San's Weblog

Michel dacht verstaan te hebben dat Anna maandag naar huis mocht, maar toen ik aan de verpleegster vroeg om het (al dan niet) te bevestigen verschoot zij toch: ‘begin van de week werd ons gezegd, mevrouw’ en dus bleek maandag opeens niet meer zo zeker te zijn.

En toen moest Anna’s handje behandeld worden en op de plek op haar arm na en die op haar vingertjes, zag het er niet zo goed uit: bloed en etter. Tegenover de vorige keer dat ik het zag, eergisteren, geen verschil dat ik kon zien en de verpleegster bevestigde dat.

En zo is er dus opnieuw twijfel of Anna wel maandag naar huis kan/mag en hoe lang het nog zal duren. Niet van dat handje: gelijk welke behandeling er zal gedaan worden, dat wordt iets van relatief lange adem. Wel van, hoe lang het nog zal duren dat ze in het ziekenhuis moet blijven.

We hebben geïnformeerd of de behandeling niet ambulant zou kunnen, maar ik vermoed omdat Anna nog zo klein is en ze nog steeds niet weten welke kant het zal uitgaan, dat ze haar liever houden in plaats van haar te ontslaan en haar na een paar dagen opnieuw te moeten opnemen omdat ze dan toch moet geopereerd worden. Wat uiteindelijk wel goed is want ze is het daar de laatste dagen wel gewoon: ze gaat vrolijk mee met de juffrouw en de kinesisten, gaat alleen spelen in de speelzaal, eet flink en ze gaat over het algemeen zonder veel problemen gaan slapen deze laatste dagen.

Maar aangezien ze niet ziek is mogen we haar wel meenemen uit het ziekenhuis, zolang haar handje maar eerst verzorgd is geweest. En zo is ze deze namiddag meegegaan naar school om broers en zus af te halen. Ze had nogal veel bekijks, dat kunt ge u wel indenken. En morgen namiddag gaan we naar de cinema. En overmorgen is er een babyborrel waar ze mee naartoe gaat.

En dan is het weer maandag en komen de chirurgen van plastische nog eens langs voor een evaluatie. Hopelijk kunnen ze dan eindelijk eens een definitieve beslissing nemen en zijn we dan weer een stapje verder, al dan niet dichter bij huis.

Maar ondanks al het wachten mogen we niet klagen, want zoals Michel zegt: manmanman, hebben wij geluk gehad.

We zijn al zo ver: doktersbezoek vandaag.

Stand van zaken: vandaag kreeg Anna haar laatste antibiotica en wat de dienst pediatrie/virologie betreft mag ze naar huis. Ze is volledig genezen verklaard, alleen nog een beetje zwak en het komt er nu op aan haar krachten weer op te bouwen, maar met de sprongen die we haar dagelijks zien maken, komt dat goed in orde.

Hand. Vandaag is de plastisch chirurg (eindelijk) langs geweest. Ik kan niet zeggen dat dat ik die dokter(s?) gezien heb want ze waren onooglijk vroeg voor hun doen (8u ’s ochtends; de pediater-assistente zei zelf dat ze dat nog nooit meegemaakt had). Gezien het vandaag de eerste schooldag was en Anna normaal gezien slaapt tot 9u was ik even over en weer naar huis-en-school om de andere kinderen op hun eerste schooldag te begeleiden. En zo heb ik dus de dokters gemist en weet ik alleen wat ze verteld hebben aan de verpleegsters en de assistente.

Anna gaat de volgende dagen een behandeling krijgen met UV licht en donderdag én vrijdag zal iemand langskomen om de evolutie te bekijken. Vrijdag zouden we dan eindelijk een soort uitsluitsel moeten krijgen: operatie of niet. En vrijdag weten we dan waarschijnlijk ook of Anna naar huis mag of of het beter is dat ze hier blijft om haar behandeling voort te zetten.

Ondertussen heeft Anna deze ochtend ‘les’ gekregen van de ziekenhuisjuf en mocht ze deze namiddag mee voor revalidatie van haar handje. Haar komende dagen hier zullen dus meer gevuld zijn en zullen dus rapper voorbijgaan.

Voor mij zullen het hectische ochtenden/dagen worden deze week met wekker vroeg zetten, naar huis rijden, Zelie, Louis en Jan naar school brengen en terug naar het ziekenhuis bij Anna en dan in de namiddag kinderen weer afhalen. Gelukkig kunnen broers en zus hier beneden terecht tot ze ’s avonds naar huis gaan.