Nodig
Ik denk dat de tijd dat Anna ons nodig heeft nu wel echt gekomen is. Voordien lag ze te slapen en wist ze waarschijnlijk niet of we er waren of niet. Sinds vandaag is de slaapmedicatie al zo afgebouwd dat ze regelmatig wakker werd.
Die wakkere momenten, dat waren geen echt goede momenten. Wel goed dat ze dus wakker wordt, maar niet voor haar want ze besefte na een paar seconden dat er iets niet klopt en dan werd ze zeer geagiteerd en bang. En dan staan wij naast haar bedje en proberen haar gerust te stellen.
Sinds dat ze meer wakker is, ademt ze ook zelfstandig: de beademingsmachine werd deze namiddag uitgezet. Nog niet als in volledig uit en weg, wel als in: Anna ademt zelfstandig maar blijft geïntubeerd voor als ze het zelf niet meer aankan en dan neemt de machine het over.
Tot deze nacht heeft die machine nog niets moeten overnemen. De eerste uren waren er veel alarmen, vooral als Anna dan even wakker werd en paniekeerde, maar zo vanaf 22u deze avond is ze veel rustiger geworden én ook veel wakkerder en gezien ze dus langer wakker is, is ze al meer gewend aan al die dingen aan haar hoofd en lijf en minder bang.
Minder bang, dus beter ademen en betere bloeddruk, zo goed zelfs dat haar laatste ondersteunende medicijn voor haar bloeddruk vannacht ook stopgezet is.
Positief nieuws op positief nieuws op positief nieuws. Toen ik haar daarnet vroeg of het OK was dat ik naar huis ging slapen maar dat de verpleegster wel bij haar zou zitten, knikte ze ‘ja’. Zo’n schatje.
‘t Zal de eerste keer zijn sinds zaterdagavond dat ik goed ga kunnen slapen.
