Zenuwen II
‘t Is wreed hoe dat zenuwen u zo kunnen overvallen en eens de moment voorbij, dat er alleen nog uitputting overblijft. De last die van uw schouders valt.
Al bij al viel het nog mee. Gisterenavond, toen ik naar huis ging, stond ik op springen, maar tegen dat ik de kinderen ging afhalen waren ze al weer gaan liggen. Dus de vrees dat ik vorige nacht geen oog ging kunnen dichtdoen is niet uitgekomen: ik heb geslapen gelijk een roos. En deze ochtend zijn ze maar komen opzetten eens ik de kinderen op school afgezet had.
In tegenstelling tot vorige keer zijn ze volledig gaan liggen eens ik aan het werk moest: ik was kalm, had mijn gedachten bij elkaar, kon logisch nadenken, was georganiseerd, … Nu maar hopen dat ik duidelijk genoeg was om terug te mogen komen.
Spannend.
March 25th, 2009 at 10:40
spannend inderdaad, ik kijk uit naar het vervolg. en ik duim, natuurlijk!
April 3rd, 2009 at 10:43
[...] tweede goede nieuws. Want tijdens de wachttijd kreeg ik telefoon met het leuke nieuws dat ik mag terugkomen. Joepie! Op zich wil dat dus nog altijd niets zeggen, maar het is toch weer een kansje meer. Nog [...]
April 24th, 2009 at 14:00
[...] nieuws is goed nieuws’, die klopt dus niet altijd. Want ik heb nog steeds geen nieuws en in zo’n omstandigheden betekent dat alleen slecht [...]