Maand: augustus 2009

Salade Niçoise mama style

Eén van mijn favoriete voedsels is salade Niçoise, maar niet de klassieke. De versie die mijn mama maakte is zoveel keer beter (ooit al gezegd dat mijn mama een fantastische kok was).

Af en toe maak ik die wel eens. Ooit heb ik ze eens gemaakt toen we op brunch gingen bij vrienden. Iedereen bracht een schotel mee en dat was mijn bijdrage. Er waren daar allerlei zalige dingen en toen ik de tafel zag, dacht ik dat niemand van de salade ging proeven, maar niets was minder waar: ze was in een mum van tijd op.

Ook eens proberen? Zeer simpel. Gekookte patatjes (nu met de kleine krielpatatjes, fantastisch), tomaten, prinsesseboontjes, gekookte eieren, ajuin, blik tonijn in eigen nat, ansjovis. Tot hier dus geen verassingen. Nu de twist: blikje zalm (niet zo verrassend), kip (juist, goed gelezen: kip. Ik neem kippefilet en stoom hem, mijn moeder gebruikte meestal overschotjes van de gebraden kip van de dag voordien) en parijse worst/jachtworst (naam is afhankelijk van de beenhouwer; het is die kleine ronde roze worst met groene peper in).

Als ‘vinigraitte’ gebruik ik een beetje van het ‘nat’ van de tonijn en zalm. Een beetje maar. Serveren met mayonaise en eten maar.

Weet ge wat nog lekkerder is? Ze de dag voordien maken en alle smaken op elkaar laten inwerken. Yum.

Muziek

In mijn ouderlijk huis stond de radio zo goed als dag en nacht aan. Het eerste wat mijn ouders deden als ze opstonden was de radio aanzetten. Altijd op radio 2. Nooit heel luid, meer als achtergrond. Maar als er iets wijs op was werd het volume omhoog gedraaid en stonden we luidkeels mee te zingen en te swingen.

Jaren heeft er hier ook een radio gestaan. Mét casettespeler én CD speler, en jaren heeft die ook dag in dag uit aangestaan. Ook hier werd het volume omhoog gedraaid als er een leuk nummer was en ik zie mij nog staan swingen met Zelie en Louis. Tot op een bepaald moment het snoer verdwenen was. Hoe? Waar? Geen flauw idee. Met dat er hier kabels lagen met hopen en hopen vonden we niet zo direct de juiste terug. En zo belandde de radio in het achterhuis om stof te vergaren.

Met de opkuis hier is Michel alle kabels gaan beginnen sorteren en mooi samenbinden. Toen ik de radio zag staan, vroeg ik of hij de kabel ervan niet was tegen gekomen en ja hoor, ondertussen was die gevonden.

Zo belandde de radio gisteren weer in de keuken. Hij was voorzien van een dikke laag stof-vermengd-met-vet. Dus nam ik de oude tandenborstel, voorzag die van Dreft en ging aan de slag om den boel te ontvetten en proper te maken. De vraag bleef natuurlijk of die radio dat wel ging overleven.

Deze morgen de proef op de som genomen: stekker ingestoken en er gebeurde niets. Nog eens goed gekeken en toen zag ik cijfers op de CD display. Aha! Hij stond op ‘CD’. Dan maar op ’tuner’ geduwd en ja hoor, er komt muziek uit.

Voila: we hebben weer muziek in huis. Niet radio 2 zoals bij mijn ouders, wel Studio Brussel. Als we CD’s sorteren, zullen we er een paar in de keuken zetten zodat we eens keuzemuziek kunnen opleggen.

Saai

Veel valt er hier niet te vertellen tegenwoordig. We zitten met de opkuis van ons huis, en dat is serieus wat werk.

Maar kijk, er is licht aan het einde van de tunnel. Niet dat het einde in zicht is, belange niet, maar sinds vandaag kunnen de kinderen weer spelen in hun speelkamer. Alle keukengerei is terug naar de keuken verhuisd en het grootste deel van het speelgoed beneden is gesorteerd, gewassen en geklasseerd in dozen (nu zien we direct wat waar zit) en naar het speelkot verhuisd.

We waren net op tijd klaar voordat de kuisvrouw haar dag erop zat zodat ze de ruimte nog grondig heeft kunnen meenemen in de kuis. Het ligt er dus proper ook. Joepie!

Een ruimte gedaan, vier te gaan.

Dagje zee

Nu ben ik ongeveer een klein uurtje thuis. Het was vandaag de dag-van-de-uitstap-naar-zee-en-kijken-naar-TAZ.

Voor de gelegenheid gingen er twee vriendinnetjes mee. Twee zusjes die zeer goed bevriend zijn met respectievelijk Louis en Jan, maar ook goed overeenkomen met Zelie en Anna. Om alles makkelijker te maken waren ze gisterenavond al gekomen en blijven slapen. Want het plan was om om 11u iets te zien en daarvoor moesten we dus de trein om 9u06 hebben aan de Dampoort.

We gingen sowieso ten laatste om 7u30 moeten opstaan, maar zoals altijd als er vriendjes blijven slapen waren ze vroeger wakker: om 6u35 (rotkinderen soms) stonden de jongens aan mijn bed. 10 minuten later heb ik mijzelf eruit gehesen om hen en de vriendinnetjes te laten ontbijten. Zelie en Anna sliepen nog en die heb ik toch nog even laten liggen.

Het is mij gelukt om iedereen klaar én paraat te krijgen tegen 8u30 en we waren mooi op tijd voor de trein. We waren dus ook mooi op tijd in Oostende, wat nodig was want we wisten wel dat we in het Leopoldpark moesten zijn, maar waar juist… Maar kijk, uiteindelijk waren we er een half uur te vroeg en hadden we eerste keuze om een goed plaatsje te vinden en reserveren. Die keuze, die bleef niet lang open, want zo’n 10 minuten later was de tribune al goed vol en zat de grond voor het podium ook al vol kinderen.

Klop om 11u begon de voorstelling: De Tovenaar van Oz, één van mijn jeugdfavorieten en de kinderen vinden dat ook een heel leuk verhaal. Het werd uitgevoerd door één acteur en het was een uur genieten voor mij: herkenbaar, leuk, grappig, jeugdsentiment. De drie oudsten vonden het ook fantastisch, Anna was een beetje aan het draaien hier en daar maar bleef verrassend kalm, Jan en zijn vriendinnetje hadden het een beetje moeilijker: enerzijds vonden ze het wel leuk, maar ik merkte dat een uur een beetje te lang was voor hen.

Daarna hebben we gepicknicked, zijn de kinderen gaan spelen in de speeltuin daar en uiteindelijk zijn we aan het strand beland, waar anders. De rest van de namiddag niets meer gedaan. Gisteren in de Blaarmeersen mijn teen opengehaald aan een steen, zodat ik het mij niet wou riskeren om te gaan zwemmen. Terwijl de kinderen zich met elkaar amuseerden (het voordeel van vriendjes mee te nemen op uitstap: veel minder ruzie en veel meer gespeel) heb ik mij op mijn handdoek gelegd en genoten van het nietsdoen.

De dag aan zee geëindigd met een leuk weerzien. Dit jaar opnieuw fantastisch wijze mensen leren kennen tijdens de Gentse Feesten en vlak voor we de trein naar huis namen heb ik één van hen nog eens ontmoet. Drukke madam want is nu medewerker voor TAZ, gaat daarna naar Berlijn, dan op post op Jazz Middelheim en dus met een beetje geluk zie ik meer van haar vanaf september. Het drankje was wel de ideale afsluiter van de dag.

Zeer raar weer aan zee: de hele dag goed warm, zonder overdreven te zijn. Zeer aangenaam warm dus. In de voormiddag meestal bewolkt zodat we geen last hadden van brandende zon tijdens de voorstelling. Toen ze op de speeltuin zaten was er wel zon, maar de speeltuin lag tussen de bomen, dus volledig in de schaduw. Eens op het strand waren de wolken terug en heeft het kwasi de hele namiddag gedruppeld: geen miezerregen of echte regen, wel relatief constante druppels. ’t Heeft ons en een hele hoop andere mensen alleszins niet van het strand kunnen verjagen.

Pauze

Den anderen is al langer bezig, ik en de kinderen hier en daar. Zaterdag zijn we er dan echt goed ingevlogen en Michel mag dan al meer gedaan hebben, hij zit daar vanachter tenminste alleen. Opkuisen en vier kinderen motiveren om voort te doen (enfin 3, want Anna is nu niet helemaal de beste hulp in huis), het is niet echt evident.

Zaterdag heb ik ze gemotiveerd door te zeggen dat, als er al een duidelijke verbetering te zien was, we gisteren naar mijn zus zouden gaan. Gelukt dus. Maar het was soms zagen en neuten (ik dus vooral en bijgevolg zij tegen mij) tegen de sterren op. Zaterdag was het ook eigenlijk alleen in de namiddag.

Vandaag deze voormiddag begonnen. Er is al deftig wat gedaan, maar nog niet genoeg. Anna loopt meer in de weg dan dat ze helpt, dus die moet ook bezig gehouden worden en nu hebben we, na het middagmaal, toch even een pauze ingelast. Om 16u herbeginnen we.

Weer hetzelfde als zaterdag: als we er vandaag nog door geraken of minstens ver gevorderd zijn, dan doen we morgen een uitstapje. Het ziet er naar uit dat het zeer mooi weer wordt, dus ik denk dat we eens de glijbaan op de Blaarmeersen gaan uittesten.

Hmm. Ik denk dat die uitstapjes eigenlijk evenveel motivatie voor mij zijn als voor hen 🙂

Te lang geleden

Gisteren had ik mijn broer aan de lijn, vanuit Nederland, en we hadden het erover dat we nog eens zouden moeten afspreken, maar dat er weinig tijd overbleef deze vakantie aangezien hij midden augustus voor 3 weken met zijn gezin op vakantie gaat in Zuid-Afrika. En toen viel zijn euro dat het nu dus al augustus was en, dat als hij nog eens onze papa zou willen zien, hij dat nu zou moeten doen. Het was ook al te lang geleden dat ik op bezoek was geweest bij mijn familie in Oudenaarde en dus zou hij onze zus en papa bellen om dan vandaag misschien al af te spreken.

Nog geen half uurtje later belt mijn zus mij: zij hadden niets gepland en dus was het vandaag van afspraak in Oudenaarde bij mijn zus.

Deze ochtend zag het er nog niet zeer goed uit: regen en dat op een dag waarop we met vijf volwassenen en negen kinderen gingen samen zijn. Maar kort na de middag klaarde het volledig op en eens daar toegekomen scheen de zon.

’t Was een zeer aangename namiddag. De kinderen doodcontent dat ze elkaar nog eens zagen en ik ook wreed content omdat ik samen met mijn broer, papa, zus en schoonbroer de namiddag doorbracht.

Er moeten meer van die dagen zijn.

Mijn vegetarische lasagne

Gisteren, kort na de middag, deelde den anderen mij het heugelijk niews mee dat T. zou komen eten. Heugelijk, want ‘hij wil vegetarische lasagne eten’. Zucht. Want alhoewel ik die ook heel lekker vind is daar heel wat werk aan.

Dan maar boodschappen gedaan en rond 15u eraan begonnen: groenten kuisen (1 wortel, 1 courgette, 1 rode paprika, 1 stok bleekselder en ik had nog wat paddestoelen liggen en verhoudingsgewijs heb ik er zo een paar ook tussen gestoken) en alles in julienne gesneden (leve de mandoline). Ondertussen 3 kilo tomaten gewassen (voor de saus), in 4 gesneden en alles in een pot op het vuur om ze te laten zacht worden (laten koken in eigen vocht dus).

De fijngesneden groenten worden dan samen gestoofd in een beetje boter. Niet te lang, tot ze beetgaar zijn. Eens zacht, zout overdoen en laten afkoelen. Terwijl ze afkoelen een mengeling maken van 200g ricotta, 60g gemalen parmezaan, 1 eierdooier en 10 fijngesneden basilicumblaadjes. Als de groenten afgekoeld zijn, onder het kaasmengsel roeren.

Als de tomaten zacht zijn, van het vuur nemen. In een andere pot (ook groot genoeg om dan alle tomaten in over te brengen) in olijfolie 2 teentjes knoflook licht fruiten. Passe-vite over deze pot en de tomaten beginnen overlepelen in de passe-vite en doorzeven: snelle manier om alle pitten en velletjes van de tomaten te krijgen zonder u daar eerst uren mee te moeten bezighouden. Als ge dus genen passe-vite hebt, tomaatjes vooraf pellen en ontpitten 🙂 Eens alles gezeefd is, takje rozemarijn en tijm erbij en not een beetje laten inkoken.

Groentenmengsel klaar? Saus klaar? Dan laagjes maken hé. Ik begin altijd met een laagje tomatensaus omdat de lasagnevellen dan minder rap op de bodem blijven plakken. Dan wordt het: tomatensaus, lasagne, groenten, lasagne, tomatensaus, lasagne, groenten, lasagne, … Ik eindig met de tomatensaus. Daarop dan een (dikke) laag gemalen parmezaanse kaas en oven binnen.

Smakelijk!

Ik moet zeggen, als ik hem hier klaarmaak, dat er nooit veel van overblijft ook al is er ‘gewone’ lasagne.