San's Weblog

Vandaag is het Louis zijn verjaardag. 8 is hij geworden. Acht jaar geleden reed mijn schoonbroer Michel, Zelie en mijzelf rond de middag naar het ziekenhuis om een kleine drie uur later Louis te mogen verwelkomen.

Waarom dan het magische nummer 13? Wel, uiteraard zijn we vandaag de 13e, maar Louis was die dag ook de 13e baby die geboren werd in het ziekenhuis. Magisch dus.

Er was uiteraard feest vandaag. De familie is gekomen, grootouders, tantes, nonkels, neefjes en nichtje en hij heeft veel cadeautjes gekregen. Hij glunderde en genoot ervan. Zijn favorieten zijn ongetwijfeld de Pokémon dingen en de uitbreiding voor zijn lievelings(computer)spelletje Spore.

Ze worden zo rap groot, meneer/mevrouw, u heeft er geen gedacht van.

Het was een rustige dag al bij al. Voor alle kinderen wakker waren eerst bloemen halen op de bloemenmarkt en daarna taarten voor het dessert. Toen ik terug was, waren alle kinderen wakker en konden we samen ontbijten, uiteraard nadat ze de chocolade eieren gezocht hadden die de klokken hadden gebracht.

’s Middags afspraak bij de schoonouders waar we de rest van de dag hebben doorgebracht. Uiteraard waren hier ook paaseitjes te rapen voor de kinderen. Daarna een heerlijk middagmaal met fois gras, lamsbout met verschillende groenten en de taarten die wij mee hadden gebracht om af te sluiten.

Mooi genoeg weer om de hele dag buiten te zitten en te genieten van het eten en vooral, van elkaars gezelschap.

’s Avonds daar nog een boterhammetje gegeten en tegen 20u waren we thuis, op tijd om Anna en Jan nog op een redelijk uur in bed te steken.

‘t Was een zalige Pasen. Hopelijk voor jullie ook.

Twee dagen goed weer gehad. Twee dagen hebben de kinderen en ik buiten doorgebracht. Zalig gewoon.

Gisteren eerst naar het park en dan nog even naar de Blaarmeersen.  ‘k Had er niet zo direct aan gedacht om daar naartoe te gaan, maar toen Zelie mee mocht met een vriendinnetje (haar broer was daar op sportkamp) nam ik de drie anderen op en zijn we ons daar ook een tijdje gaan installeren.

Vandaag afgesproken met vrienden (mama vriendin van mij, kindjes vrienden van elkaar) en ook naar de Blaarmeersen gegaan. Gisteren met de auto, vandaag met de fiets. We namen het vriendinnetje van gisteren mee, reden naar de vrienden toe en samen fietsten we naar de Blaarmeersen: twee volwassenen en zeven kinderen. Een mooi zicht.

Maar het was ongelooflijk aangenaam. Eerst een tijdje aan het ‘grote’ strand gezeten en daarna ons geïnstalleerd aan het peuterbad. Een zeer leuke locatie waar de kinderen zich ongelooflijk geamuseerd hebben en de volwassenen ook, want wij hebben goed geholpen met het maken van een zandkasteel. Het zicht op ons achterwerk zal wel niet zo mooi geweest zijn, maar who cares, ’t was wreed plezant.

Downside: ik heb de zon serieus onderschat. Toen ik vanavond in de spiegel keek had mijn neus een mooi rood kleurtje en mijn décolleté ziet al een beetje bruin. Anna zag daarentegen een beetje rood van boven tot onder en de andere drie hadden ook hier en daar tekens van zonnebrand. Maar een gewaarschuwd vrouw is er drie waard en als het mooie weer blijft duren, zal ik de zonnencrème bij de hand houden.

In februari was ik goed op gang. Met haken dan. Maar om één of andere reden was ik dan stilgevallen. Het werkje was opzij gelegd en ik kwam er niet meer toe om het weer op te pakken. Er kwam altijd wel iets tussen.

Maar toen was er de Tweiclub woensdag en uiteraard kon ik daar niet naartoe zonder haakwerk. Wol en werkje meegenomen en tijdens het vele kletsen door goed doorgehaakt. En eens vertrokken had ik alleen maar goesting om verder te doen.

Gisterenavond, of beter deze nacht, was het dan af: de muts voor Louis. Niet dat hij er nog veel aan zal hebben dit jaar, maar ze is er dan toch eindelijk én ik vind ze goed gelukt. Het initiële patroon heb ik volledig moeten omrekenen en aanpassen en dus vind ik het bovenste van de muts niet volledig geslaagd, maar al bij al ben ik zeer content. En het belangrijkste: Louis vind ze heel mooi.

Jan heb ik ook een muts beloofd, dus tijd om aan de zijne nu te beginnen.

Vandaag begon voor mij ook de Paasvakantie. Enfin, dat was de bedoeling. Maar er was nog iets binnengekomen op het werk dat ik gisteren moest afhebben, of beter, dat toch niet kon wachten tot na de Paasvakantie en dat ik dus gisteren wou afhebben, en dat was niet gelukt.

Gisteren alleszins de eerste voorstellen gemaakt, overlegd, verbeterd, nog overlegd en dan alles op de computer opgeslaan zodat ik dan vandaag de definitieve versie kon maken. Vandaag, ja, en niet gisterenavond want gisterenavond had ik al plannen.

Toch iets langer geslapen deze ochtend, gezellig ontbeten met de kinderen en terwijl de kinderen hun spelletjes speelden heb ik mij aan mijn voorstel gezet. Alles uitschrijven, nalezen, updaten, berekenen en invullen en tegen ’s middags was het in orde. Alles doorgestuurd naar de collega op het werk en zo kon mijn vakantie samen met het middageten eindelijk beginnen.

Uitstel is niet altijd afstel, nietwaar.

Vanavond naar de voor mij eerste Tweiclub gegaan die dus eigenlijk al aan zijn tweede editie toe was.

Er was taart, chocoladekoekjes, M&M’s, cake, koekjes, … veel te veel, maar dat komt er van als ge schrijft dat we iets te knabbelen mochten meenemen. Maar er was vooral een gezellige gastvrouw en leuke gasten en we hebben gebreid en gehaakt en nog andere handwerkdingen gedaan en ook veel gebabbeld en het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten.

Gudrun heeft er ons uiteindelijk toch attent op gemaakt dat het al half twaalf was en dat het misschien toch wel eens interessant zou kunnen zijn om eens huiswaarts te keren. Dat is dan zo het nadeel hé, als het leuk is: de tijd vliegt en plots is het bijna middernacht.

Dus nu is het aftellen naar de volgende Tweiclub en hopen dat ik dan nog eens kan gaan.

Patricia vraagt of wij ook scharrelkinderen waren en daar kan ik volmondig ‘ja!’ op antwoorden.

Als kind woonde ik ook in het centrum, maar toen was Oudenaarde nog niet zo groot/druk als nu. Alhoewel, hoe druk het daar nu is kan ik eigenlijk niet meer weten want ik woon er al jaren niet meer. Maar terug naar vroeger.

Mijn ouders waren zelfstandigen en hadden een huis op de markt met een achteruitgang in de straat parallel ermee. Eén van de weinige huizen op de markt met een achteruitgang trouwens. Een luxe eigenlijk. We hadden ook een stadstuin(tje) waar het heel gezellig vertoeven was, maar echt groot om te ravotten was het niet. Dus trokken wij erop uit, ‘wij’ zijnde mijn broer, zus en ikzelf.

Altijd langs achter, natuurlijk, een straat die eigenlijk wreed kalm was. Dan de straat uit richting Begijnhof waar het zalig vertoeven was met veel gras, kleine straatjes, een afgebrokkelde muur waarachter nog een grasveld lag.

Dat begijnhof lag relatief vlakbij: anderhalve straat ver. Achter het begijnhof lag de kappersschool, nog zo’n favoriete plaats, want rond de gebouwen van de kapperschool lag er gras. Als ik het mij zelfs goed herinner kon je via het veldje achter het begijnhof zo naar de kappersschool.

Eens we een beetje ouder werden (of gewoon roeklozer/zelfstandiger) gingen we nog verder: langs de Schelde tot onder de brug van ‘de grote ring’. De wand daar liep schuin omhoog en dus klommen we daarop om er dan ongelooflijk hard weer af te lopen.

Als tieners waren we dan waarschijnlijk nog meer weg: de fiets op en dan naar de vrienden en vriendinnen.

Mijn kinderen zijn nu ook scharrelkinderen. Dat kan, zelfs in het centrum van Gent, want wij wonen op een woonerf. Het weer is nu weer aan het beter worden en er zijn hier nog (scharrel)kinderen in de buurt en ze beginnen weer allemaal buiten te komen en aan te bellen bij elkaar.

Wij als ouders zijn er niet bij als de kinderen buiten spelen. We komen af en toe eens kijken, maar echt toezicht wordt er niet gehouden. Als we kijken is het eerder voor iets praktisch (komen eten, is dit of dat al gedaan, …) dan om toezicht te houden. Nu blijven ze nog meestal in de straat, maar Zelie is al eens tot in het park geweest met haar vriendin van de straat. Binnenkort zal Louis dat ook wel willen doen.

Uiteraard houdt ik mijn hart vast, als ze daar buiten zijn maar ik herinner mij nog steeds het gevoel van onafhankelijkheid dat dat buitenspelen mij gaf en ook, het gevoel dat mijn ouders toch ongelooflijk veel vertrouwen in ons hadden, en dat is toch iets dat ik graag aan mijn kinderen ook wil meegeven.

En jullie? Waren jullie scharrelkinderen?

Dat goed weer is toch zalig. Deze ochtend hadden we kaartjes gekocht om naar de Kijk- en Klankzondag te gaan in de Bijloke. De zon was uit en hoe beter om naar daar te gaan dan met de fiets. Alhoewel het eigenlijk nog bitter koud was, zo s’ ochtends, was het een zeer leuke rit.

Terugkomen was nog aangenamer: vroege namiddag, lekker warm en in zo’n weer naar huis fietsen is prachtig.

Eens thuis was er net nog een streepje zon voor de deur, dus heb ik onmiddellijk de stoel buiten gezet. Toen Anna dat zag, nam ze ook haar stoeltje om naast mij te komen zitten. Jan nam de step en ging als een halve wilde tekeer in de straat. Computer erbij en zo zat ik gezellig een artikeltje te schrijven voor het Project over onze ochtend.

En zo werd ik ‘ontdekt’ door de buren die er dan maar gezellig kwamen bijzitten. Mét koffie en taart. Het werkmoment werd afgerond en de burenbanden (nog meer) aangesmeed.

De dag werd afgerond in de tuin van mijn schoonouders: zeer leuk gezelschap, prachtige zon, meer taart en koffie. Wat kan een mens nog meer willen? Ah, ik weet het, en ik weet het, ik val in herhaling: nog veel meer zo’n dagen.

Op zaterdag zijn Anna en Jan dan grotendeels alleen thuis. Niet in de zin van alleen in het huis te zijn. Daar zijn ze nog te jong voor. Wel in de zin dat grote broer en zus hier niet zijn.

Toen ik deze namiddag terugkwam van de twee oudsten naar de scouts te brengen waren Jan en Anna met de puzzel aan het spelen: Jan maakte de puzzel en Anna keek gefascineerd toe en probeerde te helpen waar kon/mocht. Maar of ze nu hielp of niet, Jan was de hele tijd tegen Anna aan het praten en omgekeerd. Ze waren zich zeer goed aan het amuseren.

En zo hebben ze zich samen geamuseerd gedurende de hele namiddag, ze waren onafscheidelijk. 

Zelfs vanavond, toen grote broer en zus al terug waren, speelden ze mooi samen. Jan heeft ‘Wie is het?’ voor zijn verjaardag gekregen en hij probeerde dat met Anna te spelen. Keer op keer probeerde hij aan Anna uit te leggen hoe ze het moest en ondanks het feit dat het niet echt lukte (hij verstaat het zelf nog maar half) bleven ze maar volharden.

Soms kunnen zo toch zo ongelooflijk lief en schattig zijn.

Vandaag de kindjes aan school afgezet met de wagen. ‘Auto?’ hoor ik jullie denken. ‘Ge moet zot zijn met zo’n mooi weer’, maar dat ben ik écht niet hoor. Allez, eigenlijk wel een beetje, maar dat heeft niets te maken met dat ik daarom de kinderen met de auto afgezet heb deze ochtend.

Er waren twee redenen om dat te doen. De eerste, én belangrijkste, is Jan. Hij is deze nacht wakker geworden met ongelooflijk veel pijn in zijn knie. Hij kon zijn beentje niet meer strekken van de zeer en geplooid houden was blijkbaar ook niet echt een optie. Het heeft toch zeker twee uur geduurd eer we hem weer in slaap kregen … in ons bed. Deze ochtend leek het beter, maar af en toe kreeg hij nog een serieuse opstoot en dus maar besloten om zijn knie vandaag rust te gunnen en dus de kinderen met de auto te brengen.

De tweede reden heet ’schouwing’. ‘t Is weer die tijd van het jaar en een paar weken geleden vond ik dan de mooie groene kaart in de brievenbus om de auto te laten keuren en dat moest voor 8 april gebeuren. De weken sinds de uitnodiging heb ik afspraak gemaakt met de garage voor een onderhoud en nazicht (en herstel). Dat is dan uiteindelijk vorige week kunnen gebeuren. Volgende week is het Paasvakantie en ben ik ofwel aan het werk, ofwel zijn de kinderen thuis, dus vandaag was de ideale dag om dat te doen.

Gisteren was het plan nog om de kinderen met de fiets naar school te brengen, terug naar huis te rijden, wagen ophalen en laten keuren. Vandaag dus in één ruk doorgereden van kinderen afzetten naar de keuring.

Op (amper?) anderhalf uur stond ik weer buiten. De rij wachtenden viel dus mee en de controle ging vlot. Deze keer hebben ze zelfs een relatief grondig oog geworpen op de kinderzitjes. Bizar want ik weet niet of dat uit curiositeit was of of ze dat moeten doen. Maar dus alles in orde en ik heb weer een groene kaart voor het komende jaar. Eerste goed nieuws dus want ik maak mij daar toch altijd een beetje zenuwachtig in.

Voor mij was dat eigenlijk het tweede goede nieuws. Want tijdens de wachttijd kreeg ik telefoon met het leuke nieuws dat ik mag terugkomen. Joepie! Op zich wil dat dus nog altijd niets zeggen, maar het is toch weer een kansje meer. Nog twee weken wachten, dat wel, maar die gaan zo voorbij vliegen want de vakantie ligt ertussen en met de kinderen thuis zal ik (gelukkig) niet veel tijd hebben om mij op voorhand op te jagen.