ook al op school zit en meer specifiek in de klas van Zelie. Zeker drie kinderen zijn al gesneuveld en één ervan is het vriendinnetje waar Zelie altijd mee speelt.

Dat vriendinnetje is eergisteren op school gekomen en ze voelde zich al niet zeer goed. Gisteren is ze dan naar huis gegaan met koorts en vandaag was ze niet op school. Twee dagen ziek op school én met Zelie spelen, de conclusie is rap getrokken.

Toen ik Zelie vanavond afhaalde bij mamie zei ze dat ze koud had, terwijl het daar helemaal niet koud was en na de Franse les had ze het veel te warm, maar daar was het effectief zeer warm. Maar toch.

Ik was eigenlijk al zo ongelooflijk content dat de kinderen dit jaar, tot nu toe dus, nog helemaal niet ziek waren geweest. Als het echt griep is én Zelie is al besmet, dan kijk ik helemaal niet uit naar de volgende weken, want garantie dus dat de andere drie het ook krijgen. En Michel. En ik.

Moest ik gelovig zijn, ik zou waarschijnlijk bidden. Nu hoop ik gewoon heel hard.