San's Weblog

Ik kan er jammer genoeg niet bij zijn, maar laat dat u niet tegenhouden.

Vandaag had Louis eens uitzonderlijk scoutsvergadering in de voormiddag. Normaal is Louis dus de hele voormiddag thuis bij Michel, want hij rijdt liever niet mee als ik de andere drie naar de turnles voer. Maar vandaag niet.

Om half tien was er afspraak aan het scoutslokaal. Om half één was de vergadering gedaan. We vertrokken om kwart na negen, op tijd aan het lokaal, Louis afgezet ik terug naar huis om de andere drie te halen voor de turnles, terug naar huis boterhammen maken want Louis mocht direct na de scouts gaan zwemmen en Zelie had om half één vergadering i.p.v. om twee uur. Tegen 11u20 was ik terug op de turnles om Jan en Anna af te halen, in de auto te laden en thuis af te zetten vooraleer Zelie weer af te halen en haar naar de scouts te brengen.

Zelie afgezet, Louis opgepikt samen met drie vriendjes en dan de toer gedaan om eerst de vriendjes bij hun respectievelijke thuisen af te zetten en met Louis naar de zwemles te gaan.

Drie kwartier zwemles is net te weinig om naar huis te gaan om daar nog iets nuttigs te doen en dus had ik mijn i-pod bij terwijl ik wachtte. Zo kon ik naar filmpjes én naar Louis kijken. Toen Louis gedaan had zijn we eerst richting centrum gereden voor een kleine test en toen we (eindelijk) naar huis wilden gaan kwamen we blok te staan wegens grote betoging tegen Gaza in Gent. We hadden ‘geluk’: we stonden aan de Zuid en er reed net een geparkeerde auto naast ons weg. In plaats van de lucht te vervuilen hebben we ons geparkeerd en zijn we in de Match boodschappen gaan doen.

Maar tegen dat we buiten kwamen was het eigenlijk de moeite niet meer om naar huis te gaan en dus besloot ik om maar direct naar het scoutslokaal te rijden om Zelie af te halen.

Van het moment dat Louis gedaan had met zwemmen tot het moment dat Zelie in de auto zat, heeft Louis gezaagd of we nu ‘eindelijk’ naar huis konden. Niet constant, hij is geen echte zaag, maar toch telkens hij dacht dat het ‘nu’ wel mogelijk was. Het ventje is zo graag thuis en hij is het zo niet gewoon om een hele dag van hot naar her te trekken dat hij er wel een beetje van aangedaan was.

We waren uiteindelijk rond kwart voor vijf thuis, zeven en een half uur na het vertrek, en ik denk dat ik weinig een gelukkiger kind gezien heb.

Vanavond alleen thuis met de kinderen. Michel is nog eens op pad met zijnen besten maat.

Toen ik het mij deze ochtend herinnerde en hij ging vertrekken, zei ik dus ‘tot morgen’ waarop hij mij zweerde dat hij vanavond ging thuis zijn. Ik heb hem dus gevraagd om realistisch te zijn: als hij afspreekt met R. is hij nooit thuis op dezelfde avond, tenzij R. niet teveel gedronken heeft en hem nog in het holst van de nacht (of ochtend) naar huis brengt.

Ter elfder ure heb ik in de vroege avond nog een uitnodiging gekregen om naar het toneel te gaan, maar gezien geen babysits beschikbaar waren op zo’n korte tijd (ik had één uur), heb ik dus maar vriendelijk bedankt. ‘k Vond het wel fantastisch dat ze aan mij gedacht hadden, daar niet van.

Dus zit ik vanavond in mijn zetel, onder twee dekentjes. Niet omdat het hier zo koud is, maar omdat ik dat gewoon zeer gezellig vind. Kijk ik naar de programma’s die ik wil zien en zap ik wanneer ik wil zappen.

Zo’n avondjes alleen, ik kan daar dus ook echt van genieten hé.

Het was vandaag weer eens zo’n dagje van over en weer lopen van hot naar her.

In de voormiddag afspraak met de neurochirurg voor Michel, daarna bezoekje aan zijn ouders, over de middag over en weer naar school, eerst bij Louis en Zelie, daarna bij Jan en Anna (de banden van Jan zijn fiets moesten opgepompt worden, anders kon hij ’s namiddags niet terug naar huis). Terug naar de schoonouders, terug naar school (kinderen afhalen), een milkshake gaan drinken met de kinderen in onze favoriete sapjes- en shakesbar, 3 van de 4 kinderen afzetten thuis en opnieuw richting school, met Anna achterop, om er een eindje verder naar de knuffelwinkel te gaan Jan zijn knuffel afhalen. Terug naar huis, eten, kinderen in bad, in bed en dan aan het werk voor Het Project om nu eindelijk te kunnen afsluiten en te gaan slapen.

Toch leuk hé, van die vrije dagen waarop er ‘niets’ te doen is

De camionette van de Vieze Gasten is vannacht gestolen aan de garage in Lovendegem. Ze is gemakkelijk te herkennen, want volgespoten met graffiti. Op de neus staat in spiegelschrift “de vieze gasten”. Nummerplaat: AHR 959
Moest iemand hem zien, verwittig dan aub!
Dat mag hier in de commentaren, of via mail (dan verwittig ik hen wel) of rechtsteeks naar bij’ de vieze gasten 09/2370407.

Anna wordt binnenkort 3 jaar en dus werd het tijd om een ‘groot’ bed voor haar te kopen.

Toen Zelie indertijd een groot bed kreeg gingen we naar IKEA en kochten we een Brekke-bed: een eenvoudig wit frame met drie lades met een lichthouten front. Mooi, past overal en omdat de kinderkamers onder het dak zitten (schuine muren dus) kon het niet handiger zijn.

Toen Louis en later ook Jan hun groot bed kregen, kregen ze hetzelfde bed. Het oogt ook mooier natuurlijk om gelijke bedden te hebben en zoals gezegd, zeer praktisch want de opbergruimte wordt zeker goed benut. Meer nog, ze is zelfs zeer nodig.

Vandaag was aangestipt in mijn agenda om (eindelijk) naar IKEA te gaan om Anna’s bed te kopen. Eerst eens kijken op de website en shock! horror! na zeven jaar bleek het bed niet meer in hun gamma te zitten. Ik zou mij niet laten kennen en dus trok is sowieso naar de winkel: soms staat er iets niet op de website maar blijken ze het toch nog in stock te hebben.

Maar in de winkel ook geen geluk en bij navraag aan een verkoopster bleek dat het bed definitief uit het gamma genomen is: vorige zomer, tijdens de solden, hebben ze de laatste exemplaren aan een serieuse korting weg gedaan. Ik had veel zin om te beginnen bleiten.

Maar toen dacht ik aan al die duizenden mensen op het internet en dat daar misschien de oplossing kon liggen. Vandaar dus mijn oproep hier, aan jullie: kennen jullie iemand met een Brekke-bed, iemand die het om één of andere reden niet meer wil en van wie ik het dus kan overkopen? Willen jullie mij helpen om mijn vraag ook door te sturen, de wereld in. Misschien heb ik dan geluk en kan ik ook voor Anna zo’n bed installeren. Ik ben bereid er om te komen, zolang het maar in België is.

Een oproepje dus: please help me .

Mijnen beschermengel is blijkbaar ook actief als ik niet in de auto zit.

Vorige week donderdag vergat ik mijnen laptop op de trein en tegen dat ik het doorhad was hij natuurlijk al lang verdwenen. Sh*it dus. Niet zo goed. Niet dat het mijnen computer is als in ‘met mijn eigen geld gekocht’, maar het is er enen van het werk en dus zou ik het vandaag mogen gaan uitleggen.

Donderdagavond nog het formulier op de website van de NMBS ingevuld voor verloren voorwerpen, maar ik had er geen hoop op dat ik er ooit nog iets van zou horen.

Deze voormiddag dan langs de IT afdeling op het werk gepasseerd om mijn foutje mee te delen en gelukkig maakte de chef er geen al te groot probleem van: verklaring afleggen, aangifte bij de NMBS doorgeven en vijf minuten later had ik al een vervangcomputer. Kwestie dat het anders moeilijk werken wordt zonder computer.

Om 14u45 deze namiddag kreeg ik dan telefoon van een 09 nummer: het station in Gent, zo bleek. Er was een pakje toegekomen voor mij, vanuit Eupen. En laat Eupen nu toch wel niet de eindhalte zijn van de trein waar ik mijn computer donderdag op kwijtgeraakt was.

Een lichte euforie maakte zich dus meester over mij: computer niet gestolen! Joepie! Onmiddellijk naar IT gebeld met het goede nieuws en deze avond, toen ik in Gent toekwam, langs ‘Verloren voorwerpen’ gepasseerd om mijn pakje af te halen. Uiteraard had ik nog zo mijn twijfels, of alles er dus nog in zou zitten en het niet alleen mijn tas zou zijn, maar eens het pakje geopend bleek het dus wel degelijk mijn laptop (mét tas en alle inhoud) te zijn én er is niets aan. Dit postje is dus vanop mijn eigen vertrouwde laptop.

Hoe beloon je nu ook weer zo’n bewaarengel want de mijne heeft al serieus zijn pluimen verdiend.

Onze kinderen hebben een aantal activiteiten waar zij enthousiast over zijn. Zelie is daarin koploopster met zes dingen. Niet verwonderlijk want zij is de oudste en kan/mag dus al het meest, maar zij heeft ook de meeste interesses. Louis en Jan hebben alletwee twee activiteiten en Anna één.

Vorig jaar zijn Jan, Louis en Zelie gaan proefzwemmen in de zwemclub en in oktober kon Jan al beginnen. Voor Zelie en Louis was er geen plaats op het uur dat zij konden en dus gingen zij niet zwemmen. Maar kijk, tijdens de Kerstvakantie kregen we telefoon van de zwemclub: dat er vanaf januari dus wel plaats vrijkwam op het uur dat ze konden. Gevraagd of ze nog steeds wilden zwemmen en twee enthousiaste kinderen was het resultaat.

Sinds vandaag gaan Zelie en Louis dus ook zwemmen en kwestie van een hectische zaterdag nog hectischer te maken, kan het wel tellen. Schema op zaterdag vanaf vandaag:

• 10u30-1u30: turnen Jan en Anna
• 10u30-12u: turnen Zelie
• 13u-13u45: zwemmen Louis en Zelie
• 14u-17u: scouts Louis en Zelie

Boy oh boy: dat wordt crossen van het één naar het ander. Het middagmaal is alvast geen warme maaltijd meer: dat heb ik verzet naar de avond.

Dan staat ge daar voor het rood licht aan de Heuvelpoort. Een auto komt tot stilstand naast u en de bestuurster gebaart naar u alsof ze iets wil zeggen. Dus doet ge uw raam open.

‘Mevrouw, u weet toch dat uw rechterachterband plat staat?’ Huh? Plat? Bah neent gij, hoe zou ik dat weten. Ik bedank de vrouw vriendelijk, rij voorzichtig verder want ik was op weg om de kinderen van school te halen, en als ik stop voor de school van Jan en Anna bekijk ik de band. Juist dus, plat. Niet volledig, ik vermoed dat ik dat wel zou gemerkt hebben, maar toch een goed stuk.

Andere kinderen opgehaald en dan allemaal samen onmiddellijk naar de garage. Er zijn veel plannen voor het weekend, vooral plannen waarbij de auto nodig zijn, dus met een platte band rondrijden was geen optie. De garage kon ons niet helpen dus werden we doorverwezen naar de bandencentrale hier vlaktbij. Twee en een half uur na de initiële mededeling had ik twee nieuwe achterbanden (de tweede leek ook op niet veel meer) en nu ben ik weer veilig voor een hele tijd.

De hele toestand doet er mij aan denken dat ik toch een serieuse beschermengel moet hebben als ik in de auto zit. Zo was er die keer toen ik met de Kangoo in de gracht belandde van de E40 na een slippartij op ijs. Auto volledig naar de zak maar ik kwam er vanaf met twee sneden in mijn hoofd en vier oppervlakkige sneetjes in mijn gezicht. Genaaid en nooit meer iets van gemerkt. Zelfs geen littekens aan overgehouden.

Of die keer dat ik naar Brussel reed en mijn wagen plots, zonder merkbare aanleiding, begon te vertragen en vertragen. Ik kreeg hem nog net op de parking van een wegrestaurant waar hij volledig stilviel. Even wachten, nog tot Brussel kunnen rijden én later op de avond terug naar Gent. De volgende dag naar de garage. ‘Maar madammeke, prijs u gelukkig dat ge nog leeft’: serieus erge problemen met de remmen en remleidingen en zo en gans de boel had kunnen blokkeren – had dat eigenlijk al moeten doen – waardoor het een kleine ramp zou geworden zijn: overkop gaan op een drukke autostrade, niet aan te raden zou ik zo denken.

Of die keer dat ik van de autostrade kwam en een ‘toenktoenk’ geluid hoorde aan de auto. Eens in het stad was dat al veel minder en de volgende dag niets meer. Maar een paar dagen later toch nog eens bij de garage binnengesprongen om te vragen of zij een idee hadden? De mechaniciens kwamen kijken maar vonden niets, tot de secretaresse het hoorde. Zij naar de auto, bekeek de banden en zag direct dat er in één band al een gaatje zat en er een paar plekken tot op de draad versleten waren en dat de andere band ook een paar rotversleten plekken had. Net geen klapband(en) dus.

Of die keer … grapje. Ik denk dat dat voorlopig alles was. Ik hoop alleen dat die beschermengel nog een tijdje bij mij blijft.

Het was nog niet zo lang geleden dat ik nog eens met de kinderen uit eten was gegaan. Soms gaan we eens naar de Lunch Garden, tijdens de Kerstvakantie zijn we bij de zoektocht naar Zelie haar vriendinnetje iets gaan eten. Over het algemeen hoef ik mij niet te schamen over de kinderen. Tegenwoordig leren ze goed stilzitten, ze gedragen zich meestal min of meer (voor kinderen dus) en alleen het volume van hun stem moet soms getemperd worden.

Vandaag moesten we de stad in om turnschoenen voor Zelie te halen en Louis had absoluut geen zin om buiten te komen. Jan vertoonde ook weinig enthousiasme. Nu, wie kan hen dat verwijten met dit weer. Maar om hen toch een beetje enthousiast te krijgen beloofde ik dat we, na het winkelen, zouden stoppen om pannenkoeken te eten. Een goed lokmiddel bleek: ze werden op slag enthousiast.

Tegen 16u installeerden we ons in de Gwenola, ons favoriete pannenkoekenhuis, en plaatsen onze bestelling. Alles gezellig en leuk, tot de pannenkoeken aankwamen. Het probleem: Anna. Weet u nog, die zeer leuke fase waar zij in zit? Plots wou ze niet meer haar pannenkoek, maar de mijne. Toen wou ze toch weer haar eigen pannenkoek. Toen wou ze de suiker uitgesmeerd. En eens ik dat gedaan had, wou ze dat niet meer want ‘ik wil dat doen’, enz.

Ik moet er u geen tekening bij maken zeker? Twee keer is ze beginnen krijsen dat het geen naam had. Gans de tea-room op stelten. Alle mensen staarden ons aan alsof ik Anna aan het mishandelen was en ik wist niet waar kruipen van schaamte. Twee keer ben ik met Anna onder mijnen arm richting toilet getrokken om haar daar te laten uitrazen en haar dan zeer streng toe te spreken. De tweede keer duidelijk gezegd dat als ze nu haar manieren niet hield, we gewoon zouden vertrekken, zonder pannenkoek.

Daarna zat ik onrustig te wachten op de volgende uitbarsting, maar die is er Godzijdank niet meer gekomen. Blijkbaar was ik duidelijk én overtuigend geweest. Ze is een engeltje geweest, heeft braaf haar pannenkoek gegeten, gezellig gebabbeld, mooi haar milkshake uitgedronken. Het was, na het intitiële debâcle, een zeer leuk en aangenaam uitstapje met Anna op haar best (en de anderen waren ook engeltjes).

Misschien dat ik nu toch wel ga wachten tot ze uit die fase gegroeid is om nog eens met de vier iets te gaan eten.