San's Weblog

Bijna twee weken zijn de twee oudsten nu weg geweest.

De eerste zaterdag van de vakantie zijn ze allebei vertrokken op scoutskamp. Louis mocht ik donderdagavond gaan halen, Zelie kwam vrijdagavond met de trein terug naar Gent en mocht ik dus aan het station afhalen.

Maar zaterdag vertrokken ze weeral. Deze keer op zeekamp met de mutualiteiten en Jan vertrok mee. Voor Zelie is het haar 5e keer, voor Louis de 3e keer en voor Jan dus zijn eerste keer. Ze keken er alle drie al weken naar uit en konden bijna niet wachten om te vertrekken.

Ik hield mijn hart een beetje vast voor Jan, een typisch geval van een grote mond met een heel klein hartje, dus toen ik maandag belde om te vragen hoe hij het stelde (en of hij dus eventueel naar huis wou) hield ik toch mijn hart vast. Maar ik maakte mij zorgen om niets: hij was nog even vrolijk en enthousiast als toen ik hem afzette zaterdag en dus kon ik hem met een gerust hart zijn kamp laten verder zetten.

Wegens omstandigheden ga ik ze morgen al halen. Geen volledige week dus. De timing is wel goed, daar niet van, want morgen doen ze nog een uitstap naar Plopsaland, dus die kunnen ze nog meemaken.

Anna was niet opgetogen toen we hen zaterdag hadden afgezet. ‘Niet opgetogen’ is zelfs een zwaar eufimisme: ze krijste het gebouw bijeen omdat ze ook wou blijven. Maar deze week is ze al serieus vertroeteld geweest, mocht ze bij mij in bed slapen en morgen, voor we broers en zus gaan afhalen, maken we er ook ‘onze’ dag van: eerst naar zee en daarna ook naar Plopsaland.

Ze is al lang vergeten dat ze er ook wou blijven.

Neen, ik heb mijn blog niet gesloten. Er was gewoon even een kleine zomerstop.

De laatste twee en een halve week had ik een seminarie georganiseerd voor het werk voor een groep uit Turkije. De voorbereidingen gingen absoluut niet vlot wegens dat we het contract maar relatief ‘last minute’ binnenkregen: één maand tijd om 10 sprekers te vinden in een zeer specifieke en gespecialiseerde materie. Dat dan nog in het begin van het seizoen van zomerseminaries wat als resultaat gaf dat 70% van de specialisten die ik aansprak al een verbintenis elders hadden.

Het is gelukkig allemaal in orde gekomen. De sprekers heb ik gevonden, de Turken waren content, de activiteiten zijn vlot verlopen en deze morgen zijn ze opnieuw richting Turkije vertrokken.

Het lastigste aan die afgelopen 2,5 weken was evenwel de uren waardoor ik vroeger moest opstaan dan gewoonlijk tijdens het jaar én langer moest werken. Resultaat: als ik ’s avonds thuis kwam geen fut meer om iets te doen, dus ook niet om te bloggen.

Oh, er staan wel posts in draft, daar niet van, maar ergens halverwege raakte ik de draad kwijt, kon ik mijn zinnen niet meer afmaken, merkte ik dat er dingen niet klopten en vond ik niet waar het probleem zat. Dus liet ik de boel maar de boel en ben ik uiteindelijk dus maar gestopt met proberen.

Of het nu weer als vanouds gaat zijn? Ik vrees ervoor. Toch nog eventjes niet.

Zaterdag beginnen de Gentse Feesten en daarvoor moet ik nog een aankondigingsartikel schrijven. En tijdens de Feesten zelf van hier naar daar lopen en dingen verslaan. Dus er zullen wel dingen verschijnen op Gentblogt, maar hier dus minder.

Maar ik kom terug, dat wel. Daar moogt ge op rekenen.