San's Weblog

Zes weken zou het duren. Zes weken vooraleer ze hun resultaten kregen van hun examen. Die zes weken waren vandaag voorbij en Zelie heeft haar resultaten: 69% of B. Geslaagd dus, want je moet blijkbaar maar 40% hebben of C om te slagen.

Zelie is doodcontent en ik ben apetrots op haar: wat anderen op drie jaar geleerd hebben heeft zij in anderhalf gedaan én ze is niet eens de laatste van de groep. Maar zelfs moest ze de laatste geweest zijn of niet geslaagd zijn, dan nog: ze heeft hard gewerkt en haar uiterste best gedaan en dat was wat telde.

De juffrouw was ook zeer trots op haar klas. Alle kinderen waren geslaagd met A of B attesten. Fantastisch dus.

De lessen voor het volgende examen zijn ondertussen al volop op gang.

Half negen ‘avonds. De telefoon gaat. Ik neem op en een onbekende stem zegt ‘Wilt u mij terugbellen, ik heb niet veel geld om te bellen’, zomaar uit het niets. Geen voorstelling, geen namen, niets. Dus vraag ik hem wie hij is en hij zegt alleen dat het heel belangrijk is en of ik hem wil terugbellen. Ik trek mijn wenkbrauwen op en ga akkoord. Michel noteert het nummer dat ik luidop nazeg.

Hij legt neer, ik telefoneer terug maar er is iets mis gegaan bij het dicteren van het nummer: ik kom bij iemand anders uit. Dus wacht ik. Misschien was het toch een vergissing? Maar even later belt hij terug: waarom ik niet bel? Fout in het nummer, zeg ik en hij dicteert opnieuw.

Ik bel terug en hij neemt op: ben ik de vrouw van Michel Vuijlsteke? Ja, maar wie bent u? Hij zegt zijn naam, ik herhaal en kijk ondertussen vragend naar Michel. Het zegt hem ook niets. Waarvoor belt u?  Blijkt dat zijn vader Michel’s portefeuille gevonden heeft en of we ze willen komen halen? Verbazing alom en Michel gaat controleren of hij effectief zijn portefeuille kwijt is. Hij komt terug en bevestigt. Dus zeg ik tegen de jongen aan de andere kant dat ik ze kom halen.

Ik rij naar Heusden. Een man opent de deur. Hij spreekt geen Nederlands en de jongen die getelfoneerd had vertaalt: vader was op weg naar het ziekenhuis en vond de portefeuille op de grond in de buurt van Bij Sint-Jacobs. Hij heeft ze meegenomen naar huis en een kaartje eruit genomen om te achterhalen wie de eigenaar was en dan heeft hij zijn zoon laten bellen.

Er bestaan nog (veel) goede mensen, mevrouw/meneer.

Deze ochtend moest ik de sleutel van mijn fietsslot wegens (kinder)omstandigheden van zijn gewone sleutelhanger halen en ergens anders onderbrengen. Tijdelijk en normaal gezien alleen voor vandaag, maar het moest dus gebeuren. Dus hing ik hem bij de rest van mijn sleutelbos.

Toen ik vanavond terug in Gent kwam en mijn sleutelbos bovenhaalde om mijn fiets te openen hing de sleutel van mijn fietsslot er niet meer aan. Het verwonderde mij eigenlijk niet want ik vreesde er al voor de hij niet goed hing aan de sleutelbos. Maar dat maakte het probleem niet minder erg: ik had geen sleutel om mijn fietsslot open te maken.

Handtas volledig uitgekeerd en de overbodige dingen ondertussen eruit gegooid (in de vuilbak uiteraard), maar geen afgevallen sleutel te bekennen. Niet goed dus.

Dan maar tevoet de kinderen gaan afhalen en naar huis gegaan. Niet zo aangenaam maar er bestaan ergere dingen. Het ergste is dat ik niet aan mijn fiets kan. Want het is een tweedehandsfiets, overgekocht zonder papieren getekend te hebben, én de fiets is nog steeds geregistreerd op de vorige eigenaar. Alhoewel ik al eeuwen tegen mijzelf zeg dat ik dat eens in orde moest brengen (overeenkomstje vragen, oud registratienummer laten verwijderen en laten vervangen door het mijne) is het er dus nog niet van gekomen en kan ik dus niet bewijzen dat mijn fiets ook echt de mijne is en dus kan ik hem ook niet laten openknippen door de politie.

Morgen op het werk nog eens goed kijken op alle plaatsen waar ik mijn sleutelbos heb bovengehaald en hopelijk vind ik die sleutel alsnog. Anders zal ik eindelijk eens werk moeten maken van die overeenkomst.

De Sint-Barbarascouts bestaan dit jaar 90 jaar en dat werd vandaag gevierd. Nu, niet zo heel speciaal enerzijds want elk jaar is er een groepsfeest, maar dit jaar kaderde het groepsfeest dus in het thema van die 90 jaar bestaan (en ergens heb ik zo de indruk dat die zin niet klopt, maar soit, ‘k heb nu geen zin om mijn hoofd daarop te breken).

De show was alleszins leuk en (moet gezegd worden) beter dan vorig jaar. Het eten was overheerlijk en doodsimpel want we kregen WAF (Worst, Appelmoes, Frieten) en de desserts (een keuze uit een heel assortiment zelfgebakken taarten en cakes) mochten er zeker ook zijn.

Maar eigenlijk de reden waarom we elk jaar weer gaan is de sfeer. Het is daar een toffe groep en onze kinderen amuseren zich daar wreed goed en ze zo een keer zien optreden, dat doet u als ouder toch altijd iets.

Daarna uw avond doorbrengen in zeer goed gezelschap terwijl de kinderen kunnen verder spelen zonder dat ge er u zorgen in moet maken omdat ge weet dat ze veilig zijn, dat is niet te schatten.

Op naar het volgende feest.

Toen ik deze ochtend mijn computer opensloeg om mijn mails te bekijken ging dat niet. Nochtans zei het icoontje van het draadloos internet dat er verbinding was, en een ‘excellente’ daar nog bovenop. Beetje bizar, want de computer was niet afgesloten geweest sinds gisterenavond en toen was er geen probleem.

Computer afgesloten en heropgestart maar geen avance: nog steeds niets, nog steeds geen internet. Even gewacht en opnieuw geprobeerd maar het bleef maar niet lukken. Uiteindelijk het slimme idee gehad om ook eens op den anderen zijn computer te kijken en oef, het lag dus niet aan mijn computer want op de andere computer was er ook geen internet.

Een hele dag geen internet dus, tot den anderen thuiskwam. Even een kleine vermelding en tegen dat ik Anna en Jan in bed had gestoken liep alles weer als een trein.

Een echte tovenaar in huis. Machtig hé.

Het was weer één van die dagen vandaag. Anna doodmoe waardoor ze serieus lastig was, zowel deze ochtend als vanavond. Tegendraads, niet mee willen werken, krijsen, wenen, … en dan begint dat op de duur zo op mijn zenuwen te werken dat ik met mijn kop tegen de muur zou lopen wat uiteraard ook niet bevorderlijk is om haar te kalmeren.

Michel is dan de persoon om haar te kalmeren en dus deze ochtend is dat gelukt. Maar vanavond had hij zijn trein gemist en was het moeder en dochter tegenover elkaar. Er zijn gemakkelijker gevechten.

Toen ik Louis van school haalde hoorde ik hem al krijsen tot op de speelplaats. Enorm groot drama dus. Wat het probleem juist was en wat de oorzaak was geweest, dat was tegen dan al helemaal niet meer te achterhalen: hij was teveel over zijn toeren om nog enige uitleg te kunnen geven. Maar dus was er een groot probleem want hij was niet meer voor rede vatbaar en weigerde nog te luisteren.

Een jongen van 8 ergens toe dwingen … niet gemakkelijk, zeker Louis niet als hij in zo’n bui is. De aanleiding was nochtans maar iets stoms geweest, zeker niets waar hij ‘normaal’ een toer voor zou krijgen: de leraar had hem gewoon gevraagd om een papier, dat Louis had gebruikt, in de vuilbak te smijten. Dus proberen kalmeren, maar hoe meer ik probeerde hoe erger het werd. Dan maar strenger en hem bijna fysiek gedwongen (neen, niet slaan, maar ik ging hem wel dragen naar het papier) en pas toen wou hij het eindelijk opruimen. Daarna hem gedragen naar de leraar om zijn excuus aan te bieden en hem dan gerust gelaten zodat hij op zijn eigen tempo kon afkoelen.

Hij is dan al wenend zijn fiets gaan halen en heeft bijna de ganse weg naar huis geweend. Pas toen we thuiskwamen was hij opgehouden en gekalmeerd.

Ook Zelie had haar dag blijkbaar niet. Net geen tranen, maar het scheelde ook niet veel. Blijkbaar denkt ze dat een vriendin boos is en ze weet niet waarom en natuurlijk heeft ze er niet naar gevraagd. Maar dat beteuterd gezichtje, mijn hart brak. Gelukkig is er morgen nog een schooldag en kan ze dan nog met haar vriendin praten zodat ze niet verdrietig het weekend moet beginnen.

De enige die vandaag dus geen problemen had was Jan. Vrolijk als altijd met veel blabla.

Oef! Weekend morgen. Ik ben duidelijk niet de enige die er nood aan heeft.

Vanavond merkte Zelie op dat, als zij een boek las, zij in haar hoofd de stemmen van de personages hoorde, maar dat ze die nooit luidop kon doen.

Een toeval dat ze dat zei, want deze middag moest ik dus ook terugdenken aan toen ik een kind was en naar muziek luisterde. Ik kon de teksten foutloos en in de juiste toonaard meezingen in mijn hoofd, maar toen ik dat luidop probeerde ging het volledig de mist in. En ik begreep daar niets van.

In tegenstelling tot mij, begrijpt Zelie er dus wel iets van. Zij weet dat er een verschil is tussen haar eigen stem en de stemmen die ze in haar hoofd verzint voor de personnages. Ik was al een paar jaartjes ouder voor mijnen frank viel (ik spreek over meer dan 25 jaar geleden, dus ik mag gerust ‘frank’ zeggen, nèh).

Zelie heeft haar intellegentie duidelijk niet van mij mee

Vroeger hadden we weken waarin niets te doen was en dan hier en daar een ongelooflijk drukke week. Als er dus dan activiteiten en afspraakjes gepland waren, dan vielen die allemaal zo dicht mogelijk bij elkaar.

De laatste maanden lijkt het eerder omgekeerd: ongelooflijk drukke weken met hier en daar een rustige week ertussen.

Deze week is er zo’n rustige, toch voor mij (Michel had gisteren en vandaag al afspraken). Ondertussen ben ik dat al zo niet meer gewoon dat ik in die rustige week elke avond zeker twee keer mijn agenda controleer om toch zeker te zijn dat ik niets over het hoofd gezien heb.

Maar het doet wel deugd, zo’n rustige week waarin er geen gejaag is. Zeer erg deugd.

Deze middag in allerijl naar huis mogen terugkeren. Nu ‘allerijl’ bij manier van spreken natuurlijk: als ge in Brugge werkt en afhankelijk zijt van het openbaar vervoer is dat dus zeer relatief. Maar enfin, om 13u telefoon gekregen en om 14u05 was ik toch al thuis.

Reden: zieke dochter. Alweer.

Deze ochtend had Zelie mij al uit bed gehuild: kermend van de zeer zat ze bij het toilet. Pijn in haar buik die blijkbaar zo goed als onhoudbaar was. Roepen. Huilen. Bijna krijsen was het resultaat. Ik moest haar vragen om te proberen toch een beetje stiller te zijn zodat ze haar broers en zus niet zou wakker roepen. Maar het was haar dan toch gelukt om naar toilet te gaan en daarna is ze terug kunnen gaan slapen.

Toen ik de kinderen dan wakker maakte klaagde ze opnieuw van buikpijn, dus raadde ik haar maar aan om thuis te blijven. Michel was in de voormiddag thuis, dus kon dat gerust. Iets later zat ze alweer huilend op toilet en daarna heb ik haar bij haar papa in bed gestuurd.

Toen de drie anderen bijna klaar waren om te vertrekken naar school hoorde ik geroep: Zelie die fris als een hoentje rondliep om zich toch maar zo rap mogelijk klaar te maken voor school en alsnog mee te gaan. Ze had moeten overgeven (een heel klein beetje) en voelde zich als herboren.

De heropleving mocht niet lang duren. Iets na 10u kreeg Michel telefoon dat hij haar mocht gaan afhalen op school, te ziek om nog te blijven. Hij ermee naar de dokter en diagnose: gastroenteritis (of ook wel gekend als ‘buikgriep’). Daarna kreeg ik telefoon om naar huis te komen want Michel moest naar een klant en haar tot 17u alleen laten zou een beetje teveel van het goede zijn.

Ze heeft een ziektebriefje gekregen tot het einde van de week. Louis heeft het ook gehad maar duidelijk in mindere mate want na twee dagen was hij er al vanaf en alhoewel hij wel afgezien heeft, was het bijlange niet zo pijnlijk. We zullen dus wel zien hoe het evolueert en dan dag per dag bekijken of ze effectief de hele week thuisblijft.

Ik had van het weekend zo’n postje geschreven over de drukke voorbije dagen: de volgeboekte vakantie, de film die we zagen met vriendin E. en haar kinderen, het ongelooflijk leuke trouwfeest waar we vrijdagavond waren, het optreden van onze babysit zaterdagavond en het verjaardagsfeestje van Jan voor zijn vriendjes gisteren.

Maar toen besliste ‘iets’ ‘ergens’ er de brui aan te geven gisteren terwijl ik mijn post wou opslaan en toen was alles verdwenen. En ik heb echt geen zin om opnieuw te beginnen.

En dus is er nu een zeer minieme samenvatting. Dat moet maar volstaan.