San's Weblog

Morgen ga ik iets doen wat ik in geen 14 jaar meer gedaan heb.

Ik probeer mij voor te bereiden, maar ik ben gelijk te zenuwachtig. Dat en eigenlijk  niet weten hoe ik mij in godsnaam zelfs zou kunnen voorbereiden. Of het zelfs wel nut heeft, wat ik aan het doen ben ter voorbereiding.

Enfin. Duimt allemaal ne keer zo rond de middag. Ge weet nooit dat het helpt.

Anna zit in een zeer leuke fase: alles wat ze hoort, maar dan ook alles, zet ze om in een liedje. Zo krijg je dus de grappigste liedjes liedjes te horen over woorden en klanken die ze hier en daar heeft opgepikt en dan lukraak aan elkaar rijgt.

Zeer leuk over het algemeen, maar het kan ook serieus op de zenuwen werken. Zo bijvoorbeeld ’s ochtends in de auto, als je al gestresst loopt van de ochtendroutine en als ze dan één van haar spinsels ten berde brengt ad infinitum.

Want eens een liedje in haar hoofd gevormd word, zingt ze het keer op keer op keer op keer … tot ze iets gehoord heeft dat haar  nieuwe inspiratie oplevert. En over het algemeen is de melodie ook nogal monotoom.

Maar die fantasie, dat is wel super.

Het voordeel van ziek te zijn is dat ik ongelooflijk veel geslapen heb de vorige week. Goede nachten en overdag telkens tussen de 2,5 en 4u. Een geluk bij een ongeluk dus, want voordat ik ziek werd was ik relatief oververmoeid.

Een dubbel geluk want zo kon ik het weekend fris beginnen. Vrijdagavond was het namelijk het Retoricabal van Sint-Barbaracollege en wij van de oudervereniging helpen daarbij. Ik ben meestal al paraat van 20u om de mensen te verwelkomen en controleren die eerst naar de receptie gaan. Om 22u begint dat het eigenlijke bal en komt het jong geweld toe.

Het was mijn derde jaar op rij en ik moet eerlijk bekennen, ik vind dat wreed leuk om doen. Tussen 22u30 en 00u is het razend druk. Meer dan 2000 jongeren die langs 2 ingangen (en op het allerdrukste zelfs 3 ingangen dit jaar) binnenkomen, ik zweer het u, ge moet ogen op uw gat hebben. Maar al zeg ik het zelf, we zijn goed georganiseerd, het balcomité levert fantastisch voorbereidend werk en zo verloopt de avond toch wel vlot en neen, meedansen en fuiven, dat doen wij niet.

En dankzij mijn slaapkuur van de afgelopen week ben ik niet gestuikt. Rond 3u30 naar huis gegaan, niet omdat ik te moe werd, maar omdat ik op zaterdagochtend om 9u met Anna moest gaan zwemmen.

Zaterdag was het razend druk, zoals gewoonlijk, en daar waar ik dacht om tijdens de scouts een beetje slaap in te halen is dat niet gelukt: eerst een goed uur staan babbelen met een andere ouder en tegen dat ik thuis kwam bleek het de moeite niet meer en dus ben ik maar naar de Colruyt getrokken voor de wekelijkse boodschappen om vandaar dan Zelie en Louis weer af te halen.

Toen ik aan het wachten was op de kinderen babbelde ik met een andere mama en die bleek die avond vrij te zijn: kinderen op logement en echtgenoot die wacht had. Spontaan dan maar afgesproken om samen naar de film te gaan en ons te amuseren.

Het was nipt om het eten klaar te krijgen, de kinderen eten te geven en Anna nog in bed te steken voor ik zou vertrekken. A. kwam mij ophalen om samen naar de cinema te gaan en (maar) vijf minuten later dan gepland zijn we vertrokken. Gelukkig had ik (via Michel) tickets via internet besteld zodat het niet op een paar minuten aankwam.

We hebben ‘The Curious Case of Benjamin Button’ gezien en alhoewel hij drie uur duurt, we hebben het niet gemerkt. Zeer goede film, drie uur emotie van de bovenste plank en not a dry seat in the house en daarna natuurlijk nog eentje gaan drinken. Tegen 1u thuis gekomen en ondanks mijn gebrek aan slaap de nacht voordien voelde ik mij nog relatief fris.

Vandaag voornamelijk geklust in het huishouden: de laatste troep van het loodgietersbezoek opruimen, afwas-, was- en droogmachines op volle toeren laten draaien, koken en alles weer opruimen, … the usual dus.

Druk maar zeer plezant weekend. Zo mogen er meer zijn.

De loodgieter heeft afgezien. Hij is dan terug gekomen in de namiddag en heeft nog een hele tijd doorgewerkt. Uiteindelijk het water volledig weggezogen uit de buis en (nog eens) geprobeerd met een ontstoppingsmiddel en dat dan overnacht laten inwerken.

Vrijdagochtend, 8u30 en meneer de loodgieter was terug om het effect van een nachtje trekken na te gaan: 1,5 cm gezakt dus niet het verhoopte resultaat. Dan maar drastischer middelen.

Hij had het ons gisteren al gevraagd/er ons voor gewaarschuwd, dat, als hij er dus niet doorgeraakte langs de ‘normale’ opening, hij een gat zou moeten maken in de bodem van onze gloednieuwe keuken om dan in de buis binnen te gaan daar waar ze in de vloer verdwijnt. Het was dus zover. Slik. Mijnen nieuwe keuken.

OK, ge ziet het niet, het is in een plank onder de schuif en hij heeft dat zeer netjes gedaan, maar de gedachte was allesbehalve aangenaam. Langs de andere kant was het alternatief nog veel minder aan te raden: die buis gewoon afsluiten. Meneer de loodgieter kreeg dus de toestemming.

Rond 11u kwam hij eindelijk naar boven met het zeer goede nieuws dat de buis weer vrij was: het was hem gelukt. Oef! We kunnen eindelijk weer (af)wassen.

Een paar dagen geleden wou de pompbak niet meer doorlopen. Het kappen van ontstopper in de leiding hielp niet, dus werd de loodgieter gebeld.

Het ‘voordeel’ van ziek zijn is dat ge dan thuis zijt en ge zo’n mens kunt laten komen als het hem uitkomt. En het kwam hem uit om deze ochtend te komen. Nadat ik de kinderen naar school had gevoerd zou hij ongeveer aan mijn deur staan. Met vakmensen is het altijd een beetje afwachten of ze er ook effectief doorkomen, maar zorgen maken was dus overbodig: vijf minuten nadat ik thuisgekomen was, stond de loodgieter ook aan de deur. Perfect op tijd.

Ik had hem aan de telefoon al een beetje de situatie uitgelegd en hoe de afvoer in elkaar zat en dat we daar dus al chemisch spul hadden inzitten dat dus ook niet doorgelopen was en alles, en zo is hij, met de nodige bescherming aan, beginnen zoeken en doen van waar de verstopping nu eigenlijk zat.

Blijkt dat het probleem zich zo’n drie meter ver in de buizen onder de grondt bevind, een opeenstapeling van vuil en vet van 8 jaar hier te wonen. Al bij al valt het nog mee, zegt de vakman, want volledig vetloze dingen in de afwas steken, dat kan nu eenmaal niet. En ja, ik probeer zoveel mogelijk de vette dingen uit de borden en pannen te verwijderen vooraleer ik ze afwas. Maar desondanks blijft het een hoop vuiligheid.

We zijn ondertussen vier uur verder en dienen mens is nog bezig. De hoofdbuis is al volledig vrijgemaakt, maar er is blijkbaar een probleem in de aansluitingsbuis waar hij niet door geraakt. Maar hij heeft de moed nog niet opgeven en dus ben ik ervan overtuigd dat het hem wel zal lukken om alles vrij te krijgen.

De vraag is alleen: hoe lang nog?

We zijn al zover. Vandaag zijn drie van de vier kinderen terug naar school.

Na Michel zijn ontdekking maandagavond vond ik het gisteren dan maar opportuun om Jan ook thuis te houden, en bij uitbreiding Anna. Kwestie dat Anna toch nog niet schoolplichtig is en mijzelf een vroege ochtend te besparen. Zo heeft iedereen dan lekker lang geslapen tot 8u en bleek Jan, toen hij eindelijk opstond, geen graadje verhoging te hebben. Ook Louis had geen koorts meer toen hij opstond en toen bleek dat beiden ’s avonds ook geen koorts meer maakten, heb ik ze genezen verklaard.

Deze ochtend had Louis het moeilijk met opstaan: na bijna een week lekker mogen uitslapen en niets doen had hij het extra lastig om uit zijn bed te komen. Ik heb me zelfs serieus kwaad moeten maken en gedreigd dat ik hem desnoods in zijn pyjama op school zou afzetten. Eens uit bed verliep het uiteindelijk allemaal een pak vlotter.

Zelie lijkt vandaag al marginaal beter dan de laatste dagen en zeker in vergelijking met gisteren. Ik vermoed dat ze gisteren haar slechtste dag heeft gehad want tegen 18u30 was ze compleet kapot alhoewel ze dat niet wou toegeven. Rond tien voor zeven heeft ze dan toch haar koppigheid opzij gezet en is ze naar bed gegaan.

Ikzelf ben ook eindelijk aan de beterhand. Nog steeds hoofdpijn en watten in mijn hoofd, een rauwe keel en hoesten, maar ik draai tenminste niet meer op mijn benen als ik rechtsta en ik heb nog nauwelijks koorts.

Straks nog eens naar de dokter: Zelie laten nakijken en mijzelf en ook voor de nodige briefjes kijken. En nu maar hopen dat Anna en Jan niet alsnog ziek worden.

Facebook is plots Nederlandstalig geworden. OK, het is al effekes geleden, het is nu niet dat ik het nu pas opmerk. Maar blijkbaar is het nog niet 100% in orde.

Want kijk, dan port ge iemand en krijgt ge volgende boodschap:

‘Je bent van plan om iemand te porren *naam*. She will be informed of this the next time she logs in.’

Grappig.

Gisterennamiddag geslapen en deze namiddag hetzelfde: ongeveer vier uur. ‘t Is dat het nodig was zekers. Combinatie van oververmoeidheid en ziekzijn, en dan is slaap nogal wreed welkom.

Deze ochtend hadden we nog allemaal koorts. Zelie en Louis waren deze namiddag koortsvrij en vrij vrolijk, maar tegen de avond kwam de koorts weer opzetten. Het gaat de goede richting uit maar we zijn er dus nog niet vanaf.

Mijn koorts is ook al een pak gedaald maar ook nog niet weg. Barstende koppijn en een keel die dicht zit horen er momenteel bij. Echt honger heb ik dus niet. ‘t Wordt dus nog serieus afwachten wat morgen zal geven, maar ik voorzie nog een doktersbezoek om de nodige briefjes (school en werk) te verzamelen.

Och, het was weer een tijdje geleden dat ikzelf ziek ben geweest. Zo heb ik ook weer eens een herinnering gekregen van hoe het voelt. ‘k Kan er weer tegen voor een paar jaar.

Deze ochtend voelde ik mij al niet opperbest, maar ik had tenminste nog geen koorts. Maar na de middag ben ik volledig gestuikt: 2,5 uur geslapen en daarna de wekelijkse boodschappen gedaan met 38,6 °C.

Michel heeft het ook zitten en Zelie en Louis dus ook. Vier zieken in huis. Het is nu eigenlijk gewoon afwachten wanneer de andere twee zullen vallen.

We hielden ons sterk, den anderen en ik, omdat we vanavond in principe naar de Lunatic Comedy Award zouden gaan, maar drie kwartier voordat de babysit zou toekomen hebben we er ons bij neergelegd dat dat toch niet zou gaan en dus hebben we de babysit maar afgebeld.

De plannen voor morgen zijn ook afgezegd. Nu is het afwachten wat maandag zal geven.

Gisteren is Louis dan maar thuisgebleven van school. Gelukkig was Michel in de voormiddag thuis om te werken zodat ik ‘mijn’ planning niet omver moest gooien: eerst leesuurtje in Louis zijn klas en dan de tweewekelijkse koffie met A., een andere mama.

Heel zwaar ziek is Louis nl. niet: koorts, hoofdpijn maar alletwee niet overdreven. Eens hij Nurofen binnenheeft merkt hij er eigenlijk niets meer van. Dus konden we gisterennamiddag, toen broer en zusjes en vriendinnnetje Eva thuiskwamen, met zijn allen een milkshake gaan drinken. Maar toen we thuiskwamen voelde hij zich toch weer wat slapjes, dus is hij duidelijk niet in staat om een beetje inspanning te leveren. Vegeteren voor de TV en de computer is wat hij momenteel doet.

Deze ochtend is Zelie dan gesneuveld. Toen ik haar het eerst zag, rond 8u deze ochtend, zei ze dat ze gewoon iets wou drinken en dan ging verderslapen. Niet van haar gewoonte maar omdat ik met Anna ging zwemmen (jaja, mijn zaterdagplanning is nu nog een stuk zwaarder gemaakt want Anna heeft nu op zaterdagochtend ook zwemles) bleef ik er niet bij stilstaan.

Van de zwemles passeer ik eigenlijk gewoon thuis om Jan en Zelie dan op te halen om te gaan turnen en toen ik toekwam bleek Zelie nog in pyjama te zitten. Ik werd kwaad en zei dat ze zich moest haasten toen ze begon te huilen en zei dat ze hoofdpijn had. Koorts genomen en lap, ze heeft het ook zitten.

Twee zieke kinderen en ik moet toegeven dat ik mij ook alles behalve goed voel: hoofdpijn, een keel die rauw aanvoelt en druk boven mijn ogen. We gaan ‘gezellige’ dagen tegemoet, lijkt mij.