San's Weblog

Vriendin B. ken ik al net zo lang als vriendin E., zo’n 32 jaar ondertussen, of van het eerste studiejaar. Maar daar waar ik vriendin E. ongeveer wekelijks zie, lukt dat niet zo goed met vriendin B. Gelukkig is er nu e-mail en al zie ik vriendin B. dus niet zo regelmatig, we ‘horen’ elkaar wel regelmatiger.

En zo was het na lange tijd toch nog eens gelukt om af te spreken. Lange tijd, want het is van ergens vorig jaar geleden dat we elkaar nog eens zagen: alletwee werken we, alletwee hebben we een gezin met kinderen die vanalles doen, alletwee hebben we een (ander) sociaal leven, … en de afspraken die we probeerden te maken tussenin lukten nooit.

Tot vandaag. Vakantie voor de kinderen, ik een dag vrij genomen, zij een dag vrij genomen en dus werd er definitief afgesproken. Eerst samenkomst bij haar thuis, daarna allen samen gaan eten (zijnde wij tweeën en onze – gezamenlijke – zes kinderen) om dan de namiddag door te brengen in het zwembad van Waregem.

We hebben elkaar meer dan zes uur gezien, enfin, de onderbrekingen met de kinderen niet meegerekend, en hebben toch een goed deel kunnen bijkletsen. Een fantastische namiddag in fantastisch gezelschap, ook voor de kinderen want het klikt blijkbaar wel tussen hen.

We moeten dat meer doen. Maar we zeggen dat ook elke keer weer, dus hopelijk duurt het deze keer geen jaar om elkaar terug te zien

Toen ik deze ochtend richting schoonouders reed om Anna en Jan daar af te zetten voor de dag, was het klaarlichte dag, scheen de zon en was er een helderblauwe hemel.

ik kreeg er spontaan een vakantiegevoel bij.

Ik zag ze voor het eerst op de Tweede Museumnacht in het Designmuseum en het was liefde op het eerste zicht. De vorm sprak mij ongelooflijk aan en voor een jubeleumversie vond ik ze meer dan geslaagd. Een juweeltje.

Mijn eerste gedachte was: ik wil die ook. Mijn tweede: vergeet het, want die zullen ongelooflijk veel te duur zijn. Dus bleef het bij dromen. En ook: we hebben al veel potten en pannen, het zou alleen maar een luxeding zijn, niet omdat we het nodig hadden.

Tot dit weekend. Bij het koken vast moeten stellen dat mijn op één na grootste pot echt wel aan het einde van zijn latijn was. Het ding is dan ook 20 jaar oud en was al geen goed ding om mee te beginnen. Om het dan nog 20 vol te houden, chapeau. Dus sprak ik den anderen aan, dat we die dringend moesten vervangen want met ons gezin is het toch een veel gebruikte pot qua formaat. Uiteraard vertelde ik hem ook van mijn verliefdheid.

Vanavond kwam ik thuis na het werk en er lag een folder/brochure met alle potten en pannen van Demeyere én alle prijzen erbij. Den anderen had dat meegebracht om dan prijzen te kunnen vergelijken en wat bleek: de nieuwe collectie was wel duurder, maar niet exorbitant duurder dan de basispotten.

De knoop was onmiddellijk doorgehakt en hij heeft zich naar de winkel gespoed om een nieuwe pot en ziet eens hoe mooi:

Morgen maak ik een uitstap met Zelie en drie van haar vriendinnen. We gaan een dagje weg, of beter, zij gaan iets doen en ik (en de mama van één van de meisjes) gaan op hen wachten.

Om zo’n uitstap voor te bereiden heb ik dan maar gezegd tegen Zelie dat de vriendinnen mochten komen slapen. Want het is voor alle ouders ook gemakkelijker om hen ’s avonds af te zetten zodat ze zich dan ’s ochtends niet moeten opjagen om hier rapraprap te zijn.

Anna slaapt vanavond bij haar broers op de kamer en de meisjes slapen dus op de meisjeskamer. Vier meisjes van 9, 10 en 11 jaar. Ge kunt u de drukte misschien inbeelden. Maar ik mag dat niet zeggen want ze spelen nu nog een beetje op de kamer en ze zijn verrassend stil.

Straks gaan zeggen dat ze mogen afsluiten voor de avond en ik vraag mij af hoe lang het gaat duren voor ze effectief stil gaan zijn.

Vandaag op bezoek bij mensen die ik in geen jaren meer gezien had. Of beter: meneer had ik in geen jaren meer gezien, zijn madam had ik nog nooit gezien.

We hebben veel gebabbeld, veel te veel taart gegeten, koffie gedronken en ook een wandeling gemaakt om naar de geiten, schapen, pony’s en paarden te gaan kijken, wat de kinderen fantastisch vonden. En ik sta er altijd versteld van hoe onze kinderen, die behalve onze poezen toch niet echt bekend zijn met dieren, zo wreed weinig bang zijn van bv. zo’n groot paard. De madam had appels en wortelen meegenomen om aan de dieren te voederen en zelfs Anna heeft een halfslachtige poging ondernomen om een raapje aan een paard te geven.

‘t Was een zeer aangename namiddag. Toch leuk hé, zo’n sociaal leven hebben.

Ik kijk eigenlijk altijd uit naar de vakantie, al was het maar om de zaterdagdrukte te vermijden. Tijdens de vakanties sluiten de clubs ook hun deuren voor een welverdiende rust en dus geniet ik dan mee van die rust.

De vakantie voor de clubs gaat meestal maar in na het eerste weekend. Dus in plaats van de vakantie te kunnen beginnen op vrijdagavond na school, moeten we meestal wachten tot zaterdagavond. Maar het tweede (en derde soms) weekend is alles dan gesloten en moet ik mij dus niet haasten.

Deze vakantie is anders want er is geen rustweekend. De turnclub heeft besloten om het eerste weekend geen les te geven en dus wel het tweede. De scouts hebben vandaag meegedeeld dat er volgende week dan toch een vergadering is en de zwemclub had vandaag nog les, maar volgende week niet.

Geen even drukke weekends dus, maar ook geen rustweekend deze vakantie.

Och ja, met alle geplande activiteiten deze vakantie zal er van rusten toch niet veel in huis komen.

Vanavond ga ik uit met mijn twee oudsten: wij gaan kijken naar de première van de musical De zusjes Kriegel.

We kunnen gaan op uitnodiging en blijkbaar zullen we behandeld worden als VIPs. Spannend dus wat het zal geven. Spannend ook hoe de kinderen zich zullen houden, want de voorstelling zo toch zo’n 2,5u duren en daarna is er een afterparty.

Die afterparty, dat gaan we denk ik niet te lang trekken: morgen is het nog steeds school. Maar gelukkig begint de vakantie morgennamiddag, dus één late avond zullen ze wel overleven.

Tegen dit weekend kunt u er wellicht alles over lezen bij Het Project. Nu ga ik de kleinsten in bad steken, zodat we toch op tijd zullen kunnen vertrekken want ja, uiteraard wordt een VIP vooraf ontvangen met een glaasje, en dat willen we natuurlijk niet missen. Kwestie van de hele belevenis mee te maken.

Dat is HET cijfer van vandaag: 5, vijf, cinq, sixfive, … want dat is de leeftijd die Jan vandaag bereikt heeft. Technisch gezien eigenlijk nog niet: hij is maar rond 22u geboren, maar dat zijn details.

En zo kreeg hij deze ochtend al:

• een serenade van zijn moeder (ondergetekende dus) op zo’n luide én valse toon (ik ben namelijk verkouden, niet dat dat echt iets uitmaakt, daar niet van) dat heel de gebuurte ervan uit zijn bed is gekomen; heel de gebuurte behalve zijn grote zus natuurlijk
• kussen van iedereen
• een kadootje in de badkamer waar hij zeer content mee was (een monster)
• een kadootje dat hij op de trap vond waar hij ook zeer content mee was (monster #2)
• een kadootje aan de ontbijttafel waar hij ook zeer content mee was (monster #3)
• een hele zak vol (zelfgebakken) cakejes om in school uit te delen aan de klasgenootjes
• drie dikke kussen van zijn juf waar hij zogenaamd beschaamd over was maar ge moest hem zien weghuppelen achteraf

en dat was dus alleen al zijn ochtend. Deze namiddag is hij bij mamie en grandpère en ik vermoed dat hij daar ook serieus zal verwend worden. Deze avond zal er een doodgelukkig kind in bed kruipen, daar ben ik van overtuigd.

Mens, wat worden die gasten rap groot.

Zo een dag zenuwen hebben en dat dat dan niet meer nodig is, dat geeft altijd zo’n ontlading. Ik krijg dan zo’n klap en voel mij volledig gevloerd.

Maar ‘t was eigenlijk wel leuk. Of het goed gegaan is, dat weet ik niet, maar de ervaring heeft deugd gedaan en ik denk dat ik niet afgegaan ben, wat ook al veel is voor zo’n (nieuwe) eerste keer.

Next!

Kijk zie, ik heb nog maar net de opmerking gemaakt, en het is al veranderd zie. De totale tekst is nu in het Nederlands.

‘t Gaat daar soms rap op Facebook, of moet ik nu ‘Gezichtenboek’ zeggen?