San's Weblog

Ik kon het niet beter gezegd hebben.

Dan zit ge zo te kijken naar iets waar uw kind (en alle andere kinderen uit de klas) een heel jaar enthousiast heeft over gedaan, en dan moet ge toch wel een paar keer heel hard slikken want dat is wel ongelooflijk ontroerend. Zo uw kind op het scherm te zien.

Zelie was zo trots en enthousiast en heeft vriendin E. uit de straat meegenomen en vriendin E. zei achteraf iets in de zin van: “jullie film heeft misschien maar 20′ geduurd, maar hij was zeer goed. De film van x duurde anderhalf uur en die was zeer slecht’. Om maar te zeggen: het moet niet lang zijn, als het maar goed is en dat zij het ook heel goed vond.

En zo wordt het einde van het schooljaar ook een beetje aangekondigd. Nog anderhalve week en het zit er weer op voor dit jaar.

Er  is nogal wat stess voor het moment. Op het werk en privé. Niet allemaal negatief, een mooie mix van goede en slechte stress. Druk, druk, druk en zo en veel te veel om te doen en te denken en voelen.

Nog een kleine maand sterk zijn en op mijn tanden bijten. Op 15 juli kan ik mij dan laten gaan, want dan begint voor mij ook mijn grote vakantie.

Laat het aftellen beginnen.

Kwestie dat ik het toch al eens geschreven heb, ga ik hier voor ne keer eens van copy/paste doen van bij Het Project:

  Zal ik hier maar beginnen met een statement: als het op De Nieuwe Snaar aankomt ben ik bevooroordeeld. Ik heb er absoluut geen probleem mee om dat toe te geven. Al meer dan twintig jaar ben ik fan. Wat zeg ik? Ik vergeet blijkbaar hoe ‘oud’ ik al ben. Zeg maar gerust ‘al bijna dertig jaar’.

Begin de jaren 1980 liep ik luid ‘Zonder auto’ te zingen op weg van school naar huis, daarbij mijn vriendinnen meer dan op hun zenuwen werkend. Uiteraard wist ik toen, als prille tiener, niet dat dit muziek van De Nieuwe Snaar was. Het bleef niet bij ‘Zonder auto’. ‘De fotografie’, ‘Ardennen Doo-wap’, ‘De schat van de Farao’… u noemt het, ik kon het meezingen. Dat thuis Radio 2 constant opstond, zal er wel mee te maken gehad hebben.

Eens een beetje ouder heb ik uiteraard onderzoek gedaan naar wie de artiesten waren van al die leuke liedjes. Content dat ik was toen bleek dat het allemaal één en dezelfde artiest was, of beter, groep. De Nieuwe Snaar dus.

Toen ik aan de universiteit begon te studeren kreeg ik voor het eerst de kans om een optreden bij te wonen. Eind jaren ‘80, begin jaren ‘90 zag ik ze voor het eerst live aan het werk. De muziek vond ik al zeer goed, maar na dat optreden was ik, indien mogelijk, nog meer fan. Sindsdien ga ik, waar mogelijk, naar elke show kijken.

En zo zag ik hen over de jaren heen evolueren. Van een cabaretshow met liedjes tot een liedjesoptreden met hier en daar show/cabaret. Van een bijna lege zaal tot optredens gemist wegens volledig uitverkocht maanden op voorhand. Van liedjes met absurde teksten tot songs met diepgang. Van trio tot quartet.

Lees verder �

Er was zon voorspeld voor gisteren, zondag. Gelukkig, want het de jaarlijkse ‘aperitief in het park’ van onze wijk en als kersverse secretaris van het buurtcomité was ik daar nu echt dat ietsje meer bij betrokken.

Maar toen ik zondagochtend mijn ogen opendeed, dacht ik dat ik nog ergens aan het dromen was, want ik hoorde regen. Even gecontroleerd bij mijn onderbewuste en neen, ik had het toch niet gedroomd: het regende niet, het goot.

Om 10u55 trok ik mijn deur open om te kijken of de aperitief nu wel zou doorgaan en alsof het een geschenk uit de hemel betrof was het gestopt met regenen. De andere buren waren al volop bezig met de stoelen te verhuizen en dus trok ik rap huiswaarts om (een deel van) de drank uit de frigo te halen zodat die ook kon verhuisd worden.

De aperitief kon klop om 11u beginnen en ik vermoed dat het toch zo’n half uur droog is gebleven. Misschien iets meer. Maar het droge weer kon niet blijven duren en de hemel heeft zijn sluizen dan toch maar weer opengezet. Niet zo hard als in de voormiddag, maar de regen kwam toch gestaag.

Gelukkig laten wij ons niet klein krijgen door een beetje regen. Gewapend met paraplu’s kwamen de buurtbewoners toch af, al was het maar voor even. Om te babbelen, goede dag te zeggen, in een rapke of een traagke iets te drinken. Kennismakingen werden hernieuwd en andere werden gesmeed. Er werd veel gebabbeld en van groepje naar groepje gegaan.

Om 13u was het afgelopen. Officieel dan toch, want het volk was nog niet weg. Uiteindelijk zijn we alles beginnen opruimen rond 13u30.

Het was, ondanks alles dus, toch maar weer een ongelooflijk gezellige en leuke, zij het natte, aperitief. Op naar volgend jaar.

Zondag tot laat tellen, maandag Morrissey, opnieuw tot laat, dinsdag vergadering, uiteraard tot laat en gisteren, moet ik het nog zeggen: tot laat Tupperware hier thuis.

Deze ochtend dan, niet laat maar heel vroeg, Zelie, vergezeld door haar papa, naar het ziekenhuis brengen (niets ernstig: haar overgebleven buisje in haar oor moest verwijderd worden). Daarna de andere drie naar school gebracht en terug naar het ziekenhuis. Eens ze onder het mes was heb ik den anderen naar huis gereden om dan terug te keren en net op tijd te zijn op recovery. Tot 15u in het ziekenhuis en dan de dagelijkse routine verder gezet.

Vier nachten op een rij met een maximum van 5uur slaap per nacht. Het wachten in het ziekenhuis, dat kruipt ook niet in de koude kleren, ook al was er niets om je ongerust over te maken. Is het verwonderlijk dat ik mij uitgeteld voel?

Dus op tijd naar bed vandaag (tsien, ik heb dat nog al gezegd en het lukt dan nooit) want vanavond en morgenavond ben ik thuis, maar zaterdag wordt het weer zeer druk met de gewone routine van kinderactiviteiten, een verjaardagsfeestje in de namiddag en een optreden ’s avonds.

*schop Sandra, naar bed*

Een fantastisch concert vanavond. De sfeer zat er in, de fans waren wild enthousiast en het optreden was zeer goed.

Het is al enkele jaren geleden dat ik eigenlijk nog naar hem had geluisterd. Het laatste album dat ik ken is dus ook al enkele jaren oud en de nieuwe nummers kon ik niet meezingen, maar dat deed niets af aan de kwaliteit van het concert.

Er werd een buitengewoon prachtige versie gebracht van ‘How soon is now’ en nog een paar andere nummers van The Smiths werden met verve gebracht en waardoor de zaal wild werd. Het enige minder nummer vond ik ‘Some girls are bigger then others’: het klonk flauw, dun … tot op het einde toen het plots erdoor kwam en in crescendo eindigde.

Een concert dat zijn geld meer dan waard was.

In de auto op de terugweg samen met vriendin M. luidkeels zitten meezingen met de CD van The Smiths die in zat en ons bedacht dat het toch wel jammer was dat we beiden zo lang niet meer naar hun én Morrissey’s muziek hebben geluisterd want dat we dat allebei toch wel ongelooflijk graag horen.

Tijd om weer wat nostalgie uit de kast te halen. Eerste taak: I-pod opladen. Tweede taak: den anderen vragen om er muziek op te zetten. Uiteraard The Smiths en Morrissey, maar ook The Cure en Tori Amos … om te beginnen.

Nog een goed half uur en dan komt vriendin M. mij halen. Eens zij hier is, nemen we de auto en rijden we richting Antwerpen.

Daar gaan we op zoek naar de Koningin Elisabethzaal om naar één van mijn allerfavorietste zangers te gaan kijken.

Zeggen dat ik hem nog nooit live gezien heb, zelfs niet toen hij nog als zanger van één van mijn allerfavorietste bands optrad. De zenuwen gieren al van anticipatie. Ik ben benieuwd.

Zo. Dat is ook weer achter de rug voor een tijdje. Enfin, hopelijk toch want gelijk dat de federale regering aanmoddert en de chantage van sommige partijen dat ze alleen regionaal willen meedoen als ze ook federaal meedoen (of omgekeerd). Met zo’n uitspraken zit ge voor dat ge’t weet weer met verkiezingen.

Dat houdt ge toch eigenlijk niet voor mogelijk, die chantage. Wanneer gaan ze nu eindelijk eens werk maken van alle verkiezingen op één moment te doen: europees, federaal, regionaal én gemeentelijk. Dan zullen er toch een paar dingen niet meer kunnen. Dan gaan de personen tenminste eens en vooral moeten kiezen voor welk niveau ze willen opkomen in plaats van te pas en te onpas zich op een lijst te plaatsen. Dan zal het resultaat federaal en regionaal hoogstwaarschijnlijk toch meer op elkaar afgestemd zijn zodat dergelijke chantage niet meer kan. Alhoewel. Ze zullen dan wel iets anders vinden zeker om mee te dreigen?

Och, ik mag mij daar zo  niet in opjagen. Het haalt toch allemaal niets uit.

Maar kijk, ons stembureau is verhuisd: van Nieuwland naar het nieuw buurthuis van Sluizeken-Tolhuis-Ham en ze hadden het daar zowaar gezellig gemaakt. Met een drankje en een paar tafelkens en zo bleeft ge nog een beetje staan kletsen met de mensen van de buurt en kon je zien wie er eigenlijk zo allemaal in uw buurt woont. Wreed wijs. Jammer van de gietende regen op dat moment, maar dat deed eigenlijk niets af aan de sfeer.

De namiddag was ook eigenlijk wijs, want ik mocht gaan tellen en ik doe dat wel graag. ‘t Is wel nogal laat geworden en ik was een beteken moetjes achteraf, maar toch. Ik  hoop dat ik volgende keer weer nen brief krijg. Alhoewel ik gisteren gehoord heb dat ze dat systeem zouden veranderen. We zien wel.

Straks ga ik naar Aalst. Samen zitten met mijn nicht en haar vriendinnen. Op café. Waar anders.

Want in september trouwt haar zus, mijn andere nicht dus, en dus moet de vrijgezellendag voorbereid worden. Dag. Juist. Want als we iets doen in de familie, dan moet dat ook goed en grondig gedaan worden.

Tijd om te vertrekken.

Wij kunnen ons nu ook rekenen tot die mensen die Kai-Mook gezien hebben. Schoon beestje en zo schattig, maar dat zijn pasgeboren dieren meestal wel.

De kinderen hadden vandaag nog een dagje vrij wegens pedagogische studiedag op school, en ik dacht zo ‘geen vrije dag voor de meeste mensen, dus de zoo zal nu wel te doen zijn’. En gelijk had ik. Niet dat er niet veel volk was, maar het was meer dan te doen. En weer zo’n schoon weer.

We zijn nu ook abonnees op de zoo, we kunnen nu elk moment gaan en komen en moeten dus niet betalen. We gaan jaarlijks toch praktisch sowieso eens naar A’pen én naar Planckendael, dus dat is rap terugverdiend.

Wat ook maakte dat ik mij ongelooflijk wreed op mijn gemak voelde, helemaal niet opgejaagd. Kwestie dat, als we alle dieren nu niet zagen, we gewoon kunnen terugkomen zonder nog eens een fortuin neer te tellen, want met zes (of vijf, zoals vandaag) telt dat direct op. Dus toen ik zei dat we naar huis moesten en de kinderen begonnen te zagen en ik dus antwoorde dat we zeker terug gingen komen om de rest te bekijken, was het protest direct gestopt. Ook gemerkt trouwens dat je als abonnee korting krijgt in de shop wat mooi meegenomen is.

De kinderen content, ik content. Wat moet dat nog meer zijn.