San's Weblog

Vriendin H. zat de afgelopen twee weken aan zee met haar twee kinderen en hun grootmoeder. Juist. Hoe slim kunt ge zijn, boeken tijdens de Gentse Feesten als ge zelf van Gent zijt. Maar soit. De woorden ‘ge moet maar eens langskomen’ waren gevallen. Vorige week lukte niet (duh! wat dacht ge!), maar deze week wel.

Vriendin B., met wie we samen zouden gaan, had naar het weerbericht gekeken en we hadden afgesproken dat áls we langs zouden gaan, we dat vandaag zouden moeten doen wegens dat het de warmste dag van de week zou worden. Beetje over en weer bellen en dat kon voor H.

Er waren omstandigheden waardoor B. uiteindelijk niet meekon, maar haar kinderen wel. Al onze kinderen zijn goed bevriend, en dus stond ik deze ochtend om 10u30 bij haar thuis om haar kinderen mee te nemen. Detail: zij heeft ook 4 kinderen, zij het ietsje ouder dan de onze.

En zo deden wij een poging om deze voormiddag om 10u52 nog de trein naar De Panne te halen, wat jammerlijk mislukte. Dan maar de 11u03 naar Blankenberge … want dat is toch ook aan zee? En dan met de kusttram naar Koksijde? Hoe moeilijk kan dat zijn?

Op de trein naar Blankenberge zaten we als sardienen in een doosje. Zo volgepakt was die trein dat er amper lucht over bleef om te ademen. Ik was blijkbaar niet de enige die op het lumineus idee was gekomen om op de zonnigste dag van de week naar de zee te trekken. In zo’n overvolle trein 8 kinderen in de gaten proberen houden, maar vooral kalm proberen houden? Niet evident, ik zweer het u.

Gelukkig moest het grootste deel van het volk er in Brugge uit om over te stappen naar Knokke. Er kwamen een overvloedig aantal plaatsen vrij zodat we de rest van de rit konden zitten, én er was airconditioning. Maar net toen we Brugge verlieten kreeg ik een sms van B.: de rit met de kusttram zou toch wel zo’n 95min duren. Gebeld met H. om elkaar eventueel halverwege tegen te komen, maar uiteindelijk besloten om dat toch niet te doen. Wij zouden wel tot in Koksijde komen: het was niet alsof we een strikt schema hadden, nietwaar.

Eens in Blankenberge op de kusttram gesprongen. Halverwege werd het plotseling té erg voor twee van de kleinere kinderen die ongelooflijk dringend moesten plassen. Dan maar van de tram gesprongen, de kinderen in de berm hun ding laten doen, en gewacht op de volgende tram. De rit die voorspeld was op 95 minuten, heeft er uiteindelijk 120 geduurd.

Maar kijk, niemand vond het erg. We hadden ons eigenlijk wel geamuseerd. H. kwam ons aan de tramhalte halen. Ze had voor picknick gezorgd, de vriendinnetjes waren op het strand aan het wachten, de speeltjes lagen klaar, de zon scheen en de zee was er. Wat moesten de kinderen, en ik, nog meer hebben? We hebben een goede drie uur genoten van 10 kinderen die op en af naar zee liepen en zich met elkaar amuseerden.

Rond 18u hebben we dan iedereen en alles bijeengeraapt om terug huiswaarts te keren. Deze keer gewoon met de trein vanuit De Panne én H. ging mee terug naar Gent (zonder haar kinderen). Twee volwassenen dus om op 8 kinderen te letten, en dat helpt toch wel een beetje, zeker als ze uitgelaten en opgewonden zijn.

B. stond ons op te wachten bij aankomst in het station. We brachten H. naar huis en ik ging met mijn kinderen mee met B.: zij had voor een zeer lekkere lasagne gezorgd. Lekker eten, glaasje wijn, goed gezelschap en de kinderen die nog verder met elkaar konden spelen. Zelie en Louis zijn daar nu gebleven om bij hun vriendjes te blijven slapen.

All in all: een fantastische dag.

Het zit er dus weer op voor dit jaar. De organisatoren zijn momenteel bezig de laatste sporen aan het uitwissen in de stad en binnen en dag of twee zal er zo goed als geen spoor meer te zien zijn van de afgelopen 10 dagen.

Die dagen na de feesten zijn altijd zo bizar, want er was 10 dagen lang een al dan niet strak programma met allerlei dingen te zien en te doen en dan val je een beetje in een gat. Wat moet ik doen? Waar moet ik naartoe? Wat stond er op de planning? Niets, niets, niets. Niet dat er nu veel op die planning moet staan. Er zijn hier zeker 2 kinderen die een beetje rust meer dan kunnen gebruiken. Maar het blijft een raar gevoel.

Enfin. Tijd om de rest van de vakantie te plannen, al was het met een veel minder strak schema. Gewoon eens kijken wat we nog allemaal zouden willen doen. Volgende week is er alvast TAZ 2009 en ik ben al eens in het programma gaan neuzen. Het is heel waarschijnlijk dat we daar een dagje naartoe zullen gaan.

Ongelooflijk dat er al zeven dagen voorbij zijn. Zeven dagen Gentse Feesten. Zeven dagen van hot naar her rennen, dingen doen en bekijken, nieuwe mensen ontmoeten en opnieuw afspreken met oude bekenden.

Nog drie dagen te gaan en dan zit de editie 2009 er ook weer op.

Het was ongelooflijk druk. Weeral. We zagen van zaterdag tot woendsdag voornamelijk veel van het Puppetbuskersfestival en ook ander theater. Sinds gisteren is er MiramirO. We gingen ook naar andere pleinen, zagen (uiteraard) het vuurwerk en gingen zelfs ‘s avonds eens kijken wat er zoal te doen viel. Verwondert het jullie dat het hier wat stil was?

Nog drie dagen en dan kunnen we weer verder voor een jaartje.

Begin juni vond ik het tijd om Jan te proberen voorbereiden op het feit dat zijn grootvader zou sterven.

We waren aan het fietsen en toen hadden wij volgend gesprek:

‘Jan, weet je dat grandpère ziek is’

‘Ja’

‘En weet je dat grandpère niet meer zal genezen’

‘Neen’

‘Weet je wat er zal gebeuren als hij niet meer geneest?’

*schudt met zijn hoofd*

‘Dan zal hij doodgaan’. *stilte* ‘Wat denk je daarvan?’

Het is eventjes stil en ik merk dat hij daarover aan het nadenken is. En dan zegt hij:

‘Maar dat geeft niet. Als wij Pokémon kleurplaten willen, dan kunnen we dat dan aan nonkel Philippe vragen’

‘t Is weer eens Gentse Feesten. Vandaag begonnen. Joepie!

De GF, dat is zo’n beetje onze jaarlijkse vakantie. Wij gaan niet weg: wij blijven. We blijven niet alleen, we schuimen de feesten af, dag in dag uit. Het eerste deel van de week voornamelijk Puppetbuskersfestival, het tweede deel staat MiramirO op het programma. Voor Gentblogt, maar ook en vooral omdat ik beide festivals zo ongelooflijk wijs vind en die al jaren voor Gentblogt en voor kinderen afschuim.

Dit jaar is het programma lichter: enerzijds zijn we met een paar meer mensen bij Gentblogt zodat ik meer ruimte heb om andere dingen te doen, anderzijds zijn er gewoon minder groepen dan vorig jaar en dat geeft meer kans om meer groepen te zien.

Vandaag eerst naar de stoet, daarna kort terug naar huis en dan opnieuw de stad in: Emil Braunplein voor twee Puppetbuskersvoorstellingen en dan nog even naar het EFTC om goededag te zeggen tegen de vrienden daar. Thuis tegen 20u, boterhammetje gegeten en dan nog even de avond in met den anderen en zijn beste vriend en zijn vrouw en onze vier kinderen.

Iets voor 23u was ik weer thuis met de kinderen. Morgen is het dag 2 en dan is het niet goed dat ze al direct doodmoe zouden zijn. Alhoewel, zo fris zullen ze morgen nu ook weer niet zijn

Alleen met vier kinderen naar een pretpark gaan, dat gaat niet. Onmogelijk. Niet te doen. De kinderen verschillen daarvoor teveel in leeftijd en er is altijd wel een attractie waar de ene(n) wel op wil(len) en de andere(n) niet. Voor sommige attracties is alleen gaan dan een optie, maar voor de meeste moet er begeleiding zijn en dus kan ik niet alleen gaan: er moet nog een volwassene mee.

Voor Michel is dat ongelooflijk lastig, zo naar een pretpark met zijn rug. Om niet te zeggen dat ‘lastig’ een serieus eufimisme is. Dus zoek ik meestal andere slachtoffers.

Donderdag had ik evenwel sjans: drie kinderen zaten op kamp. Eén kind thuis. ‘s Avonds moest ik de drie oudsten van hun kamp afhalen en laat dat kamp zich nu net in De Panne bevinden. Wat is er in De Panne? Juist, Plopsaland.

Ge moogt zeggen van merchandising en zo wat ge wilt, maar als er één park leuk is voor zelfs de allerkleinsten, dan is het wel Plopsaland. We zijn er indertijd geweest toen Zelie en Louis nog heel klein waren en Jan er nog niet was, en toen was het voornamelijk op die hele kleintjes gericht. Het is eigenlijk pas de laatste jaren dat er meer attracties gekomen zijn voor de ‘groteren’.

Donderdag was ook de dag dat Zelie, Louis en Jan mét hun kamp ook naar Plopsaland gingen en dus heb ik er van geprofiteerd om met Anna alleen op zwier te gaan. Op vraag van madam eerst naar de zee zelf waar we lustig in de zee hebben gespeeld tot Anna bijna blauw zag van de kou (niet dat ze er toen uit wou, maar ik heb haar dan maar verplicht). Eens afgedroogd en opgewarmd en schelpjes geraapt ging het richting Plopsaland.

We hebben ons rotgeamuseerd. Toen Anna na de eerste attractie erop wou blijven zitten, en ik haar zei dat dat niet kon behalve als ze opnieuw zou aanschuiven, maar dat er nog heel veel molens te doen waren, keek ze mij nogal ongelovig aan, zo met een blik als om te zeggen: dat zegt ge alleen maar omdat ik eraf zou gaan zonder een scène te maken. Maar vijf minuten later merkte ze dat ik niet gelogen had en van dan af aan was het van het één naar het ander.

Ik heb mijn ogen open gehouden om te zien of ik Zelie, Louis en Jan toevallig niet zou zien en ik had geluk: toen we in het treintje zaten passeerden we Zelie die aan het aanschuiven was voor een attractie. Ik kon haar niet achterna gaan: we zaten nogal vast, maar mijn hart maakte toch een sprongetje van blijdschap.

Tegen 18u waren we rond. Niet dat we het hele park hadden doorlopen, maar toch het grootste deel en we waren terug aan het beginpunt. De zon blakerde en de fontein liep vol kinderen, letterlijk dan. Dus heb ik Anna maar in haar onderbroek gezet en haar ook laten lopen. Binnen de vijf minuten was ze doorweekt, maar plezier dat ze had. Een half uur later heb ik er haar vanonder gehaald. Ze was niet zeer blij, maar langs de andere kant liet ze zich nogal rap overtuigen: het feit dat ze klappertande zal er wel mee te maken hebben gehad. We hebben nog een warme hap gegeten en daarna is ze toch nog eens vijf minuten onder de fontein geweest.

Uiteindelijk zijn we rond half acht op het kampterrein toegekomen, moe maar voldaan. Zelie, Louis en Jan waren dat duidelijk ook. Ze glunderden nog na van hun dag in Plopsaland en waren niet echt enthousiast om mee naar huis te gaan. Maar eenmaal thuis in hun bed hadden ze geen energie meer om nog gelijk wat te zeggen of doen.

Bijna twee weken zijn de twee oudsten nu weg geweest.

De eerste zaterdag van de vakantie zijn ze allebei vertrokken op scoutskamp. Louis mocht ik donderdagavond gaan halen, Zelie kwam vrijdagavond met de trein terug naar Gent en mocht ik dus aan het station afhalen.

Maar zaterdag vertrokken ze weeral. Deze keer op zeekamp met de mutualiteiten en Jan vertrok mee. Voor Zelie is het haar 5e keer, voor Louis de 3e keer en voor Jan dus zijn eerste keer. Ze keken er alle drie al weken naar uit en konden bijna niet wachten om te vertrekken.

Ik hield mijn hart een beetje vast voor Jan, een typisch geval van een grote mond met een heel klein hartje, dus toen ik maandag belde om te vragen hoe hij het stelde (en of hij dus eventueel naar huis wou) hield ik toch mijn hart vast. Maar ik maakte mij zorgen om niets: hij was nog even vrolijk en enthousiast als toen ik hem afzette zaterdag en dus kon ik hem met een gerust hart zijn kamp laten verder zetten.

Wegens omstandigheden ga ik ze morgen al halen. Geen volledige week dus. De timing is wel goed, daar niet van, want morgen doen ze nog een uitstap naar Plopsaland, dus die kunnen ze nog meemaken.

Anna was niet opgetogen toen we hen zaterdag hadden afgezet. ‘Niet opgetogen’ is zelfs een zwaar eufimisme: ze krijste het gebouw bijeen omdat ze ook wou blijven. Maar deze week is ze al serieus vertroeteld geweest, mocht ze bij mij in bed slapen en morgen, voor we broers en zus gaan afhalen, maken we er ook ‘onze’ dag van: eerst naar zee en daarna ook naar Plopsaland.

Ze is al lang vergeten dat ze er ook wou blijven.

Neen, ik heb mijn blog niet gesloten. Er was gewoon even een kleine zomerstop.

De laatste twee en een halve week had ik een seminarie georganiseerd voor het werk voor een groep uit Turkije. De voorbereidingen gingen absoluut niet vlot wegens dat we het contract maar relatief ‘last minute’ binnenkregen: één maand tijd om 10 sprekers te vinden in een zeer specifieke en gespecialiseerde materie. Dat dan nog in het begin van het seizoen van zomerseminaries wat als resultaat gaf dat 70% van de specialisten die ik aansprak al een verbintenis elders hadden.

Het is gelukkig allemaal in orde gekomen. De sprekers heb ik gevonden, de Turken waren content, de activiteiten zijn vlot verlopen en deze morgen zijn ze opnieuw richting Turkije vertrokken.

Het lastigste aan die afgelopen 2,5 weken was evenwel de uren waardoor ik vroeger moest opstaan dan gewoonlijk tijdens het jaar én langer moest werken. Resultaat: als ik ‘s avonds thuis kwam geen fut meer om iets te doen, dus ook niet om te bloggen.

Oh, er staan wel posts in draft, daar niet van, maar ergens halverwege raakte ik de draad kwijt, kon ik mijn zinnen niet meer afmaken, merkte ik dat er dingen niet klopten en vond ik niet waar het probleem zat. Dus liet ik de boel maar de boel en ben ik uiteindelijk dus maar gestopt met proberen.

Of het nu weer als vanouds gaat zijn? Ik vrees ervoor. Toch nog eventjes niet.

Zaterdag beginnen de Gentse Feesten en daarvoor moet ik nog een aankondigingsartikel schrijven. En tijdens de Feesten zelf van hier naar daar lopen en dingen verslaan. Dus er zullen wel dingen verschijnen op Gentblogt, maar hier dus minder.

Maar ik kom terug, dat wel. Daar moogt ge op rekenen.