San's Weblog

We hebben deze winter al extreem veel sjans gehad met de kinderen. Behalve Zelie is er nog geen enkele ziek geweest en toen Zelie ziek was heeft ze dat netjes tijdens de Kerstvakantie gedaan zodat ze genezen was toen de school weer begon.

Tot nu toe dus nog geen enkele dag moeten thuisblijven met een ziek kind of iemand anders met dat zieke kind moeten opzadelen.

Maar vanavond klaagde Louis over hoofdpijn en buikpijn en toen hij zijn pyjama aandeed zei hij dat de juffrouw gezegd had dat hij een beetje ziek was. Gevoeld aan zijn voorhoofd en ja, het voelde warm. Thermometer erbij gehaald en ja, hij had 37,9°C.

Perdolan werd zijn medicijn en we kwamen overeen dat hij toch iets vroeger dan normaal zou gaan slapen.

Qua timing zit het eigenlijk wel goed: op vrijdag ben ik toch thuis, dus met een beetje sjans is het ergste voorbij na het weekend en kan hij maandag gewoon weer naar school. Met een beetje pech breekt het niet echt door tot ergens tijdens het weekend en is hij volgende week thuis.

Of hij heeft gewoon een zware dag achter de rug en is hij morgen weer piekfijn in orde. Het wordt dus afwachten.

Als ik zeg dat ik moe loop de laatste weken, is dat wel een understatement van jewelste. Doodmoe komt nog niet aan het niveau van mijn vermoeidheid.

Deze voormiddag had ik een vergadering in Brussel. ‘Blèh’ was mijn eerste gedachte en ik sleepte mij met tegenzin naar het station. Tot ik op de trein zat en het mij daagde: een rit van 35 minuten. 35 lange minuten. 15minuten langer dan naar Brugge. Joepie! Ik mocht naar Brussel.

En dus heb ik maar het voorbeeld gevolgd van den anderen en mijn treinrit gebruikt om een beetje slaap in te halen. Wat nóg beter was, was uiteraard de terugrit. Want die ging niet naar Gent, maar naar Brugge. Bijna een volledig uur!

Die dutjes hebben mij zo ongelooflijk veel deugd gedaan dat ik mij de rest van de dag, en nu nog trouwens, zo goed als volledig uitgerust voelde. Hmm. Ik zou binnenkort nog eens een vergadering in Brussel moeten plannen.

Vandaag een dagje vrijgenomen om allerlei te doen. Veranderingen op het werk die doorsijpelen in mijn leven en waar dus iets mee gedaan moet worden.

Een ongeluk bij een geluk want vandaag had Zelie een verjaardagsfeestje hier achter de deur in het MIAT en dus was dat gemakkelijk nu ik thuis was. Maar ja, thuis zijn met ‘maar’ drie kinderen, dat kon toch ook niet hé, dus belde ik maar naar B. of haar dochter mocht komen spelen met Louis :)

Het was leuk. De kinderen hebben mooi samen gespeeld en om het nog leuker te maken heb ik dan maar pannenkoeken gebakken. Het verdict van het vriendinnetje was, dat ze wel lekker waren, maar dat de pannenkoeken thuis toch nog lekkerder waren, waarop Louis zei: ‘Natuurlijk, want die zijn door uw thuis gemaakt’. Nu, minder lekker of niet, het heeft haar toch niet belet om er vijf binnen te spelen.

Zo een bende kinderen samen, het blijft toch fantastisch.