(On)Gerust
Deze voormiddag in het ziekenhuis doorgebracht en alhoewel ik daar niet echt iets kan doen, ik voel me ongelooflijk op mijn gemak daar.
Want dan zie je haar en zie je de verplegers en dokters bezig, je krijgt uitleg en kan haar vasthouden, al is het maar aan de toppen van haar vingers of over haar voetje wrijven.
Deze namiddag zal Michel daar zijn en is het aan mij om mij constant af te vragen hoe het gaat, of ze goed/slecht/niet reageert op medicijnenwissel of -afbouw, of ze stabiel blijft of vooruit of achteruit gaat.
Want deze namiddag ga ik mij met de andere kinderen bezig houden, daar hebben zij ook recht op. Ze worden nu fantastisch opgevangen door mijn schoonmoeder en vanavond gaan ze op logement bij mijn zus. Vanavond mag ik dus alleen aan Anna denken.
Nog eventjes nu aan Zelie, Louis en Jan denken.
