San's Weblog

Mijnen computer heeft er vanavond duidelijk geen zin in: op anderhalf uur tijd is hij al drie keer uitgevallen. En de tijd ertussen verminderd alsmaar.

Dus nog even snel, snel iets schrijven. Voor hij zichzelf weer uitschakelt

Vandaag een seminariedag in Brussel. Ambetant, want ik moest daar al om 8u zijn en dat betekent dus dat ik de kinderen niet op school kon afzetten wegens dat de school pas opengaat op het moment dat ik ten laatste mijn trein moest nemen. Maar gelukkig zijn er babysits, want Michel moest op hetzelfde moment als ik in Brussel zijn.

Een hele dag in Brussel dus. Voor een seminarie mede geörganiseerd door mijn werk. En wijs dat dat was. Zeer interessante onderwerpen, zeer goede sprekers en goede discussies. Een goede dag dus, maar wel wreed vermoeiend.

Er zijn er nog twee voor de zomervakantie, en die beloven al even interessant te worden. Wijs.

Jan en Louis waren een spelletje aan het spelen op de computer. Of beter: Jan speelde en Louis stond er naast om te helpen waar hij kon.

Op een bepaald moment zegt Louis: ‘Jan, nu kan ik écht niet meer helpen hoor want het wordt mij te moeilijk’.

Vandaag is mijn metekind 7 jaar geworden.

Uiteraard was daar een feestje aan verbonden. Met taart en chocolademousse (mijn schoonbroer maakt zalige chocomousse) en cake. Er was familie en er waren vriendjes van school. Het was mooi weer (de voorspelde regen is er dan gelukkig toch niet gekomen) en ze konden dan buiten blijven ravotten.

De schoolvriendjes werden rond 17u afgehaald. Ik was de eerste van de familie die vertrok … om 21u40. Jan en Anna waren nogal lastig eens we gingen vertrekken, maar na wat ze zoal een ganse namiddag en avond gedaan hebben was dat ook niet verwonderlijk: doodmoe waren ze.

Zoals altijd was het zeer aangenaam en gezellig. Mijn zus had lekker gekookt voor ’s avonds en ik verschoot mij dus een bult toen ik op mijn uurwerk keek en zag dat het al na 21u was. Tja, met dat het langer klaar blijft, is dat nogal misleidend.

Op naar het volgende feestje zeker?

Die uitdrukking van ‘geen nieuws is goed nieuws’, die klopt dus niet altijd. Want ik heb nog steeds geen nieuws en in zo’n omstandigheden betekent dat alleen slecht nieuws.

Domper dus. Nu, de werkdag is uiteraard nog niet voorbij, maar toch zo goed als en waarom zouden ze tot het laatste momentje wachten?

Langs de andere kant, zo kan ik dus ook alweer de grote vakantie meer definitief plannen en dat is dan ook weer een zorg minder. Elk nadeel heb z’n voordeel, nietwaar.

Deze middag moest ik in Brussel zijn, maar het weer was nogal wisselachtig: er was al zon geweest, maar die was al weer weg en echt warm was het nu ook niet, dus wat aandoen? Een licht winterkleedje is het dan geworden met kousen en botten eronder.

Ik was content van mijn keuze toen ik vertrok, maar tegen dat ik terugkwam scheen de zon vollen bak en vond ik mijn keuze al heel wat minder. Gelukkig was ik in Gent met de fiets en de wind maakte dat ik niet te warm had.

Maar ik wou nog even met de kinderen in de stad, dus heb ik mij wel eerst rap omkleed in een zomertenu … die na een half uurtje al een beetje te fris bleek. Eenmaal de zon begint te dalen wordt het al gauw gevoelig kouder.

Ik had een combinatie aan die ik vorig jaar gekocht had: rok met topje en spaghettibandjes. Voorspelbaar dat dat dus niet voldoende ging zijn. Het probleem was dat ik daar eigenlijk niets op heb van lange(re) mouwen.

Gelukkig is één van mijn favoriete winkels net hier om de hoek: Alternatief. Voor we naar huis kwamen nog rap even binnen gesprongen en op een kwartier weer buiten met twee giletjes, één trui en een ketting, allemaal dingen die passen op de outfit maar uiteraard ook combineerbaar zijn met andere dingen.

Toch gemakkelijk als je weet in welke winkels je je goesting gaat vinden.

Deze namiddag heb ik gespijbeld. In plaats van naar huis te komen nadat ik Zelie en Louis op de scouts had afgezet, ben ik met vriendin H. de stad in gegaan om iets te drinken.

De bedoeling was om één glas te drinken en dan naar onze respectievelijke thuis te gaan. Beeldt u onze verbazing in toen we op ons uurwerk keken en het al twee uur later was. De scoutsvergadering duurt maar drie uur, dus in plaast van nog even naar huis te gaan, zijn we gewoon in het centrum gebleven en nog wat winkels binnen en buiten gegaan.

Drie zalig rustige uren in aangenaam gezelschap in plaats van het huishouden te doen. Af en toe mag dat ook eens.

Maandagavond besloot Anna dat ze er genoeg van had. Genoeg van pampers. Het was gedaan, fini, over en uit. Ze wou geen pamper meer om te slapen.

Geen probleem voor mij. Eigenlijk had ik het al moeten doen voor de winter, toen we een paar keer vergeten hadden haar pamper aan te doen en ze een droge nacht had gehad. Maar de laatste keer dat we het vergeten hadden had ze dan toch een ongelukje gehad. Het was winter, bitter koud en een bed verversen als het zo goed als vriest … niet leuk. Dus had ik er niet op aangedrongen.

Maar maandagavond besloot Anna dus zelf. Het is niet meer bitterkoud ’s nachts en dus moedigde ik haar aan: dat ze een flinke meid was en zo. Dinsdag stond ze op met een droge broek … en dus was haar bed uiteraard ook droog en had ze geen ongelukje gehad ’s nachts.

Dinsdagavond waren we dus in Nederland en toen stond ik voor een dilemma. Ik had pampers mee, want ons madam kan wel eens van gedacht veranderen. Zo gelijk met een vingerknip. Dus ik was voorzien. Een ongelukje thuis is geen probleem wegens lakens genoeg en een matrasbeschermer en zo, maar op verplaatsing was dat er allemaal niet. Dus wat nu?

Uitgelegd aan ons madam en gevraagd of ze het toch wel zeker wist, zo zonder pamper? Ze keek mij aan, haar hoofdje schuin alsof ze diep nadacht en besloot om toch maar een pamper aan te doen … wegens dat er geen andere lakens waren.

Dus heeft ze dinsdag-, woensdag- en donderdagnacht weer met pamper geslapen, MAAR is ze ’s ochtends telkens opgestaan met een droge pamper. Geen ongelukjes.

Gisterenavond wou ze dus geen pamper aan. Op eigen vraag dus. Want ze was weer thuis, dus als er dan toch iets zou gebeuren, dan kon het bed ververst worden. Dat zei ze uiteraard niet in zoveel woorden, maar daar kwam het wel op neer. En deze ochtend opnieuw geen ongelukjes. Droge pyjama, droog bed en ik moest dus niet uit mijn bed in de midden van de nacht om alles te verversen.

Vijf nachten op rij droog. We geraken eindelijk uit de pampers, joepie!

Op 1 april was ik op een opening van een nieuwe winkel en daar het 1 april was hadden ze er niet beter op gevonden dan de gasten naar huis te sturen met een goudvis mét bokaal. Ik kreeg maar liefst drie goudvissen (in één bokaal) mee.

De kinderen vonden dat uiteraard fantastisch. Wij veel minder. Vissen vind ik lastige beesten, want ge ofwel geeft ge dat teveel of te weinig voedsel en binnen de kortste keren zijn die dood. Minder dus.

Zo ook dus bij deze vissen: vorige zondag heeft de eerste de geest gegeven. De kinderen vonden het jammer, maar gelukkig waren er geen drama’s. Toen Michel’s ouders voorstelden om de vissen bij hen in de vijver te steken, waren wij doodblij en hoopten dat we de kinderen zouden kunnen overtuigen.

Dat bleek geen probleem te zijn en toen we dinsdag vertrokken staken we de vissen in een plastic zakje en maakten een omtoer langs de schoonouders om de vissen in hun nieuwe verblijfplaats te deponeren.

Vandaag bleek dat minstens Louis het voorgestelde concept niet goed had begrepen, want toen we deze middag naar huis kwamen vroeg hij of we dan eerst de vissen gingen halen bij mamie en grandpère?  Neen dus

Jaren aan een stuk niet op reis geweest, maar nu weer de smaak te pakken. Eerst vorige zomer, onze eerste, echte gezinsvakantie naar Kos. Vorige dinsdag zijn we voor drie/vier dagen vertrokken naar Nederland.

Veel doen we zo niet als we ‘op vakantie’ zijn. Vooral rondlummelen. Anna is nog niet oud genoeg om echt veel dingen mee te doen en uiteindelijk ‘doen’ we al genoeg als we thuis zijn. Voor impressies en foto’s, één adres.

Maar het heeft deugd gedaan, er zo een paar daagjes tussenuit. Geen TV gekeken (alleen de kinderen, ’s ochtends, kwestie om onszelf toch een uurtje meer slaap te gunnen), geen internet (ikke toch niet: 119 mails te lezen – in Gmail, wat dus inhoudt dat er veel meer zijn), maar wel gelezen, gezwommen, mini-golf gespeeld/gekeken, gekookt, …

In het terugkeren vandaag nog een kleine omtoer gemaakt langs mijn broer (NVN Natuurfotograaf van het jaar 2009 - algehele winnaar! mensen! mijn broer! wijs hé). Hij was weliswaar niet thuis, maar zijn vrouw en zoontjes wel en we hebben nog wat kunnen bijbabbelen wegens dat mijn schoonzus er maandag niet had kunnen bij zijn.

Eens in België toch wel een uur vertraging gehad wegens file, maar we waren nog steeds op vakantie, dus, who cares

En nu is het voorbij. De wasmachine heeft al goed zijn werk gedaan. De meeste kinderen zitten nu in bed en morgen is de vakantie zo goed als al voorbij wegens dat de kinderactiviteiten alweer beginnen.

De tijd, die vliegt.