Lap patat

Deze middag in allerijl naar huis mogen terugkeren. Nu ‘allerijl’ bij manier van spreken natuurlijk: als ge in Brugge werkt en afhankelijk zijt van het openbaar vervoer is dat dus zeer relatief. Maar enfin, om 13u telefoon gekregen en om 14u05 was ik toch al thuis.

Reden: zieke dochter. Alweer.

Deze ochtend had Zelie mij al uit bed gehuild: kermend van de zeer zat ze bij het toilet. Pijn in haar buik die blijkbaar zo goed als onhoudbaar was. Roepen. Huilen. Bijna krijsen was het resultaat. Ik moest haar vragen om te proberen toch een beetje stiller te zijn zodat ze haar broers en zus niet zou wakker roepen. Maar het was haar dan toch gelukt om naar toilet te gaan en daarna is ze terug kunnen gaan slapen.

Toen ik de kinderen dan wakker maakte klaagde ze opnieuw van buikpijn, dus raadde ik haar maar aan om thuis te blijven. Michel was in de voormiddag thuis, dus kon dat gerust. Iets later zat ze alweer huilend op toilet en daarna heb ik haar bij haar papa in bed gestuurd.

Toen de drie anderen bijna klaar waren om te vertrekken naar school hoorde ik geroep: Zelie die fris als een hoentje rondliep om zich toch maar zo rap mogelijk klaar te maken voor school en alsnog mee te gaan. Ze had moeten overgeven (een heel klein beetje) en voelde zich als herboren.

De heropleving mocht niet lang duren. Iets na 10u kreeg Michel telefoon dat hij haar mocht gaan afhalen op school, te ziek om nog te blijven. Hij ermee naar de dokter en diagnose: gastroenteritis (of ook wel gekend als ‘buikgriep’). Daarna kreeg ik telefoon om naar huis te komen want Michel moest naar een klant en haar tot 17u alleen laten zou een beetje teveel van het goede zijn.

Ze heeft een ziektebriefje gekregen tot het einde van de week. Louis heeft het ook gehad maar duidelijk in mindere mate want na twee dagen was hij er al vanaf en alhoewel hij wel afgezien heeft, was het bijlange niet zo pijnlijk. We zullen dus wel zien hoe het evolueert en dan dag per dag bekijken of ze effectief de hele week thuisblijft.

Geef een reactie