San's Weblog

Kwestie dat ik het toch al eens geschreven heb, ga ik hier voor ne keer eens van copy/paste doen van bij Het Project:

  Zal ik hier maar beginnen met een statement: als het op De Nieuwe Snaar aankomt ben ik bevooroordeeld. Ik heb er absoluut geen probleem mee om dat toe te geven. Al meer dan twintig jaar ben ik fan. Wat zeg ik? Ik vergeet blijkbaar hoe ‘oud’ ik al ben. Zeg maar gerust ‘al bijna dertig jaar’.

Begin de jaren 1980 liep ik luid ‘Zonder auto’ te zingen op weg van school naar huis, daarbij mijn vriendinnen meer dan op hun zenuwen werkend. Uiteraard wist ik toen, als prille tiener, niet dat dit muziek van De Nieuwe Snaar was. Het bleef niet bij ‘Zonder auto’. ‘De fotografie’, ‘Ardennen Doo-wap’, ‘De schat van de Farao’… u noemt het, ik kon het meezingen. Dat thuis Radio 2 constant opstond, zal er wel mee te maken gehad hebben.

Eens een beetje ouder heb ik uiteraard onderzoek gedaan naar wie de artiesten waren van al die leuke liedjes. Content dat ik was toen bleek dat het allemaal één en dezelfde artiest was, of beter, groep. De Nieuwe Snaar dus.

Toen ik aan de universiteit begon te studeren kreeg ik voor het eerst de kans om een optreden bij te wonen. Eind jaren ‘80, begin jaren ‘90 zag ik ze voor het eerst live aan het werk. De muziek vond ik al zeer goed, maar na dat optreden was ik, indien mogelijk, nog meer fan. Sindsdien ga ik, waar mogelijk, naar elke show kijken.

En zo zag ik hen over de jaren heen evolueren. Van een cabaretshow met liedjes tot een liedjesoptreden met hier en daar show/cabaret. Van een bijna lege zaal tot optredens gemist wegens volledig uitverkocht maanden op voorhand. Van liedjes met absurde teksten tot songs met diepgang. Van trio tot quartet.

Lees verder �

Er was zon voorspeld voor gisteren, zondag. Gelukkig, want het de jaarlijkse ‘aperitief in het park’ van onze wijk en als kersverse secretaris van het buurtcomité was ik daar nu echt dat ietsje meer bij betrokken.

Maar toen ik zondagochtend mijn ogen opendeed, dacht ik dat ik nog ergens aan het dromen was, want ik hoorde regen. Even gecontroleerd bij mijn onderbewuste en neen, ik had het toch niet gedroomd: het regende niet, het goot.

Om 10u55 trok ik mijn deur open om te kijken of de aperitief nu wel zou doorgaan en alsof het een geschenk uit de hemel betrof was het gestopt met regenen. De andere buren waren al volop bezig met de stoelen te verhuizen en dus trok ik rap huiswaarts om (een deel van) de drank uit de frigo te halen zodat die ook kon verhuisd worden.

De aperitief kon klop om 11u beginnen en ik vermoed dat het toch zo’n half uur droog is gebleven. Misschien iets meer. Maar het droge weer kon niet blijven duren en de hemel heeft zijn sluizen dan toch maar weer opengezet. Niet zo hard als in de voormiddag, maar de regen kwam toch gestaag.

Gelukkig laten wij ons niet klein krijgen door een beetje regen. Gewapend met paraplu’s kwamen de buurtbewoners toch af, al was het maar voor even. Om te babbelen, goede dag te zeggen, in een rapke of een traagke iets te drinken. Kennismakingen werden hernieuwd en andere werden gesmeed. Er werd veel gebabbeld en van groepje naar groepje gegaan.

Om 13u was het afgelopen. Officieel dan toch, want het volk was nog niet weg. Uiteindelijk zijn we alles beginnen opruimen rond 13u30.

Het was, ondanks alles dus, toch maar weer een ongelooflijk gezellige en leuke, zij het natte, aperitief. Op naar volgend jaar.