San's Weblog

Dit jaar zijn er twee communiefeesten: vandaag van mijn neefje/metekind. Zondag is het de beurt aan mijn achterneefje. Louis heeft ook nog een feest tegoed, maar dat is geen communiefeest wegens niet gedoopt en al.

Zoals altijd was het weer goed: familie, vrienden en lekker eten. Meer moet dat niet zijn. Het weer deed zelfs mee om er een prachtige dag van te maken, zodat het zeer geslaagd was.

Nochtans was de feestdag niet zo goed begonnen want de eerste communieplechtigheid heb ik gemist, of toch grotendeels: Anna besloot om een beetje lastig te zijn zodat ik na 25min noodgedwongen de kerk heb moeten verlaten, nagekeken door alle bezoekers dus en ik kan het u zeggen, voor zo’n eerste communieplechtigheid zit zo’n kerk toch nog altijd goed vol.

Het heeft 40min geduurd vooraleer ze gekalmeerd was. 40min krijsen en huilen en stampen en doen. Ontroostbaar was ze. Na 5min wou ik het de voetgangers niet meer aandoen en ben ik met haar in de auto gaan zitten. Uiteindelijk is ze 5min voordat de dienst gedaan was toch nog gekalmeerd en heb ik het kunnen bekomen dat ze stopte met wenen.  Eens we terug bij broers en zus en de rest van de familie waren was het alsof er nooit iets gebeurd was: ze was weer haar lieve, zonnige zelve.

Driejarigen! Pff!

Morgen is het feest bij mijn zus. Haar oudste doet zijn eerste communie.

Morgenvroeg zal het er hier dus nogal hectisch aan toe gaan: vier kinderen klaarmaken én mijzelf én op tijd in Oudenaarde zijn. Want er moet nog geholpen worden voor de mensen toekomen en alles.

Hectisch betekent ook meestal dat ik nogal kort uit de hoek kan komen als de kinderen dan teveel treuzelen naar mijn goesting. Want ze moeten nog gegeten hebben en proper zijn voor we vertrekken en alles. Eens we daar zijn mogen ze gerust vuil worden, maar proper aankomen, dat zou ik dus al wreed wijs vinden.

En zo hoorde ik Louis vanavond een beetje wenen, dus ging ik kijken. Voor ik de kamer kon open doen kwam hij zelf al buiten en ging naar het toilet: hij moest gewoon plassen en was daarvan dus wakker geworden. Niet zo speciaal. Dat gebeurt wel meer.

Wat minder gebeurt, is dat hij midden in de nacht wakker wordt, volledig aangekleed. Terwijl hij toch in pyjama gaan slapen was én terwijl hij andere kleren aanhad dan hij vandaag overdag had aangehad.

Louis had dus gedacht: ik ga morgen rap klaar zijn. Zo rap zelfs dat, als ik nu al mijn kleren aandoe, ik niet veel rapper klaar kan zijn. Hij moest lachen toen ik hem zei dat hij wel een beetje zot was. En toen ik er hem attent op maakte dat ik toch kleren had gekocht voor de gelegenheid morgen. En dat de kleren die hij aanhad niet die kleren waren.

Ik heb hem dan maar weer in zijn pyjama geholpen. Morgen kan hij dan, fris gewassen, zijn nieuwe kleren aandoen.

Jan heeft een vriendje op school die blijkbaar nogal wreed into paarden is. Gisteren komt Jan dus met het nieuws thuis dat M. veel van paarden kent en dat een wit paard een schimmel is. Dat kon ik dus alleen beamen en ik zei hem er nog bij dat het paard van Sinterklaas ook een schimmel was.

Deze middag komt Jan thuis. Opnieuw met het nieuws dat M. veel van paarden weet.

‘En een wit paard is rot’, zegt hij vol overtuiging.

‘???’ Ik kijk hem nogal verbaasd aan. ‘Wat zei je, Jan?’

‘Een wit paard is rot’, herhaalt hij, en er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht. Geniaal gewoon.

Daar zijn we dus ook al weer vanaf. Operatie achter de rug en in plaats van afzien op recovery gelijk de vorige keer lag hij kwasie onmiddellijk weer op zijn kamer.

Zo rap zelfs dat hij al geblogd had voor ik kon bellen om te vragen hoe het afgelopen was. Oef!

Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel. Hier thuis dus ook. Den anderen ligt in het ziekenhuis en ik heb dan maar direct het bed gedeeld met een andere man.

Hij is nog niet mis ook hoor: blond, prachtige blauwe ogen. Alleen zijn lengte valt een beetje tegen: amper zo’n 110cm.

Jan had blijkbaar een nachtmerrie vorige nacht en aangezien het bed langs de andere kant toch leeg was heb ik het hem dan maar toegestaan om bij mij  te kruipen. En zo had ik direct ook een beetje gezelschap. Niet dat ik er veel aan had: binnen de halve minuut lag hij weer te slapen en ongelooflijk kort daarna ik ook want ik herinner mij nog dat ik dacht dat ik hem een aaike over zijn hoofd wou geven, maar dat is er niet meer van gekomen.

Met een beetje geluk is Michel vrijdag al weer thuis, alhoewel ik denk dat het eerder zaterdag zal zijn. We zien nog wel. Nu eerst de operatie afwachten en zien wat dat zal geven.

Die snotvalling van dinsdag is niet verbeterd. In tegendeel. Ze is uitgegroeid tot een mooie sinusitis.

De hele rechterkant van mijn hoofd voelt alsof er iemand constant op zit te beuken. Het snot is uiteraard niet verminderd. Snuiten is alleen serieus pijnlijker geworden.

Gelukkig heb ik morgen een dagje vrij genomen. Nu maar hopen dat de medicatie voldoende helpt zodat ik tegen overmorgen weer genoeg in orde ben om weer te gaan werken.  Als dat niet lukt zal ik eens bij meneer doktoor mogen passeren.

Straks vertrekken we naar Nederland, naar mijn broer. Zijn jongste is 7j geworden dus reden om te feesten.

7j, dat betekent ook dat het dus zeven jaar geleden is dat mijn moeder overleden is. Elke verjaardag van mijn neefje doet mij daar weer aan denken. Enfin, nog eens extra, want ik moet daar regelmatig aan denken, daar niet van. Mijn neefje werd namelijk een week na het overlijden van mijn mama geboren. En zijn verjaardag is niet de enige, want mijn metekind, de oudste van mijn zus, is een goede week voor het overlijden van mijn mama geboren.

De associatie is niet altijd leuk, maar gelukkig bederft het het feest nooit. Mijn neefjes zijn schatjes en het is gewoon puur toeval, dus laten we het niet aan ons hart komen.

Maar dit jaar zit er toch een beetje een wrang gevoel dat een beetje knaagt want het zal voorlopig het laatste feest zijn dat Michel meemaakt en ik maak mij toch wel zorgen. Langs de andere kant, we kunnen er maar extra van profiteren.

Kijkte keer waar ik gisterenavond was. Zo wijs zeg. Maar één voorstelling die ik minder vond. Niet omdat ze niet goed was, maar ik vond ze gewoon een beetje té chaotisch. Voor de rest, wreed schoon.

Een ding waar ik spijt van heb: er totaal niet aan gedacht om Zelie mee te nemen. Gelijk dat zij graag danst denk ik dat ze dat wreed wijs zou gevonden hebben. Vanavond heeft zij scouts en morgen gaan we naar mijn broer in Nederland, dus kunnen we niet meer gaan. Jammer, maar helaas.

Note to self voor een volgende keer dus.

‘t Is vanavond weer tijd om de refresh knop veel te gebruiken: het is Eurosong en den anderen brengt weer een live verslag.

Dinsdag gemist wegens vergadering, maar uiteindelijk toch niets moeten missen wegens goed verslag. Vanavond dus live en dan zaterdag nog eens voor echt.

Gisteren waren er blijkbaar serieuse problemen met den electriciteit. Maar zelf heb ik daar maar weinig van gemerkt.

Niet dat ik blind ben of zo, maar ik was gewoon niet thuis en dat helpt. Eerst een zeer sumiere vergadering. Eerder een pro forma ding maar iets dat wettelijk moest gebeuren en kwestie dat we dan toch in orde waren. Daarna nog rap iets gaan drinken en nog wat gekletst.

Toen ik rond 22u thuiskwam kreeg ik dan de mededeling dat er electriciteitsproblemen waren. Net (even) opgelost toen ik toekwam maar ik zat nog niet goed en wel neer en den boel viel alweer uit. ‘Gelukkig’ voel ik mij nog steeds mottig en dus zat ik om 22u30 al mooi in mijn bed zodat ik van de rest van de saga niets meer gemerkt heb.

Niet zo leuk voor den anderen dus (enfin, kwestie van understatement kan dat ook tellen), maar anderzijds heb ik van deze keer wel een zalig lange nachtrust gehad en zo voel ik mij vandaag toch al marginaal beter.

Gelukkig, want vanavond is er weeral vergadering, nu een echte, mét receptie vooraf, en anders zou ik het niet zo erg goed zien zitten hebben.