Maand: maart 2009

Druk weekend is nu voorbij

Ha! De titel zegt het.

Vrijdag heb ik in de voormiddag rondgereden om het probleempje met mijn vooruit op te lossen. Toen ik onlangs mijn verzekering moest betalen stond daar namelijk bij de dekking ‘glasbreuk’ en dus ging ik nog eens langs bij mijn makelaar om te zien of die ruit nu toch niet kon vervangen worden op kosten van de verzekering: ik betaal er uiteindelijk toch voor.

Nieuw telefoontje naar de verzekeringsmaatschappij. Er werd door hen geen enkele vraag gesteld over de oorzaak van de barst in de ruit en voor ik het wist hadden zij een dossier opgesteld en de nodige gegevens doorgegeven aan de garage om de ruit te laten herstellen op hun kosten. Jiha! dus want dat ging anders een serieuse streep door onze spaarrekening geweest zijn.

In de namiddag de kinderen gaan halen (zoals gewoonlijk), even thuis gepasseerd om dan naar Brussel te rijden voor het (nieuwjaars)bedrijfsfeestje op Michel zijn werk. De kinderen kijken daar wel naar uit want het stikt daar altijd van de kinderen en ze amuseren zich er rot, en persoonlijk vind ik het ook wel gezellig en kijk ik er naar uit. Plus, er is altijd lekker eten, wat mooi meegenomen is.

Zaterdag de gewone zaterdagdrukte met een extra: zoveel mogelijk voorbereiden voor het verjaardagsfeestje-van-Jan-en-Anna-voor-de-familie. Dus ’s ochtends Zelie haar ding laten doen en haar een cake laten maken, in de voormiddag zelf ook een cake gemaakt, in de namiddag de wekelijkse boodschappen gedaan inclusief deze ’s avonds en voor vandaag dus.

’s Avonds heb ik dan gekookt: bezoek van een zeer leuke dame met wie ik ’s avonds naar toneel zou gaan. Kwestie van op ons gemak te zijn had ik voorgesteld om vroeg te eten en dat zij bij ons zou komen want ik moest toch nog koken voor de kinderen.

Daarna een gezellige avond gehad. Het toneel op zich niet zo. Niet dat het slecht was, alleen bevreemdend en ik wist niet heel goed wat er van te denken. Er zaten leuke dingen in en ook minder leuke. Maar het gezelschap maakt altijd veel goed.

Deze ochtend dan vroeg uit de veren om de voorbereidingen voor het feest af te maken: taarten afhalen, pannenkoeken bakken, middagmaal maken (mijn vader kwam eten voor de rest toekwam) en alles klaarzetten voor de rest van de familie toekwam. En wat raadt ge: het is nog gelukt ook. Alles stond klaar toen de eerste de deur binnen kwamen. Het zal ook een eerste keer zijn.

Het was een zeer drukke namiddag met veel kadootjes en geklets en gespeel en eten en drinken. Er waren 16 volwassenen en 15 kinderen, vijf taarten, drie cakes, heel veel pannenkoeken en tiramisu, er was koffie, thee, wijn, frisdrank, water, bier, broodjes en beleg en bovenal: veel plezier.

Leve de afwasmachine want tussendoor heb ik twee (korte) machines gedraaid waardoor heel de keuken volledig opgeruimd was in mindern dan een uur nadat iedereen vertrokken was.

Den anderen ligt uitgeteld in de zetel naast mij en van mij schiet er ook niet veel meer over. Maar weekends zoals deze, daar heb ik het graag voor over.

Badaboem

Sinds vorig weekend slaapt Anna in haar groot bed en behalve die eerste vijf minuten is ze doodblij.

Toen de andere drie een groot bed kregen, had ik zo’n leuning geïnstalleerd zodat ze er toch niet zo rap zouden uitvallen. Maar toen ik dat bij Anna deed begon ze serieus van haren neus te maken. Ze weigerde resoluut die leuning en er was geen overtuigen tot het tegendeel aan.

Als Anna iets in haar hoofd heeft is het er zeer moeilijk uit te krijgen en uiteindelijk gaf ik maar toe: zo hoog was het nu ook weer niet, de anderen zijn er op één of ander moment ook wel eens uitgevallen en als zij zou vallen, dan zou ze wel van gedachte veranderen.

Gisterenavond hoorden we dan (eindelijk) een plof en direct erop een zacht gehuil: Anna was dus uit het bed gevallen. Het huilen was eerder van het verschieten dan van pijn want toen we haar weer in haar bed legden sliep ze gewoon door.

Ik dacht er nog even aan om toch de leuning te installeren, maar Michel stak haar beddegoed heel goed vast in de zijkant en we lieten haar dan maar zo slapen.

Alles goed en wel dus, tot ongeveer half vier deze morgen. Ik schoot wakker van een klap direct gevolgd door heel hard gehuil. Naar boven en ja hoor: Anna was opnieuw uit haar bed gevallen, maar deze keer leek ze zich wel pijn gedaan te hebben. Kind op de schoot en zo goed mogelijk proberen troosten. Haar beddegoed zat nog steeds goed vast en dus was ze in haar slaap hoger gekropen en er zo kunnen uitvallen.

Nadat ze toch een beetje gekalmeerd was heb ik haar dan weer in bed gelegd maar er leek iets niet te kloppen: in het schijnsel van het licht op de gang leek haar gezicht nogal donker en toen ik naast haar bed had geknield had ik mijn knie ook in een natte plas gezet. Plots viel mijn euro: haar gezicht zat onder het bloed.

Kind terug uit bed en ermee naar de badkamer. Ondertussen was ze gestopt met huilen en kon ik zien wat er aan de hand was. Door te vallen was ze met haar neus tegen de zetel naast haar bed gevallen en had er een bloedneus aan over gehouden. En daar kan serieus wat bloed uitkomen: gans haar gezicht en haar handen zaten onder het bloed en haar pyjama én mijn pyjama vertoonden een hele hoop bloedvlekken.

De bloedneus werd gestopt, gezicht en handen gewassen en ze kreeg een verse pyjama aan. Haar lakens mocht ik niet verversen, maar aangezien het meeste bloed op het hoofdkussen zat kon ik dat gewoon omdraaien zodat ze er niets meer van merkte.

Waar ik haar deze keer wél van kon overtuigen, dat was om nu toch maar die leuning te installeren.

Pech

Gisterenavond met de auto de stad in: te weinig tijd, den anderen zijn fiets was kapot en we moesten aan de Zuid zijn dus de conclusie was rap getrokken. Parkeren aan de Zuid is ook niet evident, dus maar direct in de ondergrondse parkeergarage geparkeerd. Vlakbij en een gemak.

Wij naar het evenement en dan een hapje gaan eten in goed gezelschap en dan naar de cinema. Het is niet ver tussen de eetplaats en de cinema en dus gingen we wandelen. De wagen stond veilig gepakereerd en in de buurt van de cinema een parkeerplaats vinden is ook niet altijd evident.

Rond 1u15 waren we terug en wat bleek: de ondergrondse garage was hermetisch afgesloten. Blijkbaar is het geen garage die 24u/24u open is, maar dat had ik niet gezien bij het parkeren. Nooit aan gedacht en dus ook niet op gelet. We waren net 15min te laat.

We hebben dan maar een taxi naar huis genomen en deze ochtend ben ik met de kinderen in de bus tot aan de Zuid gereden om daar dan de auto uit de garage te bevrijden.

Note to self: volgende keer de sluitingsuren van de parkeergarages controleren.

Treinstress

Vanavond volledig gestresseerd thuisgekomen van mijn treinrit naar huis.

Normaal gezien zijn mijn treinritten totaal zen. Het tegendeel van stress dus: een ideale tijd om te ontspannen. De trein Gent-Brugge-Gent is er namelijk één van niet overdreven veel volk waar ik op mijn gemak kan lezen of naar mijn i-pod kijken of dutten of gewoon ontspannen. Vandaag dus niet.

Vanmiddag moest ik in Brussel zijn. Dus moest ik de trein van Brussel naar Gent nemen … tijdens spitsuur. ‘Gelukkig’ mocht ik er al in Noord op, zodat ik mijn eigen plaatsje kon kiezen: ik zat op een dubbeldekkertrein aan het raampje mee met de richting; maar daar stopte mijn keuze.

In Centraal stapte een hele reeks mensen extra op en nog een hoop in Zuid. Tegen dan zat de trein bomvol en zat er naast mij een man van meer dan gemiddelde breedte die ongeveer één derde van mijn zitje erbij nam en het nodig vond om een open blikje bier onder mijn neus te duwen. De hele rit lag zijn arm half op mij zodat hij zijn blikje bier (voor mijn neus) op de tafel kon zetten én uiteraard vasthouden. Ge weet maar nooit dat één van zijn medepassagiers het blikje zou willen pakken.

Tegen dat ik in Gent toekwam beefde ik van de stress, vies. Hoe doen jullie dat zo heelder dagen?

Min één, plus één

Toen we gisteren Louis van de scouts gingen afhalen, mochten de twee dochters van een vriendin ook meekomen: de ouders moesten naar Antwerpen en ze had gevraagd dat, als ze niet op tijd terug waren, wij ons over de kinderen konden ontfermen. Uiteraard.

Dus waren hier gisteren in de vroege vooravond vijf kinderen in plaats van de voorziene drie. Een klein uur nadat we thuis waren kwam hun papa dan zijn dochters halen en Louis vond er niet beter op dan te vragen of de oudste, die bij hem in de klas zit, mocht blijven slapen.

Van ons mocht het en van papa ook en zo hadden we ’s avonds weer vier kinderen in huis en leek alles een beetje ‘normaal’. Het vriendinnetje sliep in Zelie haar bed en ’s morgens is ze samen met Louis koeken gaan halen en zat ik samen met de kinderen aan tafel voor het ontbijt.

’t Was leuk en niet alleen voor Louis.

Beddengeluk

Zo’n weblog hebben, dat kan nog goed zijn voor iets want vorig weekend ben ik, dankzij mijn oproep, aan ons vierde bed geraakt. Er ontbraken nog een paar vijzen, maar met IKEA nu zo goed als vlak naast de deur is dat totaal geen probleem meer.

Deze namiddag met Jan en Anna dus naar IKEA om de ontbrekende stukken. We gingen uiteraard niet alleen om een paar vijzen: ze had nog een matras nodig ook en een dekbed, want dat klein dekbedje zou niet veel nut hebben in haar nieuwe, grote bed.

Jan bleef met veel plezier achter in de opvang. Anna mocht niet: ze moest drie jaar zijn en ik ben een slechte leugenaar en dus ging ze met ons mee. Eerst al huilend, want ze wou ook blijven spelen en bij Jan blijven, maar we konden haar rap afleiden en ik denk dat ze zich wel wreed goed geamuseerd heeft met ons.

We wisten wat we zochten, dus het ging allemaal wel vlot: informeren bij de matrassen welk een goede zou zijn, doorlopen om dan te stoppen en een dekbed te kiezen, daarna nog een overtrek (niet dat we er te kort hebben, maar het is toch een speciale gelegenheid) en dan doorgewandeld om de matras uit het magazijn te halen. Een uur en tien minuten na aankomst waren we al voorbij de kassa.

Na de kassa een bezoek aan de klantendienst voor de ontbrekende vijzen. Een paar vond ik bij de gratis-onderdelen-stand, anderen moest ik vragen aan de klantendienst zelf. 10cent/stuk en de twee dingen die ik nodig had maar die niet binnen waren gaan ze gewoon naar huis opsturen: het gaat hen meer kosten om dat op te sturen dan dat ik ervoor betaald heb. Goede service dus.

Die twee ontbrekende dingen zijn gelukkig niet noodzakelijk voor het bed en dus kon ik het bed zelf vanavond ineen steken. Anna stond letterlijk te springen van anticipatie en had ik haar niet tegengehouden, ze was gewoon op het frame beginnen springen … toen het nog niet volledig in elkaar stak.

Doodgelukkig kroop ze vanavond dan in ‘haar’ grote bed … om eens ze erin zat te beginnen wenen en te zeggen dat ze in haar kleine bed wou slapen 🙂 Maar na een kort gesprekje heb ik er haar toch van kunnen overtuigen om in het groot bed te slapen en eens in bed heb ik haar niet meer gehoord.

Een kleine, maar toch weer duidelijke stap dat ons klein meisje ook flink groot aan het worden is.

Even tussenuit

Wij niet, maar ons oudste kind, Zelie: ze is vanavond vertrokken op scoutsweekend.

Kwestie van timing kan het wel tellen: vandaag was het ook oudercontact op school, had Zelie een inhaalles voor saxofoon én haar gewoonlijke balletles. Dus was het een beetje meer rennen en organiseren dan gewoonlijk vandaag.

Gelukkig had Zelie haar valies gisteren al voor 90% in orde gebracht en voor de balletles hebben we er dan maar voor gezorgd dat ze 100% in orde kwam. Ze heeft nog tijd gehad om te eten voor ze naar ballet vertrok en na de les ben ik dan direct met haar doorgereden naar de kampplaats.

Nu is ze dus weg tot zondag en dan wordt ze thuisgebracht door de ouders van een klasgenootje die dus ook in haar scoutsgroep zit. Ze boden het aan en ik heb het met beide handen aanvaard want anders zou het zondag ook nogal haasten worden: het kamp is om 14u gedaan en meestal komen we dan nog maar net van tafel 🙂

Nog twee keer slapen, en dan is ze terug.