San's Weblog

22u ’s avonds. Een uur waarop alle kinderen in bed zitten … of toch zouden moeten zitten.

Want Zelie en Louis zijn nog wakker. Ze zitten beneden en hebben blijkbaar de tijd van hun leven: giechelen, gieren, kletsen, … Ze zijn uitnodigingen aan het knutselen voor Louis zijn verjaardagsfeestje (Ja kijk, het is al anderhalve maand geleden, maar beter laat dan nooit).

Michel is net gaan kijken en blijkbaar zijn ze doodmoe met als resultaat uitspraken als ‘ik ben mijn hyperactiviteit bijna kwijt … maar dat zal wel terugkomen’ (Louis). Ze hebben dus de slappe lach van vermoeidheid.

Michel vroeg of het geen tijd werd dat ze gingen slapen, maar ik genoot gewoon van hun plezier. Er waren al genoeg (kleine) kinderruzies geweest vandaag dat ik het zo zalig vind als ze zich zo samen amuseren.

Ze krijgen nog een half uurtje.

Sinds gisteren is ons gezinnetje terug voltallig. De zeeklas werd terug verwacht rond 15u en dus reed ik rond half drie in de buurt van de Zuid rond om een parkeerplaats te zoeken.

De parkeerplaats was rap gevonden: vlak achter het shoppingcentrum. Nog een half uur te verliezen (wegens stomweg boek vergeten thuis) en dus dacht ik om even binnen te kijken. ‘t Was eerder doorlopen dan kijken en toen ik er aan de andere kant uitkwam dacht ik een bus geparkeerd te zien staan. Ik stak dus een tandje bij en stak het plein over naar de overkant.

Toevallig bleek ik naast een andere mama te lopen die net hetzelfde gezien had en even rap een versnelling hoger geschakeld was Niet dat we onze kinderen gemist hadden hoor…

Bleek dat het toch niet de juiste bus was maar ondertussen waren we niet meer alleen en hebben we de resterende tijd al babbelend doorgebracht. Uiteindelijk zijn ze dan om 15u05 toegekomen.

Om haar terugkomst te vieren ben ik dan met de kinderen in de Quick gaan eten en voor ’s avonds had ik kaarten versierd om met Zelie naar een dansvoorstelling te gaan.

‘t Is goed om haar terug te hebben.

Een foto van mijn broer, de fantastische natuurfotograaf, is voor de grasduinen/trouw fotowedstrijd geselecteerd en komt  nu in aanmerking voor de publieksprijs. Hij vroeg mij dit:

Bij de grasduinen fotowedstrijd is er dit jaar een publieksprijs. Willen jullie mij aub een beetje steunen? alles wat je moet doen is op onderstaande link klikken en je stem uitbrengen door het invullen van je e-mail adres. Liefst stemmen op een visdief die uit het water komt met als titel beet!!!.
Ik dank jullie van harte
 
http://www.grasduinen.nl/natuurfotowedstrijd2009/publieksprijs.asp

Voor de mensen die nog twijfelen: het gaat dus om deze foto. En hoe meer mensen stemmen op zijn foto, hoe meer kans hij dus heeft op de publieksprijs (logisch dus).

Vandaar mijn (op)roep: stemmen!!!!

De afgelopen nachten, voor ik ging slapen, heb ik mijzelf met geweld (moest dat gaan, that is) moeten wegsturen van het bed van Zelie. Want elke avond weer ging ik haar instoppen om dan te beseffen dat zij niet in haar bed lag. Dat ze niet thuis is.

Vanavond dus de laatste keer, want morgen komt ze terug thuis.

We kregen een heel mooi kaartje, volledig zelf gemaakt, en waarop met de letters van ‘zeeklas’ een tekstje was geschreven. Vandaag zat er dan een nog zaligere brief in de bus. Heel grappig en scherp geschreven. Veel humor en ook wel droog.

‘t Is niet de eerste keer dat ze weg is en het zal alleszins niet de laatste keer zijn, maar het blijft toch raar doen, als ze zo weg is.

Ha! Het ene lange weekend zit er nog maar pas op of het andere begint al en voor mij al binnen een paar uurtjes.

Zalige gedachte. Nu nog hopen dat de weergoden mee willen.

Zelie, Louis en Jan gaan sinds een paar maanden zwemmen in de zwemclub, want zwemmen is belangrijk. Dat heb ik nog maar eens goed gemerkt toen we op vakantie waren en bleek dat, alhoewel Louis had leren zwemmen met school, hij eigenlijk nog helemaal niet kon zwemmen. Toch niet in de mate om hem alleen in een diep zwembad te laten.

Dus zitten ze in de zwemclub. Om techniek te leren en ook kracht. Om echt goed te leren zwemmen.

Zelie en Louis zijn samen begonnen. In de tweede groep. ‘Tweede’ in de zin van één stapje hoger dan de kindjes die dus voor de allereerste keer leren zwemmen, zoals Jan dus, die dus in de eerste groep zit. Want de zwemclub eist relatieve perfectie in techniek vooraleer ze in de volgende groep mogen.

Met dat Zelie ondertussen toch al vier jaar kan zwemmen mocht zij na enkele weken al over: haar techniek moest gewoon wat geperfectioneerd worden.

Om de zoveel weken, meestal na een reeks en voor een nieuwe reeks begint, worden ze dan geëvalueerd. Kijken naar de vorderingen en de techniek en dus kijken of ze klaar zijn om over te gaan naar de volgende groep.

Het einde van de reeks komt er weer aan en vorige zaterdag werden Zelie en Louis geëvalueerd. Louis had zijn evaluatie bijna gemist, maar gelukkig had hij zijn badmuts aan het zwembad vergeten zodat hij terug gegaan was en dus nog eens het zwembad in mocht. Zelie was ook al wat later dan gewoonlijk en uiteindelijk kwamen ze bijna gelijktijdig terug. Eerst Zelie bijna euforisch omdat ze over mocht: ze mag nu in het ‘grote’ zwembad. Een paar minuten later kwam Louis doodgelukkig terug: hij mocht ook over.

Vandaag was het dan aan Jan. Ik was nog net op tijd om zijn laatste 10 minuten les te volgen en dus zag ik het ook toen hij getest werd. Een eerste poging ging niet goed zodat het bijna leek of hij nog een reeks in de eerste groep zou moeten blijven. Maar zijn juffrouw zei dat hij het wel kon en dus mocht hij nog een tweede poging doen. Resultaat na poging twee: hij mag ook over gaan.

Drie dolgelukkige kindjes dus en een overtrotse mama.

Al bijna heel mijn leven ben ik fan. Fan én gebruiker. En ik overdrijf dus helemaal niet als ik schrijf ‘al bijna heel mijn leven’. Ik moet nog een klein kind geweest zijn toen het begon. Want mijn moeder was gebruiker en mijn grootmoeder ook en geloof het of niet, ik heb die spullen nog steeds en er is niets aan.

Ja, ik weet het, ik ben weer veel te cryptisch bezig. De titel geeft al een hint, daar niet van en sommigen zullen het al geraden hebben als ik zeg dat die dingen generaties meegaan. Wie weet staat er in uw kasten zo’n erfstukdat nog steeds zo goed als dagelijks gebruikt wordt.

‘T’, dat staat immers voor Tupperware en mensen, dat is goede marchandise. Geen zo’n goede reclame als mondreclame en, hier word ik dus echt niet voor betaald, reclame wil ik daar zeker voor maken.

Zoveel zelfs dat ik dus zo’n madam heb uitgenodigd om de producten eens bij ons thuis te komen demonstreren. Vandaar dus de ‘party’ in de titel. Woensdag 10 juni is het hier te doen.

En ja, dat is commercieel en de bedoeling is dus dat er gekocht gaat worden. Ik steek dat niet onder stoelen of banken. Maar het leuke is dat het de moeite is. En ja, Tupperware is niet goedkoop, maar als ge ziet dat ik nog dooskes heb van mijn grootmoeder en dat die nog steeds meer dan 100% hun dienst doen, dan is dat een investering die zichzelf terug verdiend. Want andere dooskes, die gaan hier regelmatig kapot. Tupperware niet en moesten ze toch kapot gaan, dan staat daar gewoon levenslange garantie op (mits conform gebruik natuurlijk).

Er zal kip zijn en quiche (ter plekke gemaakt) en drank (ter plekke geschonken) en leuk gezelschap. Geïntersseerd? Laat dan een commentaarke en dan stuur ik u een uitnodiging.

Deze ochtend eens met de auto naar school in plaats van met de fiets. Niet uit luiheid, want eigenlijk vond ik het jammer. Het was een prachtige ochtend en ik had veel liever gefietst (nooit gedacht dat ik dat ooit ging schrijven, pff). Neen, uit noodzaak.

Vandaag had Zelie namelijk geen boekentas mee naar school, maar een valies. Met een valies op een fiets is niet zo handig, vandaar de auto dus. En eigenlijk had ze die valies zelfs niet mee naar school. Dochter en valies moesten afgezet worden aan het Zuid. Daar stonden de meester en de juffrouw-van-de-andere-vierde te wachten om samen met ‘hun’ kindjes op de bus te stappen richting De Panne.

Zelie is op zeeklas vertrokken en dat tot vrijdag. Geen vakantie, werd ons op het hart gedrukt, maar school-aan-zee en ze keek er toch al een tijdje naar uit. Aan de opgewonden kinderen te zien deze ochtend was ze duidelijk niet alleen.

Zaterdag had ze het meeste van haar valies al klaargelegd en gisterenavond, na de terugkeer van communiefeest #2, werd alles dan definitief ingepakt, uiteraard met de nodige stress en gezoek naar de laatste dingen. Maar alles zou ze nu toch mee moeten hebben.

We kunnen nu weer beginnen aftellen naar vrijdag: om 15u mogen we haar weer gaan afhalen op dezelfde plaats waar we haar deze ochtend hebben afgezet. ‘t Zal beduidend stiller zijn deze week. En kalmer.

De voormiddag was, zoals gewoonlijk, redelijk hectisch. Kwam daar nog bij dat bij de terugkeer van het zwemmen deze middag, de ketting van Louis zijn fiets wel drie keer afgevallen was, en de stresslevels zaten tegen het plafond.

Nu er geen scouts meer is op zaterdagnamiddag heb ik daar dan ook ten volle gebruik van gemaakt. Geen wekelijkse boodschappen. Wel een kopje koffie gezet, een plakske cake (die die Zelie gisteren gemaakt had) erbij, stoeltje buiten op straat, boek erbij, stralende zon en meer moet dat niet zijn.

Of toch wel: het zeer aangename gezelschap van de buren met hun pasgeboren baby (zo’n schatje). De namiddag kon niet meer stuk.

Ideaal om te ontstressen en aan een zeer relaxe avond te beginnen.

Deze voormiddag mijn hersenen gebroken over wat ik zou klaarmaken voor te eten en aangezien ik geen inspiratie had, heb ik er de Zilveren lepel bij genomen, een kookboek waar ik al regelmatig in gebladerd had, maar tot vandaag eigenlijk nog nooit gebruikt had.

Gelukkig moest ik niet het hele boek doorbladeren om een recept te vinden. Er was immers al een basis: op mijn vraag aan de kinderen ‘waar hebben jullie zin in?’ had Anna ‘rijst’ geantwoord. Een goed antwoord vond ik dat, want ik eet wel ongelooflijk graag rijst, maar maak het veel te weinig klaar.

Tussen de rijstrecepten kon ik nog beperkter gaan zoeken. Toen er onlangs bezoek was, hadden zij Arborio rijst mee, en zo werd de keuze opeens gereduceerd tot risotto. Nog nooit gemaakt, maar ik vind dat zo wreed lekker en het moet voor alles een eerste keer zijn, nietwaar. Toen den anderen dan zei dat we ’s avonds bezoek hadden, stond het vast. Ik kook namelijk graag nieuwe dingen als er mensen op bezoek komen. Spannend! Mijn keuze viel op een groene risotto (met spinazie, worteltjes, selder en ajuin) en erbij had ik dan een schartong voorzien.

De zin om te koken zat er duidelijk niet alleen bij mij in. Zelie zag het ook zitten en terwijl ik deze namiddag even een boodschap was gaan doen, had zij van de keuken haar domein gemaakt en had zij, samen met vriendin E. uit de straat, broodpudding gemaakt. Terwijl ik dan terug was en zelf beginnen koken was, hebben die twee nog een cake gemaakt ook.

De risotto was lekker en de combinatie met de scharren vond ik persoonlijk zeer geslaagd. Ondertussen de broodpudding geproefd en die is ook geslaagd. Een beetje zwart aan de buitenkant, maar dat is Zelie haar fout niet: de keukenwekker was wel tot op 0 gegaan, maar ik had hem toch niet horen rinkelen. Morgen de cake proeven, maar die ziet er ook al lekker uit.

En wat gaan we morgen eten?