San's Weblog

‘t Is waarschijnlijk niet de correcte kreet. Ik heb namelijk niets uitgevonden in de zin van iets nieuws ontworpen of zo. ‘k Heb wel ontdekt wat de hoogstwaarschijnlijke oorzaak was van mijn buikpijn.

Want die buikpijn heeft dus geduurd tot deze ochtend en toen kwam er beetje bij beetje lucht uit mijn lichaam en begonnen de steken te verminderen. Sinds vanavond ben ik eindelijk buikpijn vrij. Drie dagen heeft dat lolleke dus geduurd, of eigenlijk, bijna vier dagen.

Deze middag viel mijn briefke van een paar euro’s. Want wat heeft de deze hier gegeten donderdag? ‘t Was heel lekker hoor, daar niet van. Het waren de Tsjechen die kookten op het werk. Als voorgerecht een slaatje met paprikas en feta en als hoofdgerecht was er gevulde … paprika. En wat is er nu juist moeilijk verteerbaar wanneer niet gepeld. Juist. Paprika.

Eentje dus om te onthouden, maar wel een beetje raar, want dit is niet de eerste keer dat ik paprika eet.

Dit weekend was het digitale doe-beurs in Gent. Den anderen zat daar het hele weekend voor het Project, dus was ik alleen met de kinderen.

Zaterdagvoormiddag was er de normale routine en met Louis op weekend was dat toch één kind minder om rekening mee te moeten houden. ‘s Namiddags, eens Zelie naar de scouts was, ben ik met Anna en Jan een bezoek gaan brengen aan hun papa. Ik wou wel eens zien wat er te doen was én er was daar kinderopvang en misschien zouden de kinderen dat wel leuk vinden.

En of ze het leuk vonden. Terwijl ik boven een beetje probeerde te helpen bleven zij gezellig beneden spelen. Ze waren lang ook de enige kinderen en er waren twee meisjes om op de kinderen te passen, dus hoe veel meer aandacht konden ze zich wel niet wensen?

Anna is twee keer naar boven gekomen om te kijken of we er nog waren, maar Jan hebben we niet gezien. Ze was telkens in gezelschap van één van de meisjes en dat meisje moest telkens wachten tot ze terug naar beneden zou gaan: papa of ik mochten dat niet doen.

Deze voormiddag zijn we dan met z’n allen (min papa dan) Louis gaan afhalen. Na hun bad en middageten heb ik de kinderen dan gewoon rechtstreeks naar de opvang daar gebracht: Jan en Anna vroegen om terug te gaan en Zelie en Louis wilden wel meegaan.

Terwijl zij daar waren (met papa dus wel een verdieping hoger) ben ik terug naar huis gegaan om eindelijk de cakejes te bakken die Anna dan morgen naar school zal meenemen voor haar verjaardag. Zo’n gemak zeg als de kinderen er niet zijn en gij dan kunt doorwerken. Maar ze hebben zich zo geamuseerd en toen ik hen terug ging afhalen waren ze teleurgesteld: nu al?

Toch leuk hé als iedereen content is.

Gisterenavond, 22u30 krijg ik telefoon. De kapoenenleiding die vraagt of Louis nog afkomt?

Afkomt? Is het dan avondvergadering? vroeg ik, terwijl ik direct wist dat dat niet zo was, want avondvergaderingen duren nooit tot 22u30 ‘s avonds. En terwijl ze het antwoord gaf viel mijn euro: het kapoenenweekend was gisteren begonnen.

Glad vergeten dus. Nochtans stond het mooi in mijn agenda aangeduid, maar door omstandigheden (buikpijn, Michel weg, moeie kinderen, …) was ik dat dus volledig uit het oog verloren.

Gelukkig staan de kinderen in het weekend ook vroeg op en dus spraken we af dat ik Louis nu wel ging laten slapen en hem deze ochtend alsnog zou brengen.

Om 6u45 waren Louis en Jan wakker en 10min later de zusjes ook. Om 7u30 waren ze gekleed en zaten ze aan tafel, om 8u20 had iedereen gegeten en zaten ze in de auto en om 8u35 stond hij op de kampplaats.

Maar één avondje gemist dus, want de kapoenen zaten nog allemaal aan de ontbijttafel. Hij kan dus nog volop genieten van de rest van het weekend.

Sinds deze ochtend heb ik buikpijn. Zo geen doffe, ondefinieerbare pijn waardoor ge u ongemakkelijk voelt. Wel zo’n stekende pijn. Messcherpe stekende pijn. In het midden, dan weer wat lager, dan weer links of rechts. Pijnlijk is een understatement.

En vanavond is het ook Gent over Morgen in de Vooruit. Gelukkig was ik al niet van plan geweest om er naartoe te gaan, anders had ik zeker mogen afzeggen. Stil liggen in de zetel is al pijnlijk genoeg, laat staan dat ik in een drukke overvolle zaal zou willen gaan zitten.

Wie wel in de Vooruit zit, is den anderen. Hij zit daar omdat het hem intersseert maar ook voor het Project en hij doet van live-blogging.

En zo zit ik toch een beetje in gezelschap van vele mensen. Ge moet ook maar eens gaan kijken en regelmatig op refresh duwen.

Ons kleinste spruit is trouwens vandaag 3 jaar geworden.

Er was vorige zondag feest, dus de dag is een beetje aan haar (en ons) voorbij gegaan, maar toch. 3 jaar!

Toen we voor haar zongen in de auto, werd ze heel kwaad en begon ze te wenen. Halverwege hebben we dan maar het liedje onderbroken: je verjaardag moet een leuke dag zijn, dus als iets je laat wenen, dan laat je dat beter achterwege.

Maar toen ik haar drie dikke kussen gaf en proficiat wenste, glunderde ze toch.

3 jaar!

Toen we deze ochtend gezwind op onze fietsen wouden springen was er een probleem: mijn achterband stond plat.

Op het eerste zicht geen probleem, we hebben wel een pomp in huis. Maar de band stond niet een beetje slapjes, maar volledig plat en dat heb ik nog al eens meegemaakt. Ook op een vrijdagochtend. Ook nadat ik de avond ervoor mijn fiets op het Sint-Baafsplein had gestald tijdens een vergadering. Oppompen bleek toen niet te helpen wegens kapotte band.

Deze keer hielp het oppompen ook niet. Geprobeerd, Anna achterop en eens aan de Vrijdagmarkt stond hij dus weer volledig plat. Dan maar terug naar huis, kinderen in de auto en zo naar school.

Nochtans stond ik daar gisteren niet alleen op het plein: er stond nog een fiets langs weerszijden van de mijne en die hun band(en) zijn niet kapot. Wat is er verkeerd aan mijn fiets dat ze hem eruit kiezen om een band kapot te maken?

Direct deze ochtend dan de fiets maar binnengedaan bij de fietswinkel en gelukkig mag ik er vanavond al om: een gans weekend zonder fiets zou zeer vervelend zijn. Maar nog vervelender natuurlijk, is dat vandalisme. Wat hébt ge daar nu aan?

Vandaag moest ik in Brussel zijn. Een bijeenkomst en samen met een professor zou ik daar de hele dag aanwezig moeten zijn.

Deze ochtend extra vroeg uit het bed want de kinderen moesten extra vroeg op school zijn, om dan de wagen in de garage binnen te doen en een vroege trein naar Brussel te hebben: ik zou daar tussen 9u en 9u30 moeten toekomen.

De kinderen en de wagen, dat viel mee en zo was ik op tijd in het station om de trein van 8u24 te halen … ware het niet dat deze 15min vertraging had. Dus was ik maar om 9u20 in Brussel Noord en pas om 9u40 waar ik moest zijn. Al bij al bleek dit gelukkig geen probleem.

We zouden daar dingen promoten voor iets van het werk, maar het promotiemateriaal was er niet (niet ons fout) en dus stonden en liepen we daar maar wat rond om tijd te verdoen en te kijken wat er nog allemaal te zien was. Uiteindelijk was er helemaal niet zoveel te doen als we gedacht hadden en zo mocht ik het vroeger dan verwacht voor bekeken houden.

In plaats van de kinderen af te halen vlak voor het einde van de studie, ben ik nu dus onverwacht vroeger thuis en kan ik hen gewoon van school afhalen als die gedaan is. We zullen dan op ons gemak naar het station gaan met de tram om één van die fameuze AMT milkshakes te proberen en om ons dan, nog altijd op ons gemak, naar de garage te begeven om de auto af te halen en naar huis te kunnen rijden.

Soms kan je toch echt sjans hebben.

Denkt u weleens: Goh, het zou toch tofkes zijn als Gentblogt eens wat meer over x of y zou schrijven? Mist u iets cruciaals op ons fantastische weblog? Had u graag wat meer sport gezien, of al eens een stukje over ruimtelijke ordening? Vindt u te weinig moderne muziek terug? Of blijft u helemaal op uw honger zitten wat betreft klassieke dans? Dat kan, inderdaad.

Gentblogt wordt namelijk gemaakt door vrijwilligers. Mensen die in hun vrije tijd de stad afschuimen en daarover berichten. Het is evident dat Gentblogt dus voornamelijk gaat over de interesses van onze redactieleden: want in onze vrije tijd gaan we natuurlijk enkel dingen doen die we leuk vinden.

Wil dat dan zeggen dat al de rest niet op Gentblogt kan? Hoegenaamd niet: wij zijn een vreselijk flexibele groep mensen. En wij zoeken mensen met dezelfde ingesteldheid en eender welke stadsgerelateerde interesse die zich bij ons willen vervoegen.

Concreet kan meewerken aan Gentblogt op heel veel verschillende manieren: heeft u een vlotte pen en is er iets waar u gaarne over mag berichten? Stuur ons uw idee door. Gaat u vaak naar concerten en heeft u overal een mening over? Spaar die mening niet voor uw vrienden alleen, maar giet ze in een recensie en deel ze met ons. Neemt u fijne foto’s in onze stad en kunt u daarover ook iets vertellen? Doormailen die handel. Hangt u op uren dat deftige mensen al lang in hun bed liggen nog aan de toog van allerhande duivelse afspanningen en hoort u daar wel eens leuke nieuwtjes en roddels? Laat het ons weten, of nog beter: trek op onderzoek en probeer uit te vogelen wat ervan aan is.

Of misschien heeft u wel een groot marketingtalent en wilt u dat ter beschikking stellen van de leukste stadsblog ter wereld?

Maar het kan ook anders: wilt u graag meewerken, maar heeft u niet meteen concrete ideeën? Stuur ons uw motivatie door, en wij schrijven u in op onze mailinglijst. Zo krijgt u allerhande persberichten van ons doorgestuurd, waarop u dan wild enthousiast kunt ingaan.

Om het kort samen te vatten: Gentblogt zoekt vers bloed, en misschien stroomt dat bloed wel door uw aderen. Stuur ons door wat u in gedachten had en wij laten u heel snel iets weten. Of kom misschien al eens kennis maken, dit weekend in De Centrale. U herkent ons aan onze innemende charme en oogverblindende schoonheid. En aan onze Gentblogt-button, natuurlijk.

Als u niet kunt langskomen, of u bent verlegen in het echte leven, mag u me gewoon een mailtje sturen (ilse@gentblogt.be). Wij kijken er allemaal heel erg naar uit.

Vandaag waren zowel Michel als ik ‘thuis’. T.t.z. Michel had een afspraak met de medische sector en ik moest onder de middag in Brussel zijn. Maar ‘s ochtends waren we dus thuis en ook in de namiddag. Twee belangrijke momenten voor de kinderen: het eerste om ze klaar te maken en naar school te brengen, het tweede om ze af te halen van school.

Als we dan zo eens thuis zijn in de vroege namiddag, dan is dat zo’n gemak. Geen over-en-weer gesleur met de kinderen om één (of meer) ervan naar één of andere activiteit te voeren. Neen: gewoon dat ene kind voeren terwijl de andere op het gemak thuis kunnen blijven bij Michel.

Geen gehaast om de kinderen te eten te geven. Gewoon op het gemak naar huis en gezellig aan tafel voor er weer iemand ergens naartoe moet.

Alles gewoon meer op het gemak, zowel voor mij als voor de kinderen. Tijd om te babbelen, te spelen, huiswerk te maken, te eten, in bad te gaan en gewoon te genieten van elkaar en elkaars gezelschap.

En dan droomt ge: moesten we nu eens geld genoeg hebben, zou het dan niet zalig zijn om gewoon thuis te blijven? Overdag te doen waar ge zin in hebt om dan vanaf 16u u volledig te kunnen focussen op de kinderen. Meer aan elkaar hebben en niet altijd zo haast haast haast van hier naar daar en van hot naar her.

Het zit er niet direct in, dat thuisblijven, maar ondertussen geniet ik toch maar extra van die zalige uitzonderlijke dagen dat we gewoon eens thuis zijn op een werkdag.

‘t Is wreed hoe dat zenuwen u zo kunnen overvallen en eens de moment voorbij, dat er alleen nog uitputting overblijft. De last die van uw schouders valt.

Al bij al viel het nog mee. Gisterenavond, toen ik naar huis ging, stond ik op springen, maar tegen dat ik de kinderen ging afhalen waren ze al weer gaan liggen. Dus de vrees dat ik vorige nacht geen oog ging kunnen dichtdoen is niet uitgekomen: ik heb geslapen gelijk een roos. En deze ochtend zijn ze maar komen opzetten eens ik de kinderen op school afgezet had.

In tegenstelling tot vorige keer zijn ze volledig gaan liggen eens ik aan het werk moest: ik was kalm, had mijn gedachten bij elkaar, kon logisch nadenken, was georganiseerd, … Nu maar hopen dat ik duidelijk genoeg was om terug te mogen komen.

Spannend.