San's Weblog

Vandaag had ik een vergadering. Deze morgen dan van voorbereiding gedaan zodat ik klaar was tegen 11u.

Om 11u krijg ik telefoon, zoals verwacht. De receptie ging mij immers bellen als mijn vergaderinggenoten zouden toekomen. Maar in plaats van de receptie had ik een onbekende aan de lijn. Hij stelde zich voor als de persoon met wie ik vergadering zou hebben en dat die dus niet zou doorgaan.

De vergadering was afgelast, niet uitgesteld, afgelast, waardoor mijn voorbereidingen voor niets waren. Niet dat ik dat zo erg vond, want dat afzeggen betekende ook dat ik de resultaten van de vergadering niet veder moest uitwerken.

Ik had nog een vrije dag tegoed en dus heb ik die maar aangevraagd. Toch een halve dag.

En in plaats van de namiddag op kantoor door te brengen zat ik gezellig op terras, in de zon. Niet op zo’n onpersoonlijk café terras. Neen hoor: op een zalig privé terras in zeer goed gezelschap. Met een knabbeltje en een koud glaasje rosé.

Zalige namiddag. Zo mogen er nog veel meer komen.

Ha! Ivan komt ze tegen op straat. Als je elke dag dezefde route neemt zal je ze dan wel herkennen op de duur. Of eerder: herkennen omdat je ze juist niet herkent, de lentefietsmensen. Want de zon komt er door, het wordt een beetje warmer en er zijn een hele hoop mensen die dus hun fiets bovenhalen.

Op mijn route met de fiets, of beter ‘routes’, kom ik geen vaste mensen tegen. Zowel in Gent als in Brugge fiets ik door de stad en vaste pendelaars zie je dan niet echt. Teveel mensen of gewoon dat het telkens een paar minuten vroeger/later is zodat je nooit dezelfde mensen tegenkomt.

Maar dat er lentefietsmensen bestaan, merk ik dan wel weer op een andere manier: aan het parkeren van de fiets. Zowel in Gent als in Brugge staan de fietsenrekken weer bomvol. Overvol. Nog ongelooflijk veel overvoller dan ze sowieso al staan.

Dus het wordt weer aftellen tot aan de herfst, als de lentefietsmensen hun fiets weer zullen opbergen.